Filantropia në civilizimin islam

Nuk është e mundur që një person të diskutojë për civilizimin tonë të pavdekshëm e mbresëlënës dhe mos ta vërejë veçantinë e këtij civilizimi, i cili është mjaft i dalluar në mesin e civilizimeve tjera.
Kjo veçanti, në fakt, është dashuria apo dashamirësia për njeriun. Civilizimi ynë duke e çliruar njerëzimin nga urrejtja, keqdashja e përleshja, njëkohësisht ia ka mësuar atij edhe konceptin e dashurisë, zemërgjerësisë, bashkëveprimit dhe barazisë. Të qenët i kapur pas Ligjit islam dhe parimeve sociale të tij (Islamit) do të thotë të mos bazohesh në aspektin racor, klasor e as nacional në marrëdhënie me njerëzit. Ky parim veçanërisht duhet qenë i pranishëm në ambientet afariste, në të cilat konsistojnë pjesa dërrmuese e njerëzve.
Qëndrimi islam në lidhje me atë se të gjithë njerëzit janë të barabartë është themeluar në bazë të një ajeti kur`anor, në të cilin All-llahu i Lartësuar na thotë: “O ju njerëz! Kini frikë Zotin tuaj që ju ka krijuar prej një veteje (njeriu) dhe nga ajo e krijoi palën (shoqën) e saj, e prej atyre dyve u shtuan burrra shumë e gra!” (Kur`an, 4: 1). Së këndejmi, konkludojmë se të gjithë njerëzit i përkasin të njëjtit soj. Më tej, prej të njëjtit soj njerëzit janë ndarë në fise, klasa dhe kombe. Shembull i ngjajshëm për këtë është si vëllezër e motra të lindur nga prindër të njëjtë porse me fizionomi e mentalitet të ndryshëm. Për më tepër, variacioni i klasave dhe kombeve duhet të jetë vetëm për shkaqe identifikimi në punë të mira. Kur`ani Famëmadh thotë: “O ju njerëz, vërtet Ne ju krijuam juve prej një mashkulli dhe një femre, ju bëmë popuj e fise me qëllim që të njiheni ndërmjet vete, e s’ka dyshim se te All-llahu më i ndershmi ndër ju është ai që më tepër është ruajtur (nga të këqijat), e All-llahu është shumë i dijshëm dhe hollësisht i njohur për çdo gjë!” (Kur`an, 49: 13).
Krahas asaj se disa njerëz ruhen nga të këqijat e të tjerët jo, një pjesë e njerëzve, gjithashtu, avancohen në segmente tjera të jetës, ndërsa të tjerët ngecin dhe izolohen. Veç kësaj, disa janë të bardhë, e disa të tjerë janë të zinj. Më tej, një njeri bëhet udhëheqës, kurse masa i nënshtrohen. E ne, të gjithë jemi të pajtimit se këto janë ligje natyrore e sociale dhe e tërë kjo paraqet një sistem të pandryshueshëm. Megjithatë, nuk do të thotë se këto pabarazi duhet të jenë shkaqe për epërsi apo përçarje. Pra, i begatshmi nuk është superior ndaj të varfërit sikurqë udhëheqësi nuk është superior ndaj masës si dhe as i bardhi ndaj të ziut. Në horizontalen e njerëzve, të gjithë ata janë të njëjtë. E superioriteti qëndron në “shtëpinë” e devotshmërisë. All-llahu në Librin e Vet thotë: “... nuk ka mëdyshje se tek All-llahu më i ndershmi ndër ju është ai që më tepër është ruajtur (nga të këqijat)!...” (Kur`an, 49: 13).
Të gjithë, do të thotë, janë të barabartë para Ligjit, kurse ai është superior kundrejt të gjithëve. Krahas asaj se shkallëzimi bëhet në devotshmëri, ai bëhet edhe në dituri. All-llahu i Madhërishëm thotë: “...A janë të barabartë ata që dinë dhe ata që nuk dinë? Po vetëm të zotët e mendjes marrin mësim!” (Kur`an, 39: