Poete shqiptare

Migjeni eshte nje poet unik persa i perket te qenit bashkekohor, dhe kjo eshte ajo cilesi qe e ka bere ate te pavdekshem.

Dy buzë...
Dy buzë të kuqe,
dy dëshira të flakta,
që afshin ma thithën,
gëzimin ma fikën,
si fantazma hikën
ndër do bota të larta...
Dy buzë si tëpërgjakta,
dy dëshira të flakta,
që afshin ma thithën
në buzë kur mu njitën
andjet m'i trazuen,
zemrën ma tërbuen,
trurin ma helmuen
e në fund u mërguen...
Dy buzë të kuqe,
bukuri fatale,
të një gruaje stërzane
një pjsë zemre më nxorne,
një pranverë të tanë më morne
dhe gëzimin ma vodhne...
Ato dy buzë të kuqe
dhe dy lote të mija
qenë shenja të dhimbjes,
kur më vrau bukuria,
kur më zu dashunia
e më dogji rinia.

Meqenese jemi tek Migjeni, ajo qe dua te theksoj eshte se perveç cilesise per te mbetur aktual me vargjet e tij, krijimet e tij gjithashtu jane sejcila nje himn me vete.

MELODI E KËPUTUN
Melodi e këputun - lot i kjartë nga syni
i një grues së dashun...
andje e përplasun,
xhevahir i tretun,
një andërr e shkelun,
buzë e paputhun
në melodin e këputun.
Nga vaji i heshtun shkunden supat e zhveshun,
verbojnë nga zbardhimi...
e ther, ther hidhnimi
për çasteet e rrëshqitun,
për fatin e ikun,
për gëzimin e humbun
në melodin e këputun.
Brrylat ndër gjujë të mpshtetun, ftyrë në shplakë e fundosun:
Qan grueja e pikllueme
me zemër të piskueme
(një kitarë e gjymtun,
za kange i mbytun
në buzë nga dhimb' e puthun
në melodin e këputun).
Hesht njeriu pran grues që qan e turpnueme...
syni i venitet
në të loti vërvitet,
diçka nxjerr nga xhepi
grues ia lë - dhe së shpejti
e len gruen e humbun
në melodin e këputun.
Por kur vjen ndoj tjetër, epshi kapërthehet,
gjaqet turbullohen,
përzihen, përvlohen,
çohen peshë, tërbohen
... e vetëm ndëgjohen
ahtët e molisun
në melodin e grisun.

Pa fjale...

Nën flamujt e melankolisë

Ne vendin tone
kudo valojne
flamujt e nje melankolie
te trishtueshme...
...dhe askush s'mund te thote
se ketu rron
nje popull qe nderton
dicka te re.
Aty ketu ne hijet
e flamujve
mund te shifet
nje mund, nje perpjekje
e madhe permbi vdekje
per te pjelle dicka te madhe,
per te qite ne drite nje xhind!
Por,(o ironi)
nga ajo perpjekje lind
vetem nje mi.
Dhe keshtu kjo komedi
na plas diellin e gazit,
nsa prej marazit
pelcasim.
Ne prakun e cdo banese
ku ka ndonj shenj jetese
valon nga nje flamur
melankolie te trishtueshme.

Ismail Kadare

Kristal

Ka kohë që s'shihemi dhe ndjej
si të harroj une dalëngadal
si vdes tek une kujtimi yt
si vdesin flokët dhe gjithçka.

Tani kërkoj poshtë e lartë
një vend ku ty të të lëshoj
nje strofë a notë, a një brilant
ku të të lë, të puth, të shkoj.

Në s'të pranoftë asnjë varr
asnjë mermer, a morg kristal
mos duhet vallë prapë të të mbart
gjysëm të vdekur, gjysëm të gjallë.

Në s'gjetsha hon ku të të hedh
do gjej një fushë a një lulnajë
ku butësisht porsi polen
gjithkund, gjithkund të të shpërndajë.

Të të mashtroj ndoshta kështu
dhe të të puth të ik pa kthim
dhe nuk do dine as ne askush
harim ish ky a s'ish harim.

Dritero Agolli

KUR TE JESH MERZITUR SHUME

Ketu s'do jem,do jem larguar
ne toke i tretur si te tjeret
ne kafenene e preferuar
nuk do me shohin kamarieret.

