Poete shqiptare

APOLOGJIA IME
(JETES)
...Marrezi, turp turp dhe
mekate
per jeten e terbuar
se kur me ndal, o gjenerate,
qe vuan rruges ndonje nate,
me merr per te denuar
dhe, me nje ze qe vret,
ngahera me pyet:
-Ku linde, o i ri?
-O jete, linda ne shkreti!
-Ku rron dhe ku vete,
ne c'dhera e ne c'dete?!
-Cudi! C'kerkon prej meje ti

dhe si, o jete, pyet,
kurse ne varferi
me hodhe kur me gjete
te lindur nga skelete
pa drite, pa liri?
-Njeri!
Nga vete, as me thua?
-S'e di! Jo, Nuk e di!
Po lerme, o jete, c'ke me
mua?
-Dua ta di, po dua!
-Atehere, jete e krisur,
per mua mos pyet
se qysh ne n'agim kam nisur

te shkel si skllav i shkrete
mbi gjurma shprese drite...
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . .
-O mekatar,
as faliu ligjes sime,
bindu i cmendur enderrtar,
s'jeton me shqetesime!...
-Mu thell' ne brendesire
ku ndjenja rron e lire,
ku dhembja dhemb e prekur

nga ligja jote e fuqiplote,
ne gjirin tim si hekur,
si hekur e celik,
qello,qello, o me kamxhik;
pa frik' e pa meshire
e pa pendim,
se mu ne thellesire
te shpirtit, ne nje kend,
lindi nje shqetesim
qe celi varrin tend...

Petro Marko

Koha e pamjaftueshme

S'kam kohe te harroj shume gjera
Qe nga mendja ti nxjerr perjete.
Per tragjiket e vjeter e shkreptimat
Do t'me duhen se paku dy vjet.
Dhe ndoshta po aq per Danten,
Per frengjishten tok me plazhet po aq,
Ndoshta grate do te jem duke fshire
Kur muzgu do te afrohet nderkaq.

Si udhetari me peshe te tepert
Para avionit qe niset pas pak
I ngarkuar rendshem ende
Do t'afrohem tek varri humbak.

Nga supet si ta heq kete barre?
Ku ta hedh kete peshe, si?
Me te s'mund te zbres atje poshte
Por as lart dot s'e le kurrsesi.

I menduar gjer ne cast te fundit
Nga mosthenia, nga pengu tragjik,
Nje shenje ndoshta te pakuptueshme
Do t'ju bej te gjitheve e do ik.

Pranvere 1990

Ismail Kadare

Pa ty

Ti ike udhes se pafundme
Ku zverdhin druret gjetherenes
Mbi gjokse pellgjesh tani tundet
I arti medalion i henes.
Lejleket iken.
Fill pas teje
Si stof i keq u zbeh blerimi
Dhe ngjajne toka, pylli, reja,
Me negativin e nje filmi.

Tani ne fusha shkoj menduar
Ku nis te fryje ere e ftohte,
Ku ca mullare te gjysmuar
Duken qe larg si Don Kishote.

C'te bej, po them me vehten time,
Ne kete ore te vone te muzgut,
Ku qerrja baltave ben shkrime.
Te lashta sa te Gjon Buzukut?

Do te shkoj te ulem permbi pellgjet,
Te pi ne gjunje duke rene,
Ne gryke e di qe do te me ngelet
I ftohte medalioni i henes.



I.Kadare

Laokoonti

Me shihni tek mbytem nga gjarperinjte
ne muze te Luvrit ne Madrid , ne Nju-jork
Para syve tuaj e aparate turistesh.
qindra vjet kam qe vuaj
nga qe sflas dot
Si te flas?
A mundet nje nofull mermeri
te levize nje grime, te korrigjoje dicka?
vini re syte e mi, te zgavrat e thella
nje enigme, si amebe te thare atje ka.

Nje te fshehte te madhe ndrydh brenda gjoksit
para syve tuaj, ne Paris, ne Madrid.
Ah, do te doja dyfish te m'i shtonit,
vec sekretin e madh te shkarkoja nje dite.

Tek me vini rrotull, une them me vete
kaq te verber te jeni sa te mos te ndjeni kete,
qe ky ngerc e ky ankth ne qenien time
s'eshte nga gjarperinjte, por nga nje tjeter gje?

Mijera here ne mijera net e dite
te verteten e frikshme perseris pa pushim.
Me shpresen e marre se nga kjo perseritje
ndoshta mermeri peson nje ndryshim.

Po s'nderron ai kurre.
Art i skulptures
genjeshtren mbi te ka ngrire pergjithnje.
I mberthyer ne deshmine e saj te rreme,
te verteten kujtoj e qaj per te.

Si cdo gje e tmerrshme eshte i thjeshte sekreti,
qe brenda boshlleku i gjoksit mban.
Afroni, pra, kokat te degjoni te verteten,
mua s'me mbyten gjarperinjte por trojanet me
vrane.

O, sikur te mundja gjithcka te tregoja.
Si do te ngrinit para meje si gur,
por une i denuar mes rropames suaj
moskokecarese
monologun te thurr.

Ju e dini se perpara Trojes ahere,
kali i drunjte, dhurata e grekeve u shfaq.
Ky kale ne dy grupe i ndau trojanet:
ta pranonin ate, ose ta flaknin sakaq.
Pajtim me armikun, ulerinin tradhtaret
mjaft me me lufte, zjarr edhe helm.
Erdhi koha qe shpatat ti kthejme ne parmenda
armiqte ne miq erdh koha te kthejme.

Ne mbledhje te gjate "pro" dhe "kundra" kalit,
une "kundra", kryesova me terbim.
Dhe juve ju kam thene ahere se hyjnite
gjarperinjte me derguan si ndeshkim.

C'perralla kalamajsh, c'trillim per budallenjte
une gjarperinjte do t'i mbrapsja me nje shkelm.
Po c'ti bej fushates se tradhtareve kunder meje
shantazheve,letrave anonime plot helm.

Dite e nate e me jave polemika vazhdonte,
nga shtresat e mesme e gjer lart ne qeveri.
Ishte vjeshte.
Nen qiellin e hirnosur me ere
kali i drunjte perjashta priste ne shi.

Ate kale une i pari e kisha goditur,
ndaj, e dija, kete s'do te ma falnin perjete.
Me ne fund "vije e bute" fitoi mbi te "ashpren",
dhe ne "kokefortet" na vune ne arrest.

