Qerbelaja: Mençuria Shekullore e Bektashizmit Poetik

Qerbelaja: Mençuria Shekullore e Bektashizmit PoetikNga Kujtim Ahmataj




Kushdo që përjeton ngjarjet e dhimbshme të Qerbelasë përfiton moralisht dhe shpirtërisht njëlloj sikur bën lutje. Mendimi shtegton. Ëndrra, e tashmja, amshimi fiksohen në syin e kohës midis gjumit dhe zgjimit, midis së vërtetës dhe iluzionit.

Oshëtima e largët e Qerbelasë e ronitur në trajtat e saja të herëshme nga thellësia e kohës troket në zemrën e besimit duke shkarkuar mallin e dhimbjes së madhe mbledhur në kujtime të pa harrueshme.

E vjetër kjo histori sa vetë ajo. Farfurinë në zemër të shkretëtirës, përqafuar me diellin e rërën përvëlonjëse. Ecën ! Fluturon si një ëndërr e bardhë. Kurrë ajo nuk zvarritet dhe kurrë nuk venitet.

Sa e sa herë e sjellim ndër mend këtë histori aty, në pragun e shpresës, ku kryqëzohen erërat e jetës, duke zgjuar kohën sfiduese të amshimit. Emblemë e dhimsur e pa harruar . . .

Eufrati si një gjarpër i murrmë rrëshqet në rërën përvëlonjëse të Qebelasë. Psherëtima dhe ligjërata e tij për gjëmën e madhe të rrënqeth. Zëri i tij thërret nga thellësia e nëntokës prej nga ndjehet dhimbja, të cilën ai mban në thellësinë shpirtërore, që s`mundi t`u lagte dot buzën dhe plagët me një pikë ujë mbretit të martirëve dhe mbrojtësve të virtytit. Qerbelasë së etur ! Qerbelasë së uritur e të drobitur ! Qerbelasë, faltores së madhe ku vyrtyti ndalet e bie në sexhde . . .

Ende sot Qerbelaja zhvarros nga gjaku ynë thirrjet e të rënëve në egzistencën historike. Dhimbja e saj e parashikuar nga vetë Zoti që njeh të vërtetën dritëson në përjetësi.

Bukuria e hyjnive u përzie me shpirtërat e brishtë të luftëtarëve, të cilët morën me vete amshimin në epokën e egërsisë dhe urrejtjes së turpshme. Kur prostitucioni si një përbindësh u ngrit kundër besnikërisë, kundër urtësisë, kundër kushtetutës shpirtërore dhe dinjitetit njerëzor. Por trimëria nuk ju step kësaj shtërngate të epshit, edhe pse ambicja e shfrenuar ulërinte.

Mbreti i fushëbetejës i larti Imam Hysen mbante ndër duar zemrën e tij dhuratë, shkrirë në brengën e madhe. Ndjenja njerëzore shpërthente në dhimbje, sytë me lot shteruar, që kullonin gjak. Dëshpërimi e tmerri nuk kishin të sosur. Gërmazë të etur për një pikë ujë, çirreshin përmbi zjarrin e zhuritjes :

`` Ku është drejtësia ? Ku ? ``.

Fjala ngec. Mendimi nuk duron. Lëkura ngjethet. Shpirti njerëzor dhimbjen kish rrufitur. O tmerr ! Tashmë ! Lutje e madhe tek Ai, që fal e ndëshkon !

Hëna dëshmitare e ngjajeve tregon e vajton . . .

Nga thellësia shpirtërore i drejtohet hapsirave qiellore. Koha zbrazet, tregon e rrënkon ende e plagosur :

`` Dhimbje e tejskajshme Qerbelaja ! Dhimbje që bëhet muzg dhe erë, erë që bëhet kristal ``.

Kur agimi epik u mbyll me muzgun e madh të dhimbjes, kur kurba e së keqes kapërceu vyrtytin dhe helmoi zemrat njerëzore, bukuria e hyjnive u përzie me shpirtërat e brishtë të luftëtarëve . Ata e ngritën lart shikimin në interpretimin e madh shpirtëror :

`` S`ka Zot përveç Zotit ! Profeti Muhamet është i dërguari i tij !

Ti na krijove ! Tek Ti o Zoti ynë po vijmë . . . ! ``.

Thirrje kjo që ka ushqyer dhe ushqen shekujt në përjetësi . . .

Shpirtërat e tyre të bardhë tashmë janë pushtuar nga mbretëria e vetë Zotit. Nga thesari i dritës hyjnore ata na ofrojnë këshillën, moralin,virtytin për të ecur në udhën e perëndishme, duke mbjellur në ndërgjegjet tona farën e dijes e të përulësisë.

Ne, ndjejmë aromën e profetësisë që nambush kraharorin me dashuri. Ata u qetësuan në paqen e pa fund,duke dëshmuar fuqinë e lartë shpirtërore. Në shtratin e kohës ushqejmë këtë prezencë hyjnore, që kurrë nuk shuhet.

