Kthim

Kisha kohe pa shkuar ne Shqiperi dhe malli tashme nuk njihte kufij, ndaj udhetimin drejt atdheut e bera e pushtuar nga emocione te rralla.
Padurimi per te shkelur ne token meme ma bente rrugen edhe me te gjate.
Pas disa oresh fluturim me ne fund munda te zbres ne aeroportin e Riansit tashme i rinovuar. eshte e çuditshme por ndersa ecja perme terminalit te ri te Rinasit me dukej sikur po takohesha per here te pare me vendin tim.
Gjithshka fliste tashme me nje gjuhe tjeter, me ate te zhvillimit. Kisha kapercyer pikat e kontrollit e tashme i kishta ardhur rradha perqafimeve te nxehta me te afermit qe kishin dale te me prisnin.
Lot,buzeqeshje, klithma malli, puthje qe dukej se nuk do te kishin mbarim, por qe mua nuk me dukeshin ende te mjaftueshme per ta shuar mallin.
Dikur dikush nga te afermit u kujtua te me drejtonte drejt nje automjeti tip Benx qe ishte parkuar diku aty prane.
E njoha menjehere ate mjet. Ishte Benxi qe une e kisha blere me kursimet e mia te para dhe ua kisha derguar "qe te kapeshin per pune" siç themi ne nga anet tona.
Tashme ishim nisur drejt qytetit te vogel diku ne verilindje te vendit. Automjeti rreshqiste drejt rruges qe gjarperonte permes luginave dhe grykave qe shfaqeshin e zhdukeshin me nje bukuri te rralle te cilen koha gati ma kishte zbehur nga kujtesa.
E ndersa te afermit e mij spushonin se komentuari veshtiresite e jeteses une isha perhumbur ne shijimin e ketyre bukurive fragmentet e te cilave do te me shoqeronin deri ne ndalimin perpara oborrit te shtepise.
Perqafime, lot mallengjimi, puthje...

Drita e agimit me gjeti zgjuar.
Se bashku me mua ishte zgjuar dhe qyteti.Qyteti vazhdonte te zgjohej heret ashtu si gjithmone.
Dalngadale qetesise se nates ja kishin vendin zhurmat e atumjeteve, te zerave te njerezve (njerezit ende e ruanin zakonin e te folurit me ze te larte).
Qendroja ne ballkon duke shijuar kafen e ngrohte dhe se bashku me te edhe zgjimin e qytetit....

Ditet i linin vendin njera tjeteres dhe une vazhdoja me po aq etje te kerkoja te shihja e vizitoja çdo qosh te qytetit tim.
Qyteti nuk kishte ndryshuar shume. Po ato rruge me trotuare te demtuara, po ato fusha te pakulluara ndermjet dy "qyteteve" po ato dyqane dhe po ai pazar i vendosur ne anet e rruges qe lidhte dy "qytet" me po ata tregetar ambulant.Po ai ankth ne syte e grave per jeten e burrave te tyre qe punonin ne miniere, po ajo varferi.Deshira e banoreve per kushte jetese me te mira ende kishte mbetur nje enderr. Vetem rinia me shkujdesjen e saj dukej sikur kerkonte te sfidonte ate atmosfer te zymte qe hallet e perditshme linin pas .
E vetmja gje qe kishte ndryshuar ishte ngjyrosja e ndertesave me ca ngjyra te shpelara nga dimrat e ashper te ketyre aneve. Siç duket sindroma e bojatisjes e Edvin Rames kishte infektuar edhe bashkine e ketij qyteti.E ndersa konstatoja te gjitha keto, nje dhimbje e llojit te dhimbjes per gjene me te dashur me semboi ne zemer, dhimbje qe do te me shoqeronte edhe ne kthim.
Dhimbjen ta shtonte edhe me shum fakti kur konstatoje se ky qytet i vogel ne themelet e te cilit qendronte drama e banoreve te tij, vazhdonte te mbetej nje objekt jashte vemendjes se shtetit, dhe banoret e tij vazhdonin te konsideroheshin qytetare te dores se dyte ne vend.
Pergjate endjeve te mia neper qytet shoqeruar nga pershendetjet e te njohurve, takimet e bisedat e shkurtera me ta, kuptoja se sa shume me kishin munguar keto detaje te vogla te jetes se perditshme pa te cilat ndjehem bosh ne rruget e qytetit te madh e plot shkelqim perendimor.


vazhdon

Sa mallengjyese po dhe kaq dhe e vertete nje realitet i pashmangshem nje mall i papare per vendlindjen qe gjithmone e me shume te ben te ndjehesh bosh ne brendesi mgjth asgje nga ana materiale s te mungon eshte ana shpirterore qe te mundon e te ben te ndjesh nje mall te papare .....

E ke nisur bukur Teuta. Kur do ta lexojme pjesen tjeter?