Ne burg, me goten e ujit, ne mesnate
helmin na dhane ata te pijme
ata qe ulerinin kunder dhunes e shpates
Qe dinin te kafshonin tamam si gjarperinjte.

Ne mengjez qe pagdhire ne breg te detit
ma hodhen kufomen drejt mbi zhavor.
Rapsodet anembane perhapen
versionin fals te gjarperinjve hyjnore.

Ky ishte mbarimi i polemikes per kalin,
ju e dini me Trojen se c'ndodhi pastaj.
Tre mije vjet rrjesht,
nga muzeu ne muzera,
une hamalli i mermerte, genjeshtren mbaj.

Tre mije vjet...Akoma zjarret e Trojes
si floknaje e kuqe me rrine ne sy.
Po me i tmerrshem se zjarret, kumet e vomet
ishte fundi fare,
kur u be qetesi.

Troje e braktisur.
Germadhe.
Hi i ftohte;
dhe poshte ne te vdekurit shtrire rresht.
Dhe papritur, ne muzg siper tokes se mardhur
u ndje dicka qe ate cante permes.

C'ish kjo gervime keshtu, kjo jehone?
Vume veshin. Kuptuam. greket e ligj
permbi qendren e qytetit me parmende leronin
per te thene se Troja perjete vdiq.

Ja me ne fund dhe parmenda e tyre.
Ah, plugu i saj si na cante me dysh!
Nga tradhetia e Trojes, nga gjithe dhembjet,
ky kafshimi i parmendes me i hidhur ish.

T'i kthejme shpatat me ne fund ne parmenda.
Keshtu therritnin atehere ata.
Midis fjaleve tuaja, si mallkim, si gjeme
veshet me kapen edhe kete hata.

Me kane lodhur me shume, besomeni, ca fjale,
se kjo peshe e neveritshme gjarperinjsh.
Ju, qe gjer ne hene kini shkuar, si valle
s'depertoni dot deri ne gjoksin tim?

Gumezhina juaj si zhaurime deti
me vjen nga cdo ane me perplaset ne vesh,
nga copera bisedash shumegjuheshe rreth meje
shqetesimet e medha te botes marr vesh.

Degjoj emra shtetesh te reja qe kane dale,
emra kombesh e popujsh te rinj degjoj,
vec ai, i vjetri, i tmerrshmi kale,
ashtu si ahere ka mbetur njelloj.

Prej potkonjve te tij une rreqethem akoma
dhe keshtu ne mermer i mbrojtur sic jam,
kurse ju, te panjohurit, ju prej mishi dhe kocke
vertiteni mosperfilles nga salla ne salle.

Vertiteni,
flisni per teatrin e per plazhet,
per gjithfare motoresh e gjithfare qeverish,
pa ju shkuar mendja qe ai mund te shfaqet
ne nje dite te rendomte, nje mengjes me shi.

Ashtu si ahere...
po mjaft,
u lodha.
Nga vertitja juaj po me erren syte,
nga rropama juaj veshet me gjemojne
ne muze te Londres ne Luver e Madrid,

ne pafshi ndonje dite te behem copera,
nga marazi, sic thone, te plas, t'ia bej "krak"
jo kujtimet e Trojes, as gjarperinjte monstra,
por indiferenca juaj
do te behet shkak.


I.Kadare

Dashuria-Cajupi
F

E mban mënd, moj Marë,
dashurin' e parë?
Njeri nuk e gjegji,
se jeshmë te vegji.

Unë pa ty s'rrojë,
vij' e të kërkojë;
tl pa mua s'rroje,
vij' e me kërkoje.

Në lule me erë
putheshim ngahere,
dhe si burr' e grua
losnim nënë ftua.

Një ditë, të dyza
losnim mbylla-syza:
U fshyem pa dukur
Cinë të besoj taninë,
perëndin' a dashurinë?
Perëndi në këte jetë
është dashuria vetë.

------
Bukuria jote, leshërat e tua
posi pëndë korbi, të gjata
mbi thua,ballëtë si diell,
faqetë si mollë,qafa jot' e gjatë,
mesi yt i hollë,sisëtë si shegë,
dhëmbët si thëlpënjë,buzët si
burbuqe, sytë si gështënjë,
dora si dëborë, fjala jote mjaltë,
kurmi yt i derdhur, shtati yt i naltë;
gjithë më kënaqin, të tëra t'i dua,
po zëmëra jote u bë gur për mua!

-----

Pika-pika bie shiu
dhe dëbora flokë-flokë,
vetëtin e fryn veriu,
breshëri kërcet mi tokë!

Le të fryjë er' e ftohtë,
s'ka ç'më bën dimëri mua:
Dashuria më mban ngrohtë,
se pushtoj atë që dua.

Kur fryn era me tallas,
kur bie dëbor' e shi,
sa flë njeriu me gas,
kur ka mikenë në gji!

NË DASHTË ZOTI

Nastradini ish qetuar
Dhe po rrij duke mejtuar;
Po përnjëherë u xgjua,
Së shoqes i tha: "O grua,
Nesërë jam për në veshtë,
Se s'kam vatur këtë vjeshtë,
Sindëkur vinja qëmoti."
Plaka tha : "Në dashtë zoti."
Nastradini i tha : "Unë
S'e këllas zotnë në punë, { s'e këllas -- s'e fus }
E shoh vetë punën time,
E nuk e vë nër mundime,
Që të doj' a të mos dojë,
Se nukë më flet me gojë."
Kështu the, o jetëgjatë!
Papo u ngrite me natë,
More shportat e gomarë,
Po s'të vate udha mbarë!
Për rrush del njeriu i mjerë
E sjell shkarpa shumë herë.
Gjithë bota po punonin
E udhëtë po ndrejtonin.
Nastradinë kur e panë,
E zun' e më nuk e lanë:
Gjithë ditën gur' i gjori
Mbajti edhe pagë s'mori.
I këputur, i drobitur,
I lodhur, i kahënitur,
Natën në t'errët u kthye,
Me pluhurë mbi qyrdye!
Erth më der' e trokëlliti,
E shoqja nga shkalla xbriti,
Tha : "Kush ësht' aty më derë?"
Pa tha Nastradin' i mjerë:
"Në dashtë zoti, jam unë,
Që vajç' e s'bëra dot punë!"
Pa më nesëret një fqinjë,
Q'ish i varfër e pa linjë,
Erth e i kërkoi gomarrë,
Duke thënë ca më parë:
"Jemi pa buk' e pa ngrënë,
Në mulli drithë kam shpënë,
Gjer më tani është bluar,
Po s'kam kafsh', o i uruar."
Nastradini, pa mejtuar,
Tha : "Për dru e kam dërguar,
Ka vaturë që me natë,
I varfëri veshgjatë."
Ajy tha "e kam dërguar",
Gomari palli në quar!
Fqinja tha : "Pse më gënjeni,
Të drejtënë s'ma rrëfeni?
Ja se ku pëllet gomari,
Qysh e ka marë druvari!"
Nastradini tha : "S'kam parë
Kshu, të besojnë gomarë!
Me fjalën time s'je nginjur,
Që jam sot plak e i thinjur,
Po dëgjon gomarrë ç'thotë,
Q'është pa mënt e flet kotë.
Njeriu që dëgjon gomarrë,
S'e ka punën mbroth e mbarë."
Kështu tha, po të vërtetën
E thosh gomari, të shkretën.
N.Frasheri

Enderr e prere

1.
Mos vdis, se pas shirave aren e mbushi bari,
Ka rene ne ullishte mize e ullirit.
Hardhia duhet sperkatur shpejt me gurkali
Dhe ende s'ka dale nga plisi kercelli i misrit
Ne enderronim te benim nje anije,
Kurkush s'e mendonte me c'dru do ta ngrinim,
Kishim ndermend ta ndertonim me dege hardhie
Dhe vela ti vinim.

Bodrumet e saj t'i mbushnim me poce me vere
Dhe te lundronim ne ishujt e Havajes;
Ta pinim veren me vajzat e ishujve ne Belvedere,
Zezaku te bente fresk me fleten e palmes.

2.
Mos vdis se kalit i ra ne vrapim nje patkua
Dhe nisi ta ngreje nga dhimbja kemben e pare;
Kerkojme patkonj e s'na jep njeri hua,
S'e gjejme as nallbanin e marre.

Ne enderronim te shkonim ne hipodrome,
ne vende te lumtura ku munden me kuaj,
Tani dhe kali calon e s'na ha as barin e njome;
me sy si gota na sheh si te huaj...

3.
Mos vdis, se dielli ne oborr e ka shtruar sofren e madhe
Dhe presim te vijne vajzat te gjitha,
Te gjitha ato qe ti u thoshje "sorkadheve",
Kur grisnin fustanet ne driza.

4.
Mos vdis ne dhomen e heshtur i shtrire
Eshte turp kaq shpejt te rrish e te vdesesh!
Ne enderronim nje vdekje me te mire:
Duke vdekur, fytyrat tona ti shihnim ne piken e veses.

Dritero Agolli

KUR NJE MENGJES

Do te jete mengjes e une do te vi patjeter.
Mbi xhaketen time do te kene rene petale
Nga lulet e kumbulles se vjeter,
Nga lulet e thanes se tharet.

Ahere ti s'do te jesh zgjuar akoma.
Une do te them emrin tend ne xhame
Dhe do te vershellej te dashuren kengen tone:
"Ti cele heret, moj bajame!"

Do vershellej ngadale-ngadale
E s'do prish gjumin tend te bukur.
Do bien mbi mua petale
E do ulet ne sup nje flutur...

E, kur syte te hapesh, do te shohesh
Romantikun e perjetshem ne xhame
Dhe kengen e dashur do njohesh:
"Ti cele heret, moj bajame!"

Agolli

BALADË QYTETSE
Mbramë
qiella dhe hyjt e vramë
një ngjarje të trishtueme panë:
Hije... jo! - por një grue
me ftyrë të zbetë edhe me sy
të zez si jeta e saj,
me buzën të vyshkuna në vaj,
me plagë në gjoks e stolisun
me veshje dhe me shpirt të grisun,
me hije grueje,
një kens këso bote,
një fantom uje
vallzonte valle në rrugë të madhe.
Dy hapa para, dy hapa mbrapa
me kambë të zbathun,
me zemër të plasun.
Dy hapa djathtas, dy hapa majtas,
me flokë të thime,
me ndjesi të ngrime.
(Dikur,
kur gjit' e saj me kreni
shpërtheheshin n'aromë,
kur ish e njomë -
atëherë e dashunojshin shum zotni.
E sot?)
Jeta e saj asht kjo vall' e çmendun
në rrugat e qytetit tonë,
një jetën e fikun, një jetë e shterun,
shpin i molisun, zemër e therun,
një za vorri, një jehonë
që vallzon natën vonë
nëpër rrugat e qytetit tonë.
Migjeni

MELODI E KËPUTUN
Melodi e këputun - lot i kjartë nga syni
i një grues së dashun...
andje e përplasun,
xhevahir i tretun,
një andërr e shkelun,
buzë e paputhun
në melodin e këputun.
Nga vaji i heshtun shkunden supat e zhveshun,
verbojnë nga zbardhimi...
e ther, ther hidhnimi
për çasteet e rrëshqitun,
për fatin e ikun,
për gëzimin e humbun
në melodin e këputun.
Brrylat ndër gjujë të mpshtetun, ftyrë në shplakë e fundosun:
Qan grueja e pikllueme
me zemër të piskueme
(një kitarë e gjymtun,
za kange i mbytun
në buzë nga dhimb' e puthun
në melodin e këputun).
Hesht njeriu pran grues që qan e turpnueme...
syni i venitet
në të loti vërvitet,
diçka nxjerr nga xhepi
grues ia lë - dhe së shpejti
e len gruen e humbun
në melodin e këputun.
Por kur vjen ndoj tjetër, epshi kapërthehet,
gjaqet turbullohen,
përzihen, përvlohen,
çohen peshë, tërbohen
... e vetëm ndëgjohen
ahtët e molisun
në melodin e grisun.
Migjeni

Ata me paten munduar
dhe zemeruar sa s'ka.
Disa me dashurine e tyre
me urrejtjen e tyre disa.

Dhe shpirtin ma paten helmuar
me dhane vrer te pi,ata.
Disa me dashurine e tyre
me urrejtjen e tyre disa.

Por ai qe shume e me shume,
me mundoi,zemeroi e trishtoi,
ai s'me urreu kurre,
dhe kurre s'me dashuroi.