Tashmë ajo është e gdhendur në fytyrën e hënës. Nën vetullat e saja shkreptijnë sytë e imam Hysenit të shenjtë dhe të shtatëdhjetë e dy dëshmorëve.

Ende gjurmët janë atje, mbi rërën e shkretëtirës së Qerbelasë, në valën e lumit Eufrat, në shpirtërat tanë. Ato masin shkretëtirën, lumin, shpirtin, arsyen, lavdinë.

Mbi të gjitha, ato masin pavdeksinë.

Qerbela !
Qerbela !

Fjalë e Perëndishme
Kroi i jetës.

Tek ty pijnë ujë
Të vdekur e të gjallë

Ofshajnë me mall .
Qerbela !

Qerbela !
Sonatë e pavdekshme

Gurgullimë ujëvare
E përjetëshme . . .

Qerbela
Qerbela

Me duart e ngritura
Lart në dlirësim

Thërras !
Kërkoj

Qerbela
Qerbela

Për ty !
Amëshim !
Amëshim !

* * *

Ora u fashit . . .
Horizont i dridhshëm

Renkon
Në ofshamë

Nofulla të përgjakura
Zbardhin

Në terr
Cdo gje

Rënë
Në ekstazë

O tmerr !
Qiellit

Klithma
Ju ngulit

* * *

Shpirti falls
Gjarpër.

Me heshtjen e zëshme
Funerale përcolli

Ravizuar
Ai

Në grafika
Bardhë e zi

* * *
Se . . .
Skeleti i brengës

I lotit
I dhimbjes

Rrënjët i ka
Në Qerbela
Po !
Në Qerbela

Atje u ngjiz . . .
Bashkë
Me lotin

* * *
Në yllësinë e perëndishme
Engjëjt

Heronjtë
Ushqejnë.

Me aromën
E trëndafilave

Me qumështin
E yjësive !

* * *
E purpërt
Dritë e Hënës
Me mendim të pafund

Me plagët e trimërisë
Autopsinë

I bën
Ligësisë.

* * *
Kacaviren yjet
Enden qiejve

Kërkojnë . . .
Përzhiten
Mes flakësh

Në enigma
Lotojnë . . .

* * *
Në fytyrën e Hënës
Fytyra e Mbretit të Qerbelasë
E shenjtit Imam Hysen

Në kujtesën tonë
Testament shpirtëror

* * *
E ndjej
Buzëqeshjen hyjnore
Ardhur
Nga yjësitë

Thërret
Në kohësi
Nëpër thellësi shpirtërore
Pulskon
Pulskon
Dashuri

* * *
Kam mall të bredh
Udhëve shpirtërore
Të Qerbelasë

Xhveshur
Zbathur
Duke u zvarritur
Me ashk.
ë puth tokën
Me emrin e gdhendur
Pir i lartë,
Imam Hysen i ndritur

* * *
Yjet ngazëllues
Me lotin e tyre
Rrënqethin
Tokën.
Qielli hidhet në panik
Shpuar brima brima
Nga shigjeta
Shigjetarësh
Këmbëzbathur
Rendin heronjtë
Hapsirave qiellore
Këngëzojnë
Ata
Amshimin

* * *
Me buzët e çara
Ujvarën e perëndishme
Thëthinte . . .
Në emër të Zotit
U fliste shenjtorëve
Fjalë shenjtorësh
Ai mbret i Qerbelasë !

* * *

Imam Hysen .
Nuk ishte thjesht një emër
Që në jetë
Ishte shkrojtur
A D N e të madhit Profet
Ruante
Në trupin e vet
Në sytë e tij
Grumbulloheshin
Retë
Shuheshin
Rrufetë
Shikimi i Tij
Humbiste
Kufijtë.

* * *
Në çdo matem
Brigjet e buzëve
Zenë e më çahen
Në kuptueshmërinë
E të jetuarit
Me dhimbjen
Në zemër thellë
Lotët
Më gjëmojnë
Syri i fshehur
Shikon
Loton
Loton
Loton

* * *
Në eposin
E zemrave
Njerëzore
Gdhendur je !

* * *

Ti !
Mbështjellë je me qiellin.
Vezullon
Me Diellin
Thëthin
Dritë Hëne
Dritë yjore
I dlirë
Prej madhështisë
Së Atij Zoti !
Ti !
Epos hyjnor
Njeri Njerëzor !

* * *

Hëna !
Qan
Trëndafilat !



Hyjnitë !

Lotojnë

Pambarim



Dhimbja

Kohërat

Tejkalon



Syri i të vërtetit

Shikon . . .

* * *

Në gostinë shpirtërore
Tërmeti
I zemrës
Gjëmoi
Në kohë
Ndaj
Gjithçka
E ka emrin
Kohë . . .

* * *

Fryma ime
Jeton
Me gjuhën e dashurisë
Largoj
Pabesitë
E përbrëndshmja
Më ndrit

* * *
Ndodh
Që trëndafili
Bën stuhi
Dhe gjëmbaçët
Tulaten
Përpara Tij !

* * *
Dyfytyrësia
E marrosur,
Mosmirnjohja vrastare
Dhe Zotin
E mbajnë
Mbyllur
Deri kur ?
Deri atëherë
Kur të flasim
Të gjithë
Në një zë
Me mllefin
E së vërtetës
Të pa përsëritëshme
Drejt heshtjes
Drejt memecllëkut
Drejt shurdhësive
Që na çmendin
Në dritësimin
E urtësisë . . .
Aty do të jem dhe unë
Bashkë me ju.

* * *



Nga zilia dhe smira

Dhe drurët

Thahen



Dhe ndryshku bren



Qëndresa



Është dhe mbetet

GEN !



* * *



Më grish Qerbelaja.



Abaz Aliun

Duarfluturuesin

Pres

Të më marrë.



Të më shpjerë

Heshtjen të prek.



Atje tej

Ku s'ka fillim

E mbarim.



E plagë të më hapen

Në trupin tim

Si trimat

Në betejë.



Në magji jetike

Të fërngëlloj

Mbi lumin Eufrat.



Me ujë Qeutheri

Të vadis kopështin



Parajsor



Në orët e arta



Buzët e foshnjave

Ti lag me ngazëllim

Me duart e pastra !



* * *



Sytë e kalit



Rendin

Në këlthitje



Në arrati



Pa ditur

Ku dhe si



O, lajmi i zi

O lajmi e zi . . .



* * *



Festa e Ashures,

Kazani prej bakri

Avujt e artë.



Festa e Ashures,

Pleqtë e thinjur

Fëmijët përqark.



Festa e Ashures ,

Hëna prej bakri

Dielli i artë



Festa e Ashures,

Klithma e shpirtit

Bekimi hyjnor.



Festa e Ashures,

Plagët mistike

Gjithçka në oborr.



Festa e Ashures,

Me avujt e këngës

Gëzim në fytyra.



Festa e Ashures,

Frutet e endrrës

Shpërthen natyra.



Festa e Ashures,

Imam Hyseni

Hyjnor !



Dhe princi i festës

Kryegjyshi

Botëror.



* * *



Me duart e Profetëve



Ndez qiriun

Në ringjalljen

E shpresës



Vetë duart

Janë

Qirinj .



* * *



Kërkoj . . .

Në këtë botë

Të rreme !



Identitetin

E shpirtërave

Të shenjtëruar



* * *



Imam Hysen .



Nuk ishte thjesht një emër

Që në jetë

Ishte shkrojtur



A D N e të madhit Profet

Ruante

Në trupin e vet



Në sytë e tij

Grumbulloheshin

Retë



Shuheshin

Rrufetë



Shikimi i Tij

Humbiste

Kufijtë.



* * *



Në çdo matem

Brigjet e buzëve

Zenë e më çahen



Në kuptueshmërinë

E të jetuarit

Me dhimbjen



Në zemër thellë

Lotët

Më gjëmojnë



Syri i fshehur

Shikon



Loton

Loton

Loton



* * *



Në ninulla të bardha

Të brishta



U tretën lotët

E foshnjave të pafajëshme



Planetët

Lëvizën në dhimbje



Hapsirat u çuditën



Fërngëllonte

Eufrati



Qante Hëna

Në ulërimë !



* * *



Rend

Ti kalë

I betejës

Rend

Shko me trok

Trego



Me lot në sy

Dhimbjen thuaj



Rend

Rend Ti kalë . . .





* * *



Do ti ndez 72 pishtarët

Shandanët e Zotit.



Të ndriçoj

Shpirtërat e lënduar

Shtigjet e virtytit



Në këto kohë të verbëta

Do flas me gojën e tyre

Për ardhmëri.



Do t'i ndez 72 pishtarët,



Me ashk !

Do t'i gëlltis

Do t'i përpij !



* * *



Ai ishte kalëfolës

Ndizte ngjyrat hyjnore



Ende i dëgjohet hingëllima

Në mungesën e Tij.



* * *



Ashureja !



Prozë rrënqethëse,

Kodik imtim plot drithëra:

Grurë,misër,elb,thjerza.



Yllësinë e pafund mban

Nga dëshmorët e vdekur,

Para mijravjeçarësh



* * *



Ndjeshmëri

E Ashkut

Hapsirat gris.



Shenjti mbi gur në fluturim

Me pavdekësinë e dukur



Prej udhëve ëngjëllore

Ka zbritur.



Ndalet

Në bregetjen Eufrat !



Një grusht ujë Qeutheri

Derdh me ëndërlindje



Mbi pllakën gdhendur



Me emrat

E dëshmorisë.



Mbi heshtjen



Një këngë vaji

Derdh,

Derdh !



Qan !

Qan !

Midis trëndafilave të trishtër



Tek i Vërteti,

Kryengjëllori Haxhi Bektash Veli



Shumëzon dashuri !



* * *



Vitet kalendarike

Ç'fletoj,

Ç'fletoj . . .



Në prag - jetën e humbur

Ndaj fatit në Qerbela

Ndalem !



Ndalem bashkë me universin

Kujtesë

E pa ëndërruar.