Sporti i jep Kosoves se lire shprese.

anetare te shquar Anëtarësuar : 08 Dec 2007 Mesazhe : 1020

Sport geeft vrij Kosovo hoop

Sporti i jep kosoves se lire shprese
Per mungese kohe nuk munda ta perkthej kete artikull i cili eshte sjelle ne formen e nje reportazhi qe ka ne qender te saj puna e palodhur te sportisteve kosovar dhe shpresat e tyre qe me pavaresimin e kosoves te marrin pjese ne denjesisht ne aktivitetet nderkombetare. Door AART HEERING

PRISTINA - Met de onafhankelijkheid is er weer hoop voor de sport in Kosovo. ,,We zijn negentien jaar uitgesloten geweest van officiële internationale toernooien, maar nu Kosovo een zelfstandige staat wordt, komt daar eindelijk een eind aan.
[url=http://iliriada.createmyboard.com/javascript:launchPopup('http://www.ad.nl/sport/article2050672.ece?service=fotoPopup','fotoPopup',505,380,'yes','no','no','no');]

[/url]Kosovaarse boksers trainen in Pristina voor de Olympische Spelen. FOTO AP

Dat betekent veel werk en fikse investeringen, want tijdens dat lange isolement is het niveau van de sport hier drastisch gedaald.’’

Besim Hasani, eigenaar van een beveiligingsfirma in Pristina, is voorzitter van het (nog) onofficiële Kosovaarse Olympisch Comité. Net als twee miljoen andere Kosovaren ziet hij reikhalzend uit naar komende zondag, wanneer het parlement van de voormalige Servische provincie de onafhankelijke republiek Kosovo zal uitroepen. Want ook voor de sport moet dat een nieuw begin inluiden.

De lijdensweg begon in 1989, in het voormalige Joegoslavië, toen het regime van Slobodan Milosevic een beleid van discriminatie van de Albanese meerderheid in de provincie Kosovo inzette. De Albanezen reageerden met het opzetten van zogeheten ‘parallelle instellingen’: scholen, ziekenhuizen, een regering en ook sportfederaties, die echter niet internationaal erkend waren.

,,Voor die tijd waren we hier sterk in verscheidene takken van sport. Het basketbalteam van Pristina was drie keer kampioen van Joegoslavië en bokser Aziz Salim was Europees en wereldkampioen en won in 1984 brons bij de Spelen van Los Angeles.

Maar na 1989 konden we geen gebruik meer maken van stadions en trainingsfaciliteiten en moesten we ons behelpen in de open lucht, zonder zelfs maar een kleedkamer. Internationale toernooien waren taboe en voor de sponsoring waren we aangewezen op goedwillende plaatselijke ondernemers die wisten dat hun naam nooit op tv zou komen,’’ zegt Hasani.

Na de oorlog van 1999, toen Kosovo onder VN-bestuur werd geplaatst, kregen de Albanese Kosovaren hun sporthallen en stadions terug, alsmede drie eigen tv-zenders. Maar zonder een eigen staat bleven de internationale ontmoetingen beperkt tot een enkele vriendschappelijke wedstrijd. Ook kapitaalkrachtige sponsors, zoals bouwmiljardair Begjet Pacolli, haakten af toen de onafhankelijkheid steeds maar weer werd uitgesteld en ze het zonder beelden van toptoernooien moesten doen.

Individuele atleten waren gedwongen zich te naturaliseren om mee te doen aan officiële internationale wedstrijden. Sommige emigranten lieten zich naturaliseren tot Duitser of Zwitser. Ook buurland Albanië bood af en toe de helpende hand. Zo kon Afrim Latifi in 2003 Europees kampioen karate worden, nadat de autoriteiten in Tirana hem, op verzoek van Hasani, een Albanees paspoort hadden geschonken.

Hasani hoopt dat Kosovo nog op tijd is voor deelname aan de Olympische Spelen van deze zomer in Peking. ,,Aan de eerste voorwaarde, het bestaan van een nationaal olympisch comité, voldoen we vanaf volgende week. Aan andere, zoals een democratisch gekozen bestuur en het beschikken over stadion- en trainingsruimte, voldoen we nu al. Wanneer vijf aangesloten bonden ons steunen, kunnen we voorwaardelijk worden toegelaten tot het IOC en dus meedoen.

,,De tafeltennis- en de handbalfederatie hebben ons al erkend en de verzoeken naar de andere bonden daartoe gaan de deur uit op de dag van de onafhankelijkheid. Strikt formeel gezien is het te laat, maar we hopen op een beetje begrip. We hebben twee goede kandidaten, judoster Mailinda Kelmendi en schutter Boj Bugojevsci, maar deze keer is voor ons meedoen echt belangrijker dan winnen!’’

,,Het wordt hoog tijd, dat we internationaal weer serieus mee kunnen doen, zegt ook Arben Krasniqi, coach van zowel het nationale Kosovaarse basketbalteam als dat van Pristina. Basketbal is met voetbal de populairste sport in Kosovo. Wedstrijden halen vaak drie- tot vierduizend toeschouwers en de clubs werken veel met niet al te dure buitenlandse spelers.

Zoals de Amerikaan Ryan Sears, die na zijn vertrek uit Pristina in 2006 terecht kwam bij het Nijmeegse Matrixx Magixx. ,,Zonder Europese wedstrijden gaan we niet vooruit, maar tot nu toe heeft Servië de erkenning van onze bond steeds tegengehouden.’’

Toch levert juist deze sport een mogelijk antwoord op één van Kosovo’s grote problemen: de gespannen relatie met de Servische minderheid. Sinds 2006 speelt het etnisch Servische team Bambi Mitrovica mee in de Kosovaarse Super League, waarvan coach Miomir Dasic ook vice-voorzitter is.

De wedstrijden waaraan Bambi meedoet, verlopen boven verwachting vreedzaam en hebben al geleid tot de constatering dat ‘de weg naar integratie via de basket loopt’. Dat is wel wat optimistisch. Dasic heeft grote problemen gehad met andere Servische Kosovaren, die hem als een verrader beschouwen. Een Serviër die door Krasniqi was opgeroepen voor de nationale selectie, moest verstek laten gaan nadat zijn familie was bedreigd.
Omgekeerd ging de aankoop van een etnisch Albanese speler door Bambi niet door, omdat ook diens familie vreesde voor represailles. Maar ondanks alles lijkt het er op dat in het etnisch verscheurde Kosovo de sport tenminste een beetje verbroedering kan brengen.
(shkeputur nga gazeta holandeze AD).