Hajnrih Hajne

Ku te te gjej ty?
Mos ke ikur ne hene?
Mos ke ikur ne diell?
Mos te kam krijuar ne enderra?

Mos ke gjetur nje menyre per tu bere e padukshme?
Te me shohesh , e une mos te te shoh....
Mos te kane bezdisur kaq shume te tjeret?
Sa ti kesh vene vetes maske ne ffytyre?

Mos je ti ajo qe era fryu sonte naten ne dritare
dhe ma prishi gjumin?!
Mos je ti ai shiu qe na ne mbremje gjithe naten
e me futi ne mendime?!

Mos je ti zemra ime qe rreh,
mos je ti vemia qe me pret?
(Muzg i grunjte me vetmira lulekuqesh...)

Mos e ke emrin dashuri....
Mos e ke emrin lumturi....
Mos e ke emrin vetmi......

Mos e ke emrin pritje....?!

Miq te humbur

Une nuk kam me miq
po numra telefoni
qe fillojne te gjithe me 00

Une nuk kam me miq
po nje bllok kujtimesh
ku te rreshtuara rrine emra dhe adresa

Une nuk kam me miq
po copera kujtimesh
te pacmueshme tani nga mungesa

Miqte e mi jane nisur neper bote
i vogel ish atdheu
po dhe bota gjithashtu

teper e vogel bota
per gjithe endrrat tona...

Besa Myftari

Nga Ismail Kadare:

VALLJA SHQIPTARE.

Tri here opinga rrahu dheun
sikur kerkoi leje prej tij;
pastaj shamia palet ndehu
me qetesi dhe madheshti.

Keshtu mes qiellit dhe tokes
vallja u lind, vallja u shpall;
kemba sinjale i con tokes
dhe dora qiellit i jep lajm.

Dhe vallja rrokulliset tutje
mbi kohra hedhur si hobe;
prilli persiper i hedh lule,
dhjetori boren shkund atje.

Valle shqiptare, shenja ne ere
ylbere tirqesh tej-e-tehu;
kush ju kerceu ju njehere
dhe kembet rob s'i mbene tek ju?

Kush ra midis vorbulles suaj
dhe s'u pershit dhe s'u perflak,
ju bubullima me opinga
qe neper shekuj brodhet varg?

NJE VAJZE...

Duke te puthur, pa te dashur,
Ne shpirt ai ty te plagoi.
Buzepergjakur nga te kuqte e tu,
Si vrases tinez ai shkoi.

Krenar qe ty "te shtiu ne dore",
Gjith' shokeve emrin tend ua tha.
Prane gotes se birres per ty folen
Ne park, te dielave ata.

Dhe ti e vetme mbete, bosh
Mbene syte e ty ne net bilbilash,
Si sheshi i shkrete, ku porsa ndodhi
Nje katastrofe automobilash.

Tani kur shkon Rruges se Dibres
Ai me sy te ndjek nga pas
Pataj me brryl i bie shokut
"E sheh filanen? E kam pas..."

Dhe ti ul koken shpjeton hapin
T'arrish tek shoqja sa me shpejt,
Te perserisesh fjalet standart:
"Ah, njelloj jane te tere djemte"

Te dyja t'ulura prane radios
Do ta ndizni nganje cigar;
Tek supi i saj, nen fjale lajmesh
Ne çast dremitja do te t'marre.

Dhe do te te çoje tek nje rruge tjeter
M'e gjere m'e bukur dhe m'e re,
Atje ne sfond fabrikash, njerezit
Nga kembet s'do te te vene re.

Atje kur t'ecesh midis turmash,
Ne nje grup djemsh, ndoshta midis,
Dikush me brryl do t'i bjere shokut:
"E sheh filanen? Jemi miq..."

TRADHETORET- N.Frasheri

Shokë, kemi ne mes tënë
Shum' armik' e tradhëtorë!
Popo, mos u qoftë thënë!
Veç që s'kanë gjë në dorë.

Harruanë mëmëdhenë
Dhe lanë kombinë tënë
E një tjatërë na gjenë!
Popo! mos u qofte thënë!

Lanë zonjën e lëvduar
E zunë një kurvë shtrigë,
Të ndyr' e të mallëkuar,
Të fëlliqur e të ligë.

Lanë mëmën të xhveshur
Dhe mundohenë për botë,
Pa dhe bota duke qeshur
U thotë: mundohi kotë!

Qysh u bënë Efialtë
E nuk e njohin të mirën,
Uthullën pandehin mjaltë
Edhe dritë errësirën!

Buk' e mëmëdheut zëntë
Tradhëtorët e pabesë!
Dhe Zoti dërrmën u dhëntë,
Kurrë mos paçinë pjesë!

Miqt' armiq i kanë bërë,
Armikëtë miq i zunë,
Qysh janë fyell të tërë!
Ç'është kjo e madhe punë!

Fajn' e math kur do ta njohin
Njerëzit e mallëkuar?
Dritënë pse nuk e shohin,
Apo janë të verbuar?

Janë së gjithash të marrë
Dhe të liq me të vërtetë,
Mëmëdheut bëjnë varrë,
Po do të bienë vetë,

Se mbretëron e vërteta,
S'del kurrë gënjeshtr' e shkretë
T'ish ashtu, qe prishur jeta,
S'kish mbetur gjë e vërtetë.

Ata turpinë fitojnë,
Nderr' e tyre posht' e hedhin
Dhe armikëtë gëzojnë
E në errësirët bredhin.

Nuk është kurrë haruar
Dh'e mira dh'e lig' e shkretë,
Të gjitha janë paguar,
S'ka mbeturë gjë në jetë.

Lerini, pa do ta gjëjnë,
Të vërtetën do ta njohin,
Se tani s'e dinë c'bëjnë,
Janë të verbër e s'shohin.

O, popo ç'turp kanë marrë!
Janë bërë tradhëtorë
Dhe s'janë më shqipëtarë,
Se nga kombi hoqnë dorë.

Me të huajnë u bënë,
Me armikn' e Shqipërisë,
S'duanë gjuhënë tënë
Armikët' e Perëndisë!

Ndjei, o Zot, se nukë dinë
Se ç'bëjnë, janë mahnitur,
Rrahin të prishin shtëpinë
Pun' e lig' edh' e mërzitur.