Dhe neper udhe ku kam ecur
s'do ndihet kolla ime e thate
mbi varin tim do rij i heshtur
nje qeparis si murg i ngrate.

Ti do trishtohesh atehere
se s'do me keshe ne dhome gjalle
dhe kur mbi xham te fryje ere
do qash me eren dal-ngadale.

Po kur te jesh merzitur shume
ne raft te librave kerkome
atje do jem i fshehur une
ne ndonje fjale a ndonje shkronje.

Mjafton qe librin pak ta heqesh
e une do zbres do vij pas teje
dhe ti si dikur me mall do qeshesh
si nje blerim pas nje rekeje.

dritero Agolli

Koh? m? von?


Koh? m? von? e ndofta m? shum?,
Kur t? k?t? bleruar nj? dardh?
Dhe kur lumi n? prill t? zbres? me shkum?,
Un? e di, do vij me kalin e bardh?,

Para jush do shfaqem,-q? s'pat?t fat t? m? njihni,
Se disa nga ju v?rtet u lind?n m? von?
Dhe t? tjer?t mbase s'e dinin
Q? mes tyre jetoja diku n? nj? dhom?

Dhe shkruaja librin e fundit
T? v?shtirin, korrigjuar radh? m? radh?.-
Un? e di, do vij kur ju t? notoni mes gjumit,
Mos harroni, do vij me kalin e bardh?.

Vdekja


O qetesi e gjithfuqishme eternale,
nga ti une dola me perpjekje,
te ti per tu kthyer.
Vec me i mundimshem qenka kthimi...
Isha foshnje atehere,
tani jam njeri.

Fikje

Ti kaltërim ke qenë dikur. U erre.
Nuk e kupton çfarë do të thotë kjo?
Kujto se si vërsulej rrezja ime
shigjetë drejt qiellit tënd.
- Kujto.
Kënaqësi e sigurisë të erri.
Tani shpotit të tjerët, duarxhep.

Po buzagazin aq krenar të paqes
përse fytyra jote më s’e jep?

Si paralajm në ato mbrëmje prilli
me heshtje plumbi ma prisje çdo fjalë.
Ti kaltërim, ti egoist i kaltër,
m'u fike në duar ngadalë.

Ti do te Heshtesh


Ti do te heshtesh gjate ate dite,
ndoshta per fare ate nate,
kur te mos jete
mbi sferen e humbur te tokes,
figura ime krenare
me syte e fuqishem si shpeze
qe vec lirise i perkasin,
qe ti ti i deshe aq shume.
Ti do te heshtesh djale,
ti do te heshtesh,burre,
ti do te heshtesh,shpirt,
kur te mos jem me une.
Dhe mjekra jote peshtetur mbi klavikul,
do te heshte.
Oh,nuk do te jete me ajo heshtje,nje nga ato qe vibrojne afrimin.
Ajo heshtje e madhe,
ajo heshtje e mungeses,
ajo heshtje e kthimit tend,
ne nje,ne nje,ne nje.
Ti qe gjithmone me mua ishe dy,
dhe prape njesuar,
po kurre bir vetmie.
Do te heshtesh,
ti qe aq pak flisje dhe heshtjet i krisje
ti qe i kishe fjalet si guaska te rralla,
qe m'u desh aq rruge te eci per ti gjetur,
do te heshtesh ti,qe aq shume te desha,
Do te kthehesh ne nje burre si mijera
(kurre nuk mbaron argateria se ngreni burra.)
Do te heshtesh.Do te cohesh.Do te ikesh qe andej,
krahthyer drejt gojes se argaterise do t'ikesh
duke tu zvogluar trupi,shpatullat ne largesi.
(Pika me rafte sa fort ti desha shpatullat!)
Do te ikesh argati im,do te zhdukesh,
dhe ketu historia jone do te mbaroje
historia jone e padegjuar
qe e pergjonin yjet e pikuar
e qe kapnim me dore nen cati.

Me rastin e Vitit të Ri. "Një vit i Ri po vjen..." poezi nga Llemadeo
Një vit i Ri po vjen...

Një vit i ri po vjen sërish,
ti mike e dashur a e ndjen
siç e ndjej unë këndej largësive,
kohën´ si Erë´ që ikën e s`kthen!

Ja vit i vjetër po kalon,
si Hije e Hënës përmbi Dhe...
kur një faqe falë me dritë të zbehtë,
ndërsa tjetrën e err´ si një Re...

