Vargje te poeteve te medhenj

GJENIU


Bri djepit mbreteror qe plot trofe e rrethonin,
Tri fatite e keqija nje mbremje bisedonin,
Tri fatite qe harruan ti grishnin ne pallat...
Ti japim ketij djali me te tmerrshmin fat,
Te vuaj si askush, bucisnin si te marra
Me vershellime neperke u hodh e tha e para..
Ti japim ne shemtimin ta bejme aq te shemtuar,
Sa kush me sy ta shohe te mbetet i tmerruar.
Ti japim dhe murtajen u hodh e foli tjetra
Si folen ato te dyja, sakaq u ngrit e treta..
E tha:
Jo motra, jo me kaq nuk mjafton,
Edhe kush ka murtajen mbi toke dic gezon..
perbindeshi me i tmershem ka caste ngazellimi
Jo, jo, kete femije duhet qe mallkimi
Ta ndjeke gjithe jeten kudo e kurdohere
Me gure ta qellojne , mos e qasin ne dere..
ne mish tja ngule dhembet cmiri i zi, i urryer,
Dhe gjaku pike-pike ti rrjedhe trupit shqyer..
Me helm e vrere ti gjegjen sa here qe renkon
Dhe kur ti mbylli syte e tij pergjithmone
Urrejtja mos tí ndahet as dhe ne agoni
Prandaj ju them o motra, ta bejme GJENI..

TOMAS ELIOT

Ne mundsh

Në mundsh të ruash arsyen,kur bota humbet fillin
E fajin ty ta hedh-dhe vetes t'i besosh
Sa herë tek ti dyshojnë e s'të përfillin,
Por dhe gjykimet drejt t'i gjykosh.
Në mundsh të rrish në pritje,nga pritja pa u lodhur,
A kur t'urrejnë,urrejtje mos t'ushqesh,
madje ndaj shpifjeve të rrish pa folur,
Me thejshtësi me to pa rënë ndesh...

Në mundsh të mendosh,por jo si rob ëndërrimesh
Dhe t'i trajtosh njëlloj e pa dallim,
ngadhnjim e shpartallim-burim mashtrimesh...
Në durofsh dot që thëniet e tua të drejta
Në kurthe për trutharët,kopukët t'i kthejnë.
T'i shohësh të thyera gjërat më të shtrenjta
E prapë t'i ndërtosh me vegla që nuk vlejnë.

Në mundsh fitoret që ke korrur t'i flijosh,
Si në kumar,në një të vetme lojë.
Të rrezikosh,të humbësh e prapë t'ja fillosh
dhe humbjen kurrë të mos e zësh në gojë.
Në i detyrofsh dot muskul,nerva,puls e zemër
Të të shërbejnë edhe kur gjithshka duket e kotë
E të qëndrosh edhe kur s'ke asgjë përveç vullnetit
Që veç një fjalë-Qëndro-gjithnje të thotë...

Në mundsh të flasësh me maskarenj,por nderin tënd ta ruash,
a t'ecësh përkrah mbretit,pa krenari që të verbon...
Në se armiku apo miku s'të bëjnë dot të vuash
dhe gjithkënd e çmon,veç sa meriton...
Në mundsh t'i mbushësh ti minutat më të rënda
me vepra që peshojnë-
...........................Dije dhe mos kij asnjë dyshim
E jotja do jetë Bota me çka brenda
dhe NJERI do jesh,o biri im![hr]KIPLING

Kipling

Shpjegimi

Dashnia dhe Mortja një herë punën lanë
Te taverna 'Njerëzimi' bashkë u panë
Kërkoi verë secila dhe kukuren e hodhi
Pa e vënë re që shigjetat i derdhi.
Në fund të festës pinë nga një kafe
Dhe panë shigjetat përzier në dysheme.
Me nxitim i mblodhën të dyja atëherë
Jetët dhe dashnit' e njerzve të mjerë.
Oh, ai agim i muzgtë si mashtroi!
S'u mor vesh se ku, çdo shigjetë shkoi;
Armaturën Mortja tani plotësonte
Me shigjeta që në përjetësi i urrente;
Kukurja e Dashnisë në ankth rënkonte
Nga shigjetat majë-helmuara të Mortjes.

Kështu krijuan mjerimin bashkë
Në atë tavernë, në kohë të lashtë.
Më thuaj, e dinë këta padronë,
Tek gjuajnë nga qielli verbërisht
Që pleqtë dashurojnë dhe vdesin të rinjtë

Mua me pelqen Kipling, e sidomos poezia e tij "Ne mundsh". Me sa di per kete poezi ai ka fituar edhe çmimin nobel. Megjithate une do te deshiroja qe ne mes te ketyre autoreve te rradhisnim edhe disa nga poetet dhe shkrimtaret tane te shquar qe kane fituar tashme nje reputacion ne eliten ndekombetare te shkrimtareve dhe poeteve tane, dhe padyshim une do ta filloja me Ismail Kadare.
Malli i Shqiperise