Të gjorët janë në gjumë,
Të vërtetënë s'e dinë,
Do të mundohenë shumë,
Pasdaj mënte do t'u vinë.

Vëllazërin' e harrojnë
Dhe kombin e mëmëdhenë,
Dhe armikëtë dëgjojnë
Edhe s'dinë se ku venë.

Hiqni dorë, hiqni dorë!
Mblithni mënt e tupërohi,
Mos u bëni tradhëtorë,
Se pastaj do të pendohi.

Lamtumirë…i dashur ATDHE !

Lamtumirë i dashur atdhe,po largohem përgjithmonë,
Shpirti im i përvëluar,oqeanë sot kalon’ (ë)…

Kujtimet rinia ime, të gjitha kanë ngelë aty,
Emigrant vazhdoj të jem,se si ndodhi nuk e di ?

Ky kurbeti po më tret,pa kuptuar e avash,
E di që një ditë do vdes,prandaj qaj e po pëlcas.

Nuk ka mall e dashuri, se sa vëndi jot i mirë,
Atje gjyshërit kanë varret,dhe ne ikëm pa dëshirë.

Morëm rrugët e kurbetit,që ka ndarje edhe lot,
Lamtumirë o vënd i shënjtë, jemi larg s’të shomë dot.

Kam një thikë mu në zëmër, më gozhdon e s’lëviz më,
Me një mall të përvëluar,digjem i tëri për të !

Është mall i mëmëdheut,që nuk shuhet as një herë,
Vetë shkrij porsi qiriri,në këtë jetë të mjerë.

U bënë vite që “Jam Larg*”,e asgjë nuk më gëzon, (“vëllimimi poetik”)
I kam prindët tash të vdekur…që të dy në Lekëkond.

Lulet atyre u mungojnë,në epitafe e në kryqe,
Ika mora aratinë…nëpër dete përmbi brigje.

Është zogu i furtunës,që unë shpesh e porosit,
Shko mbi varr e pastro barë,e përqafomi një çik’.!

E tu japish përqafime,malli shumë na ka marë,
Bëjmë të vijmë e s’vijmë dotë…jemi lidhur me litarë*.(Lidhja me fëmijët)

Të lidhur nga këmbë e duar,gjithmonë mall e dashuri ,
Dhe në ëndra me sy hapur,duket sikur jemi aty.

Lamtumirë o vënd i shënjtë,ti je zëmra e kujtimi,
Shqipëri ti mëma ime,po më mbyt ky mallëngjimi.

Eci rrugës si i marë,e përditë ëndëroj…
Ti je shpresa e shpëtimi,me asgjë nuk të ndëroj.

Gjaku që kam nëpër deje,është flakë që flakëron,
Do ta ndali ndonjë herë, zëmrën që tya kërkon.

Kur do ndreqesh ty atdhe,që të kthehem përsëri,
Tani që jam ende gjallë,se do më mbyllen këta sy.

Të vij të mar erë deti,të shijoj atë freski,
Se këtu është baltë e botës,dhe nuk kam as gjallëri.

O atdhe o bukë e ëmbël,që më je si mjaltë mali…
Emigranti është i vuajtur ,dhe për tya e mer malli.!

P.J.PALI në USA më 23/12/1997
(Në aeroplan, dita kur emigrova në SH.B.A)

Nga Ismail Kadare

"MALL"

Ca pika shiu ranë mbi qelq.
Për ty unë befas ndjeva mall.
Jetojmë të dy në një qytet,
Dhe rrallë shihemi, sa rrallë.

Edhe m'u duk pak e çuditshme
Si erdh' kjo vjeshtë, ky mëngjes.
Qiejt e ngrysur pa lejlekë
Dhe shirat pa ylber në mes.

Dhe thënia e vjetër e Heraklitit
Seç m'u kujtua sot për dreq:
"Të zgjuarit janë bashkë në botë,
Kurse të fjeturit, veç".

Në ç'ëndërr kemi rënë kaq keq,
Që dot s'po zgjohemi ne vallë?...
Ca pika shiu ranë mbi qelq
Dhe unë për ty seç ndjeva mall.

Alban Tartari

DHIMBJA E KESAJ BOTE

Te gjitha lutjet drejtuar Zotit,
rrodhen e rrodhen nga buzet,
dhe me pas pikat e lotit,
shkane nga syte e rane mbi udhet.

ne balten e ketij qyteti te shurdhet...

Te gjitha thirrjet drejtuar njerzve,
u coptuan ne gerxhet e mosperfilljes,
u betova te hesht ne jete te jeteve,
serish larg botes,prane dhimbjes.

si nyje qe si dorezohet kurre zgjidhjes...

Ushtat e fatit me qelluan sot,
e une rashe ne balten e jetes me dhimbje,
ilacet e kesaj bote s`me sherojne dot,
as hena as yjet as dielli i kuq ne lindje.

mes baltes jam, me boten ne grindje...

Qesh bota me syte e mi te vdekur,
ne balten e peshtire te kesaj jete,
e i lutem Zotit me nje ze te mekur,
qe te me marre dhe mua atje ku eshte, me vete.

Loti

Dje per nje kupeze me ver
Me nje husar qendrova
I heshtur e me shpirtin vrer
Ne rruge veshtrova.

Perse ne rruge-ai me thote,-
Shikon e nuk ben ze?
Ti s'ke percjellur gjer me sot
Ndonje njeri ne te!

E ula koken i nemitur
Me duf i peshperita:
"Husar e shtrenjta me ka ikur!"
Se thelli psheretita.

Ne kupeze nje pike lot
Prej syrit sec me ra
"Per vasha qan ti foshnje kot?
Mblidh veten!"- trimi tha.

Husar, ti brenge s'pe ne jete,
Nga une pra mesoje:
Mjafton nje pikez lot medet
Qe kupen ta helmoje.

A.S. Pushkin

Në parkun që mbuluan fletët

Në parkun q'ë mbuluan fletët
Të dy ne ecim qetësisht,
Pas shijes saj ka shtruar vjeshta
Qilim të verdhë natyrisht.

Dhe ndoshta si një ëndërr e zbehtë
Ju fanit një muzg i vonë
Ky park q'ë kan' mbuluar fletët
Ku pas kaq shekujsh ti po shkon.

Nga vagabondët me cigare
Ti mos u tremb e dashur kot
Imazhin tënd as dinosaurët
Shekuj më parë s'e shtypën dot.