Çna mbet pa bërë në kohë të shkuar,
nga vit i vjetër´ çfarë harruam vallë ?
Sa herë u nisëm e dot nuk arritëm,
në ditët që shkuan, ku dot su pamë ?!

Ah´ mos u dëshpro moj mikja ime,
kështu është jeta, nuk e ndryshojmë dot;
„…dikush mbolli një rrënjë pemë Ulliri,
por kokrrat jo´ sja hëngri dot !“.

Ndaj gëzoje ditën´ ashtu siç të vijë,
orën dhe çastin ma gëzo të plotë,
se koha do sjellë gjithmonë vite të Ri,
ndërsa ne nuk festojmë përherë në këtë botë !

Do shkojmë një ditë´ nëpër radhët pa radhë...
Asgjë sdo të marrim me vehte´ dot,
të tëra këndej do ti lëmë...pa fjalë,
nëpër kohën që shëmb çdo gjë të fortë...!

Do ti lëmë miqtë e dashur, dhe miket do ti lëmë,
Do të lëmë të bukurat, çdo gjë do ta lëmë !
Çdo fjalë të ëmbël, çdo puthje të ndjeshme…
Sdo të na lëndojnë më brengat as shpifje e thashethem !

Vetëm një gjë´ do të jetojë përjetë;
*Kujtimi për të mirën´ që njeriu e krijon...
për dashurinë dhe paqen njerëzore...
për veprën që njeriun´ aq shumë e lartëson !* .

Por ti sonte gëzo atje larg´ pa mua,
siç gëzoj dhe unë´ në Detin mallë...
e ndoshta kur ta marrësh gotën në duar,
do të kujtohet një mik´ që ndodhet larg.

Ndërsa unë´ mesnatës do të shikoj atje...
kur yjet i numëronim bashkë në ato brigje...
atje´ kur në bulëzën e lotit tënd...
e pashë Hënëzën´ mallesh tek digjej...

Gëzo mike e dashur kësajë nate të fundme
kur një vit i ngarkuar me aq mall e zjarr...
një kohe të re po i hapë Udhë...
një kohe, që ndoshta diku´ do të na takojë vallë !

Llemadeo
Germany

Qe ti je gomar kjo eshte dicka qe duket

Fytyre e bukur dikur,tani stigmatike,
ne gjurmet e tua gjej vrasjen qe te kane bere,
ne grate qe i humbe,qe i braktise,a shpetuan duke ikur prej teje,
per mbetur gjalle diku
ne lemoshe ndjenje.
Fytyre e bukur dhe sot,me gjithe prishjen,dyshimin,
dekompozimin,
trup qe zvarrisesh e birresh ne toke te mallkuar.
Mase vigane dhe e deshperuar njekohesisht.
Nje vath ne vesh-dic ja nxit kotesise kuptimin.
Cdo dite humb dicka nga cilesia e yllit,
vdiresh ne rere.
Cdo nate fiton dicka nga pamortesia e vdekjes.
Oh,tani qe po shuhesh,ndersa vazhdon akoma te shuhesh
vervit ne ajer tentakula te tmerrshme vetmie te shthurur
me lak fshikullues kap,terheq e shtrengon,
roberon
me buzet sterile,trupin e pandjeshem.
Shepsh kam rene ne gjurmet e bjerrrjes sate,shfrimit
menyres se terthorte te shfaqjes,helmimit,
fshehjes,sofizmit,lekundjes,se paqenes,
asaj paqendrueshmerie qe nuk ngre dot baze.
Ndjenja luksoze,ne esence shkaterruese,
gerryejne si macet gjire grash te lena.
Rrugehumbur i bukur qe vazhdon te humbesh,
qe di te sillesh por qe etika s'ta permush dot shpirtin.
Jam jotja,me ke,gjithmone me ke pasur,
mbeshtetje,fryme,shteg ne rruge pa krye,
Por ti s'e kupton,ngaqe je gomar,
dhe ky eshte shkaku
qe une te dua tmerresisht.

Në parkun që mbuluan fletët

Në parkun q'ë mbuluan fletët
Të dy ne ecim qetësisht,
Pas shijes saj ka shtruar vjeshta
Qilim të verdhë natyrisht.


Dhe ndoshta si një ëndërr e zbehtë
Ju fanit një muzg i vonë
Ky park q'ë kan' mbuluar fletët
Ku pas kaq shekujsh ti po shkon.