Me ka marre malli per Shqiperine tone.
Sonte,kur po kthehesha me trolejbuz,
Tymi i cigarit "Partizani"qe pinte dikush
Dridhej kalteronte,bente spirale,
Sikur te fshehta me thosh ne gjuhen e shqipetareve
Mua bashkatdhetarit.
Te shkoj dua mbremjes ne rruget e Tiranes,
Ku kam bere dikur ndonje marrezi,
Dhe ne rruget ku skam bere asnje marrezi.
Me njohin ato porta te vjetra te drunjta,
Inatin akoma do ma mbajne,
Koken do ma tundin,
Por une s'do ta marr per keq,
Se malli me ka marre.
Dhe t'eci rrugicave plot gjethe te thara,
Gjethe te thara,gjethe vjeshte,
Per te cilat krahasimet gjenden aq lehte.
Me ka marre malli per Shqiperine tone;
Per ate qiell te madh,te gjere e te thelle,
Per vrapin e kalter te dallgeve adriatike,
Per rete qe ne muzg si keshtjella digjen,
Per alpet flokebardha e mjekergjelbra,
Per netet e neilonta,qe nga flladet fergellojne,
Per mjegullat qe si indiane te kuq muzgjeve
shtegtojne
Per lokomotivat dhe kuajt,
Qe te djersitur avullojne e hungerojne,
Per qiparisat,kopete dhe varret
Malli me ka marre.
Malli me ka marre,
Per shqipetaret.
Me ka marre malli dhe se shpejti vi atje,
Duke fluturuar mbi mjegullat,si mbi deshira.
Sa i larget,aq edhe i dashur je,atdhe.
Aerodromi do te dridhet nga uturima,
Mjegulla do te rrije pezull mbi humnera.
Ata qe shpiken shpejtesine reaktive
Larg atdheut sigurisht do kene qene ndonjehere.

Friedrich Hölderlin (1170-1843)

PRANVERE

Dita e re zbret nga kodrina të largëta,
Mëngjesi, që është zgjuar nga muzgujt,
U qesh njerëzve, i stolisur me freskinë e tij të hareshme ;
Zemra e njeriut është përshkruar nga një gëzim i ëmbël.

Një jetë e re ndaj së Ardhmes zbulohet
E do të thoshim që lugina e madhe dhe toka
Mbushen me lule, shenjë ditësh të lumtura.
Por në kohën pranverore, çdo ankim është i përzënë.

3 mars 1648.

Braktisje e heshtur

Ti u largove nga jeta ime
Nje mengjes me arome pranvere
Me godite si nje rreze drite
Duke lene mbi mua nje shije te mjerueshme

Nuk di si do mund ta mbush boshllekund tend
Kaq te madh por si dhimbja qe ndjej
E per me pak ndonjehere do te kuptoj pse me braktise ne harrese

E tashme qe ke ikur
Qielli nuk eshte me i njejte
Hena nuk shkelqen si me pare
Yjet lekunden te perlotur
Ndoshta ngaqe nuk ishijoj me ty

Trishtuar ,vetmuar ndihem
E vec kujtimet e tua me shfaqen
Nje shites i varfer lulesh ,nje karte e vjeter telefoni
Dhe nje dashuri e rrenuar ne gjoksin tim

Drite u largove thellellisht nga varferia qe sta mbushi shpirtin
Pa ditur se me vrave perjetsisht
Per te me lene ne varrin qe po me perpin.

Daniele Aragunde

Trishtimi - KHALIL GIBRAN

Pyes trishtimin dhe zbuloj
Se nuk e ka dhuntinë e fjalës
E megjithatë po të mundte
Jam i bindur që do të shqiptonte
NjTrishtimi - KHALIL GIBRAN

Pyes trishtimin dhe zbuloj
Se nuk e ka dhuntinë e fjalës
E megjithatë po të mundte
Jam i bindur që do të shqiptonte
Një fjalë më të ëmbël se gëzimi
Të kthehesh fëmijë
Gjërat që fëmijët duan
Mbeten në mbretërinë e zemrës
Deri në plakje
Gjëja më e bukur e jetës
Është se shpirti ynë
Ndal fluturimin
Në vëndet ku njëherë një kohë luanim
ë fjalë më të ëmbël se gëzimi
Të kthehesh fëmijë
Gjërat që fëmijët duan
Mbeten në mbretërinë e zemrës
Deri në plakje
Gjëja më e bukur e jetës
Është se shpirti ynë
Ndal fluturimin
Në vëndet ku njëherë një kohë luanim

poezia "Ne mundsh" e Kipling mbetet e pazevendesueshme.

Nese me harron
Nese me harron,
ateher’ te dish
nje gje.
Ti e di si eshte:
kur veshtroj Henen e kristalte, degezen e kuqe
te vjeshtes kermill ne dritaren time,
kur prane zjarrit prek
hirin e shperbere
ose trupin gervishtes te drurit,
gjithcka me sjell tek ti,
gjithcka qe ekziston: aromat, drita, metalet,
barka nisur drejt ishujve te tu qe me presin.
Mire, atehere.
Nese pak nga pak s`do me duash me,
pak e nga pak s`do te te dua as une.
Nese dikur me harron, mos me kerko me kot,
sepse atehere do te te kem harruar.
Po t’u duk e gjate dhe e marre
valvitja e flamujve
te jetes sime,
dhe vendos
te me harrosh ne bregun
e zemres ku kam rrenjet,
dije se
ate dite,
ate ore,
do t`i ngre krahet
do shkul rrenjet e mia
per diku tjeter
Por
nese cdo dite,
cdo ore,
ndjen se je perjetesisht e imja
me embelsi te paprekshme,
nese cdo dite nje lule cel
ne buzet e tua per te me kerkuar,
ah, e dashura ime, ah, e imja,
ne shpirtin tim ndizet perseri ai zjarr
tek une asgje nuk shuhet, as harrohet,
dashuria ime jeton ne dashurine tende, e dashur,
dhe sa te jesh gjalle do e kesh ne krahet e tu,
te mbeshtjelle nga te mite.
Pablo Neruda