Që ti të vije kaq e bukur
Me këta flokë, me këtë hap
Toka të egrën klimë e zbuti
Dhe akullnajat ktheu mbrapsht.

Dhe s'kish se si të ndodhte ndryshe
Të ndodhte ndryshe s'kish se si.
U desh të zhdukeshin përbindshat
Që te kjo botë të vije ti...

I. Kadare

Agim Doci

1. Letrës së bardhë…

Ajo që mbeti gjithë jetën e virgjër
Më ra në dorë krejt rastësisht.
Dhe unë rrugaçi i poezive
E zhvirgjërova përfundimisht

2. Katër stinët

Katër stinët e krrusura,
ecin e ndrrohen pafundsisht
Mbyllet viti, fillon tjetri,
e kështu çapitemi në pafundsi...
Si buall i palodhur,
mpreha pendën në letër sinqerisht
Dhe doja që me afshin e shpirtit,
t'a falja njerzve veç Dashuri!

3. UNË DHE “POETËT”

Ama "poetë" ishin ahere,
kur thurnin hymne për Partinë!
Tani liria është prapa dere,
Ata më shajnë veç Shqipërinë!

Ndaj dhashë e dhashë e më s'durova!
Duke e lënë at' vend të lik!
"Poetëve" vendin ua lëshova
Përplasa derën, e thashë: - Po ik!

Kalova udhë, kalova dete
Më ngjante vendi si një greminë!
E morra vargun, dhe vrava vehten,
rrëzuar jam sot mbi vetminë!

Kur të kujtohen që unë kam ikur
Do jetë shumë vonë, por s'ka rëndsi!
Më mirë larg tyre, Qiri Pa-fikur
Se bajgë e shkelur, pa Poezi!

4. „Banale“…..

Kur ju të tjerët
arrini deri tek endrrat
dhe të nesërmen
i tregoni të lumtur.
Unë i jetoj endrrat e mija
bile dhe tuajat.
Padyshim që këtu
ua kam futur!..

5. Lajthitje poetike

Nëse një femër mrekullohet
Vetëm nga vargu im i thjeshtë
Unë jam Romeo që dashurohem
Sapo të bëhet ajo Xhulietë!....

Sepse e di se çfarë është endrra
Dhe dashurinë unë e kuptoj!
sa fantastike që ësht' femra
E di veç ZOTI që e krijoi!

Unë mirë e di çfarë do një grua!
Një fjal të ngrohtë dhe çiltërsi.
Brenda në shishe më futi mua!
Se isha Djalli në Dashuri!.....

Lasgush Poradeci

Balladë (në frymë popullore)
- fragment -

Fryn veriu në mal të thatë,
Thotë vasha lele ngriva.

Duro,vashë,të durojmë,
Si duron mali dëborën.

Në të shtënça moj në dorë,
Do të ngroh si top dëborë.

....

Në m`a dhënç moj bel` e hollë,
Do të thyej si mënjollë,
Do të shtryth posi një mollë.

Në më arthç o moj në hije,
Do t`i puth prej dhembshurije,
Do t`i skuq t`i ndes qirije,
Do t`i nxi t`i bëj mavije
Ato buzë gjak-qershije.

....

Në të marça moj përherë,
Do të shtroj të parën herë,
Do të ngroh të dytën herë,
Do të puth të tretën herë

Buzë-e gushë-e gjinë-e mjerë
Dh` atë shtatin që mban erë
Posi luleja në verë:
Gjer sa gjumi të m`të zerë,
Të m`të zerë-e të m`të flerë
Syr` i urtë si mëshqerë.

Gënjeve

Binte një shi pranvere
në jetën time hyre ti
më quajte bijë Venere
engjëllushë me sytë e zi

Qenien time ta fala
Ta dhurova rininë
po nuk e dita se fjala
mund ta vras dashurinë

Gënjeve kur më betove
në amshimin e dashrurisë sonë
rëmbeve lumturinë time
dhe ike nga une përgjithmonë

gënjeve kur më dhe besën
se e vetmja për ty do të jem
mi vodhe ëndrat rinore
"të dua" kurrë më nuk do të them

ME NDERSHMERI

Nese njeriu nuk ndien as kenaqesi as dhimbje,
Nuk ndien as gaz, as hidherim, as shprese...
Nje gje po jua them me ndershmeri dhe bindje,
Lereni te vdese...


Dritero Agolli

Kur

Kur hena mes resh mbi bote vigjelon
kur ç'do valez uji nga rrezja praron
kur kenga e gjumit mbi sy te rendon
ti dridhesh renkon...

(M. Eminesku

EDHE KUR KUJTESA


Edhe kur kujtesa ime e lodhur
Ashtu si ato tramvajet e pasmesnatës
Vetëm në stacionet kryesore do të ndalojë,
Une ty s'do të harroj.

Do të kujtoj
Mbrëmjen e heshtur, të pafund të syve të tu,
Dënesën e mbytur, rrëzuar mbi supin tim
Si një dëborë e pashkundshme.

Ndarja erdhi
Po iki larg teje...
Asgjë e jashtëzakonshme,
Veç ndonjë nate
Gishtat e dikujt do të mpleksen në flokët e tu
Me të largëtit gishtat e mi, me kilometra të gjatë...

Edhe disa poezi nga Joni Shano. Ngjan icik me Hatibin po ec aty po ja falim.

Kam dhimbje kur qesh

Une kam dhimbje kur ti qesh
Ti qesh. Ti qesh
Pa me pyetur mua
Dhimbje lindje kur nxjerr fjale lavderimesh
Ne goje

Sarka eshte shtruar ne tavoline
Bashke me ushqimin e bardhe
Hame te uritur,
sikur te ishte darka e fundit.

Miqte kane ikur
Te gjitha dyert i kane lene hapur.

Dua te behem si ti
Ha goten ku ti perdite pi uje
Nje here ne muaj,
Menstruacion ne goje,
Kur mendimet nderrohen.

Kepucet me shtrengojne
Kapelja e vogel ne maje te kokes me rri
Rrobat e gjera sa s’me nien nga trupi
Dua te ze me shume vend,
Me shume vend
Ne festen e prere.