Nga vagabondët me cigare
Ti mos u tremb e dashur kot
Imazhin tënd as dinosaurët
Shekuj më parë s'e shtypën dot.


Që ti të vije kaq e bukur
Me këta flokë, me këtë hap
Toka të egrën klimë e zbuti
Dhe akullnajat ktheu mbrapsht.


Dhe s'kish se si të ndodhte ndryshe
Të ndodhte ndryshe s'kish se si.
U desh të zhdukeshin përbindshat
Që te kjo botë të vije ti...

APOLOGJIA IME
(JETES)...Marrezi, turp turp dhe
mekate
per jeten e terbuar
se kur me ndal, o gjenerate,
qe vuan rruges ndonje nate,
me merr per te denuar
dhe, me nje ze qe vret,
ngahera me pyet:
-Ku linde, o i ri?
-O jete, linda ne shkreti!
-Ku rron dhe ku vete,
ne c'dhera e ne c'dete?!
-Cudi! C'kerkon prej meje ti
dhe si, o jete, pyet,
kurse ne varferi
me hodhe kur me gjete
te lindur nga skelete
pa drite, pa liri?
-Njeri!
Nga vete, as me thua?
-S'e di! Jo, Nuk e di!
Po lerme, o jete, c'ke me
mua?
-Dua ta di, po dua!
-Atehere, jete e krisur,
per mua mos pyet
se qysh ne n'agim kam nisur
te shkel si skllav i shkrete
mbi gjurma shprese drite...
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
-O mekatar,
as faliu ligjes sime,
bindu i cmendur enderrtar,
s'jeton me shqetesime!...
-Mu thell' ne brendesire
ku ndjenja rron e lire,
ku dhembja dhemb e prekur
nga ligja jote e fuqiplote,
ne gjirin tim si hekur,
si hekur e celik,
qello,qello, o me kamxhik;
pa frik' e pa meshire
e pa pendim,
se mu ne thellesire
te shpirtit, ne nje kend,
lindi nje shqetesim
qe celi varrin tend...

Vjedhesit e bukurise antibiblike

Permbytja e perbotshme
sic mblidhet nata po mblidhej.

Drure asgjekundi,
gjekundi brigje.

Xhevahir spahiu

N jeriu hapi dritaren e barkes
nisu, i tha pellumbit.

Asgjekundi drure
brigje gjekundi.

pellumbi u kthye
me nje bisk ulliri ne sqep.

Atje ka toke
atje ka jete.

Po njeriut ia moren pellumbin, degen.

Linden maskat,
bukurine e vodhen profetet.

Dimër

Shpirti im qe sot y mbyll
Dhe gezimin m'a perzuri.
Neper mal e neper pyll
Zu debora prej qekuri.

Bjene floket nje-nga-nje
Mi katundin e shkretuar.
Dyke mardhur nene te
Dheri fjet e ri mbuluar

Flet nga-dal e shpirti im,
Dhe ne zi pikoj si fleta,
Pa me qit as pipelim
Tere fili, tere jeta.

Ne kaq heshtje-e qetesi
Ndjej vajtimthin e nje shpesi:
Psheretin me ze te ti
Jet' e trembur se mos vdesi...