Syri im nuk sheh me
Nuk sheh me
Nuk sheh me

Asgje te re
Asgje te re
Te lene per te pare

Ti hyn e del
Ne cdo dhome
Ne cdo der

Hyn e del, kerkon kapelen, kerkon kepucen
Qe une t’i kam veshur
I kam veshur
Per te bere per te qeshur
Dhe nxjerre fjale lavderimi pastaj
Pastaj.

Dua te behem si ti
Dua te behem si ti
Por ti s’sheh
Ti nuk sheh
Nuk sheh
Asgje
Asgje te re.

Miqte kane ikur
Kane ikur me kohe
E di
e di
ti.


Ndërgjegja

Ndërhjegja ime është një peshk i vogël
...akoma gjallë...
në barkun e një peshku te madh
zëne nga grepi i një njeriu të uritur.

Në sofer ai barkun peshkut ia can
dhe sheh peshkun e vogel
...akoma gjalle...

E merr dhe ehedh ne nje gote

Rri e shikon,
e shikon,
e shikon

dhe e lë të ngordhë
atje


Qielli i semure


Qielli i semure
I parruar mbi koken time sot,
Te drejte
Ecen bashke me dhimbjet
Si nje lishars flokesh te prera perdite
Prej gersheresh te ndritshme duarsh te njoma plaku
Ku zjarret qe u shuan nuk do te ndizen kurre
Dhe vete jeta
E genjyer nga pamja e saj e bukur
Kujton se do ta kaloje gjate
Duke caplyer shalet e lemuara…
Nuk e di se do te plaket nje dite
Dhe as qurret nuk ka per t’ia hedhur me njeri.
Eshte akoma e re. Nuk te degjon.
Qije jeten, qije!
Dhe lerja faren brenda,
Qe te vere mend nga shtatzania.


4X

1X
Ndiq gjurmet
Gjurmet e pafunda
Kanceri bie ere parfum
Ne mushkri.

Une jam nje makine per prishje parash
I mbushur me prishje
Gjurmesh te prishura.

Po ti ndiq gjurmet,
Gjurmet e pafunda.

2X
Shpresoj te mos m’i kuptoni fjalet
Se une flas shume fjale te pahijshme
Per vendin tuaj e ju
Per vendin tim e veten
Per vendet e te gjitheve e ata

3X
Dua te bej dashuri me ju
T’u puth te gjitheve ne goje
Pastaj te peshtyj pertoke.

Bota eshte nje poezi e varrosur ne pafundesi.
Krimbat sapo kane filluar ta hane.

4X
Po ti ndiq gjurmet
Ndiq gjurmet
Ndiq gjurmet e pafunda.

Nuk je ti, qe ndjek, asnje tjeter.


Off-side


Fitore!
Nje flamur ngrihet lart.
Kjo eshte jeta ime.

Nje gol i anulluar.

(vdekja ime ka filluar te flase me vete, ë?)


Truri im është një mur


Truri im është një mur
Thithma mendjen
Gëlltit guret
Truri im ështe një mur
Mos lër vajzën
Dhe lepurin të dalë
Truri im është një mur
Po pret te dijë kush je ti.
Tela mbi kokë
Ushtare të rinj
Gjithnjë cahet,
Gjithnjë kalohet,
I padukshem,
I vetëm me veten e tij.
Truri im është një mur
Ndan dy sy nga dy sy
(s’duan te shihen)
Shume i rëndë për në parajse
Zë gjithe vendin në festë
Truri i padhe
Truri pa shtepi
Muri endacak, lekckaman,
I urryer, i mbeshtyre
Nje jete te tere mendon
Si te thyeje veten e tij.
Truri mur, muri tru
Nuk le vajzen të dalë
Nuk lë plakën të falë
Me zhavorr, me gelqere,
Me floke të mbyturish ne lumë,
Koka te prera në lufte
Fëmije rakitike,
I ndertuar nga lart
I dhjerë perposh
Truri tru
Asnjë s’do t’ia dije
Ngulin gozhde në të,
Varin palltot
Po vjen dimri, e ftohta
Muri tru
Fsheh rrugen e përdale
- Deri këtu do të vish
Qen(gj) besnik
I larte, i gjere, i gjate
Det me tym
Muri i kuq
Muri i zi
Vetëm dy anë i kanë lëne
Vetëm dy anë i takojnë tani atij
Në vitin 2000
I gënjyer
I ka penguar
I ka ndihmuar
2000 herë
i imi
i atyre që duan t’a cajne
i atyre që duan të ndërtojne shtëpi
-Kalbeni murin kalbeni,
duhet te vjeterohet më shpejt
Koha e mohon, njerëzit nuk e shikojnë
Ështe ndertuar vetëm për të mbajtur veten e tij
Truri mur, truri mur
Njera ane e shemb
Njera anë e zëvendëson
Dicka gjithnjë lë matanë
Dicka gjithnjë gllaberon
Truri i ndarjes, muri i rënde
5 miliardë në rresht
do lajne te lindurit
do qajne të vdekurit
nuk kane kohe të kalojnë
Murin tru
Ndërtuar me kot.
Truri im ështe nje mur
Thithma mendjen
Gëlltit gurët

…ti e di, që unë e di.


Pa titull


Toka ka ze.
Thone qe flet me emrin e saj.
Gjuha shqipe si patatja
Eshte mbjelle ne nje vazo ne ballkon.
-----------------------------------
Gjuha ime eshte nje patate e mbire ne rruge.
Asnje s’e shkul.
Nje mize hyn ne sy e syte lotojne.

Nje vazo ka rene nga ballkoni.


Vetem nje nate


Kjo eshte vetem nje nate
Prane njeri-tjetrit te dy
Gjej nje fjale
Gjej
Te me shkoje
Mos me fol
Mos te te harroj.
Gjtihcka eshte per t’u harruar,
Po apo jo s’e di
Emrin tend edhe e mora edhe nuk e mora vesh
Po ti?
(lero token tende lero)
kellefi i jastekut tim eshte mbushur me lule
(lero)
¨Flasim bashke
me njeri tjetrin prezantojme vetmine
me gershere ne duar
presim trendafila dhe i shkelim…
Po ti gjej nje fjale, gjej
Te me ndaje
Nuk di a do te shoh me apo jo
As une as ti s’kemi faj.


Une qep kopsen time

Une qep kopsen e keputur
E shoh ne sy
Me ka marre malli te udhetoj me tren
Me do a s’me do
Ti-tak
Elektronet shkerdhejne njeri-tjetrin
Qender e vemendjes ne dashuri
Me veshtrim te pare
Duhet te mendoj
Neser jam ketu
Rrotullohet e perditshmja cdo mengjes
Nje gote kafe te holle
Me nje njeri te flasesh
Ne katin e pare
Gjithnje ke nje ze qe te therret
Nje veshtrim ku sheh veten ne sy
Toka eshte e lagur
Patatja dridhet nen dhe
Jake v
Si fitorja e humbur
360 grade i lidhur, i mbetur,
i harruar ne vend.

Ti mbeshtet supin e lodhur
Ne varesen e rrobave gjithnje te carmatorsur
Me dyuart lart.
Pleqte kane marre kapelat e kane ikur
S’e di ne do te ikesh apo do te rrish edhe pak.
Ti nuk e di qe puthja jote (e fundit)
Ka shijen e perit
Qe une kepus me dhembe.

Une qep kopsen e keputur.
Ne dore kam nje gjilpere.


Ne kafene (per vendin tim)


Kafeja nuk do te zbardhet
Se une hedh qumesht ne te

Keshtu eshte dhe shpirti yt
Nuk do te zbardhet
Derisa une ta derdh
E te mbetet vetem filxhani.
E nqs filxhani eshte i zi
Une nuk do te merrem fare mety.

Nje burre i bukur, bion
Ka vjedhur lugen dhe e ka futur ne xhep.
Shenjat e buzeve te tua jane prane organit seksual te tij.

Une rri ulur e pi kafen e hidhur,
te zeze
Sheqeri, qumeshti e ti keni mbetur
Ne fund te kafese.


***


Pak
Fjale
Merr fryme
Thelle
Gjtihe te humburit
Ne nje gote
Prete nga brisqe
Cdo mengjes
Vazhdon te fshihet
Perralla me e shkurter e botes
Eshte emri yt.
Une e kam emrin Joni.
Trego.


Xhixhile, Xhixhile…

Xhixhile, Xhixhile
Eshte koha e statujave te reja
Pa koke.
Shkon e vjen si cigare e shuar.
Shije e hidhur kur ha nje molle te pabere
Sikur te isha dhjete vjet me shume
Do te kisha qene hero (kjo eshte per Maken)
Xhixhile, Xhixhile…
Halit Berati eshte mbuluar
Nga pallto te peshtyra
Bujari ai qe ka qene,
Bashke me prinderit e mi.
Koha ecen ngadale
Ne hale qe bie ere shurre penisash kurioze…
Xhixhile, Xhixhile…
Nderton rrugen e re mbi te vjetren
Mbi fashizem dhembesh te prishur…
Ke nje leve nen krevat
Siset, te shpuara me dalte,
Te gjithe me rradhe ne bronx, i tete, i shtate…
Me vemendje te shperqendruar…
Fitore apo Xhixhile…
Djali do sise, si i vogel, si i ri…
Kpeshti eshte mbuluar me balte per te gjithe…
Megjithese sigurisht ka edhe me keq, p.sh. mut…
Po une?
Ne nje zarf te mbushur me emra,
Halit Berati rri e shikon djersen e tij te shkelur.
Djale i mire, ndyresire…
Trup bukurie shqiptare…
Xhixhile, pse s’ia ve sisen ne goje cdp burri,
T’ia mbyllesh gojen me butesi
Xhixhile, Xhixhile…marshalla
Nje bombe ne cdo a…
Leku ngrihet, leku bie
Si nje diktator i perjetshem
Jetim ne rrugen e xhepit.
Xhixhile, Xhixhile…
Ti tempull i kultures moderne shqiptare
Te bukosur nga gadishulli i Ballkanit
Lere qumeshtin te rrjedhe mbi Turqi,
Te laje rruget nga mutrat e maceve bizantine
Kurse vajzes futja vete me gjuhe…
Fushat kane mbetur pa pjelle
Xhixhile, Xhixhile
Vajzat kane harruar ku e kane pidhin
Mes kembesh apo tek syte.
Ka ardhur koha te fusim perseri poligamine, kete
Fjale greke ne perditshmeri, per te shpetuar farosjen
E kombit qe te kemi me shume koke per te prere.
Statujat e reja shohin nga Meka
Nuk kane kkohe te jetojne…
Peniset e bere synet, perzihen me buzet e prera me jarge
shqiptare
me shume gjak i derdhur prej tyre e tuberkulareve
sesa gjak i deshmoreve
kokeprere dyhere
si cicat e tua te enjtura…
Xhixhile, une jam vetem Joni
Me kane lene pa atdhe.
Xhixhile, Xhixhile…
Po te kisha patur dicka per te …. Sot
Nuk do te kisha shkruajtur bejte.
(Edhe ti nuk do ta kishe emrin Xhixhile)
Ma ler nje here te te quaj Fitore.
Sisa jote eshte bytha e kombit tim…
Xhixhile, Xhixhile…e fushe a e malit e,
Jepi sise, jepi sise
Ne rradhe te pare elites shqiptare eee…


Ne

Unë jam unë
Ti je ti.
Ti nuk je unë.
Unë nuk jam ti.

Do të më kujtosh

Unë do shkruaj një libër me vjersha
Dhe ti do ta lexosh si relikë
Dhe duke qëruar patate të ardhura nga vjeshta
Gishtin do presësh me thikë.
Duke vënë gishtin në gojë,
Mua do më kujtosh në kuzhinë
Dhe do të thuash para dollapit të lyer me boje
Për pak e harrova ditëzinë'!
---------------
Letër

I dashur mik,
Kur vjershat e mia lexon varg për varg,
Ti thua se unë në vatër kam lumturi?
Vërtet, vëlla, ashtu të duket nga larg,
Ndërsa aspak nuk e di!
I dashur mik,
Çdo natë të shtrihesh në të njëjtin krevat,
Të ngrihesh nga i njëjti shtrat çdo mëngjes,
Dyzet vjet të njëjtin varr e të njëjtin fat
Dhe i lumtur të jesh?

---------------
Retë

Filluan retë e rënda si anije
Lundrimin në një det pa anë e fund
Të humbën në tallaze kaltërsie
Sikur piratët djaj t'i bënin shkrumb.
Këto anije si përbindësha shtrirë
Të duket se asgjë s'i tund e tret,
Por vjen një çast dhe shpejt në hapsirë
Prej tyre s'mbetet qoftë e një skelet

Dritero Agolli.