Lasgush poradeci

MERZIA

Merzia varferon vec pjese te trupit
Te cilat fshihen nen bust
Merzia, piedestali qe me larton
Kesaj rruge pa tradita, pa barrikada
Te pjek merzia, merzia, merzia
Sic piqet nje pikture anitike, plasaritet verniku
Pluhuri mbi pikture i josh qepallat te ulen
E tonet kuqerreme te burojne nga merzia
Prej piktures e sajojne dhomen e vetevrasjes,
ku perdet u ulen
eshte dhoma e mire e miqve, me veles
I je qepur nje karrigie te rende dhe nuk del kurre
Nga titulli i librit, brenda te cilit sigurisht qe ti
ekziston
Nen emra te rreme e kujtese te njellojte
Ne nje cep te bibliotekes do ta gjej te vjeter librin
Merzia, merzia
Merri gjymtyret e mija e hidhi ne ndonje loje
Ku vec mund te humbet
Vec te mos e prek me trupin
As te falem me to nuk dua
Ose i nderroj gjymtyret me floket e mij
Ah, floket e mij dy here te prere, aq te gjate
Mes tyre gjendesha mes nje kopshti trendafitesh ujitur
pa gjak
Ku stolat kendonin me ze te harruar
shatervani...
Aty midis flokesh i shpetoja njerezise
Tek me sy te mbyllur ecja e s'me shihnin
Kerkoj floket e mij qe qene te verdhe
Po krejt ma thithnin te keqeni dhe me linin mua
Vec merzira te mira
Po tani qe pa floke kam mbetur, pa njerez kam mbetur
Merzia
Eshte dicka e hidhur qe nuk ben dot pa te me
Si edhe pa e quajtur pikellim apo me fjale me te ndera
eshte dicka qe vertet te kthen ne bust
Barkun me qime e kofshet t'i fsheh e t'i ruan
Ne uje te mbyturish
Qe t'i kesh per pleqeri
Tani qe zhduka edhe floket e shenjte
nje figure e lojes me letra jam bere
Duke buzeqeshur me nje lule gazi ne dore
Me ca rroba te stolisura fort
Bust, bust spathi, si fant
Me dy koke e kater duart me thika e gjethe te gjumit
Tanime merzia si nje gjarper pellumb
Ne nje fole thurur prej flokesh te ngordhur
Ngroh si veze dy kokat e mija
Njera eshte per vrasje, tjetra per vetvrasje

Ervin Hatibi

Sonet



Ku je ti, o yll i këputur,
që re poshtë e dogje vendin mbarë!
Një shkretim si ky në mes tetorit
kurrë në jetën time s’kisha parë.

Ku është zjarri? Ku është? Nuk e di,
di që kraharorin e kam shpuzë.
Shi nuk bie, qytetin që digjet
rrekem ta njom pak me buzë.

Grua që më jepesh e s’të kam
siç nuk zotërohet dot një ëndërr.
Në më ndihtë djalli, jam Adam.

Evë ti ishe para se të lindje,
Evë e Afërditë, veten kishe shemër,
unë erdha pa dashur e s’kisha më ikje.



Besnik Mustafai

ervin hatibi
AUTO
FLENE NE XHEPA
LETRAT E PADERGUARA
I NDJEJ NEN LEKURE RRESHTAT TE PESHPERIJNE
ZARFAT TEK DRIDHEN
FILATELI QE TE DASHURIT NUK DO TE MUNDIN
TE MA SHQISIN NGA MISHI
JANE LETRA QE MBASE EDHE I SHKROVA
POR VETES IA DERGOVA
NE ADRESA TE LARGETA
THUAJ SE VETEN DUA TE SQAROJ
ME ARSYET E TE TJEREVE
PER PAMUNDESITE E MIA
ME FLENE NEN LEKURE
LETRA
NJE TUFE E TERE
LETRA QE MBASE EDHE DO TE NISEN
NE FAKT U NISEN, POR PER TEK UNE
QE SI KUTI POSTARE E VJEDHUR
GRUMBULLOJ PER VETE NJE FARE NGROHTESIE, FJALE TE MIRA
QE VETE I SHKROVA PER TE TJERE AQ MIRE
SA NUK MUNDET ASKUSH TE ME SHKRUAJE.

[b]Uh! Europë, ti kurva e motit,
qi i rae mohit besës e Zotit,
po, a ky ^a sheji i qytetnisë:
me dá tokën e Shqipnisë
për me mbajtë këlyshët e Rusisë?
Po, ti a kështu sot na i përligje
njata burra, qi m’ këto brigje
për ty vehten e báne flie
kur ti heshtëshe prej ligështie ?
Ti, qi i kalle flakën diellit
e i shestove rrathët e qiellit,
Ti, prej eshtënsh t’t’ ngratë Shqiptarëve,
qi bánë dekën për dhá t’ Parëve,
bán sot t’ bijnë fatosa t’ ri,
t’ cilt nji troe t’ kësajë Shqipnie
mos t’ ia lanë Shkjaut n’ dorë me i rá
krejt në gjak nji herë pa e lá !
Lum, oj Zana e Velecikut,
qi m’ ia lëshon ti namët anmikut,
qi m’ i uron djelmtë e Malsisë,
qi m’ ia kjanë hallin Shqipnisë ;
kësaj Shqipni e cila motit,
n’ zá kah pushka e besa e Zotit,
pat kenë cmue prej fisesh t’ tana
kah bjen dielli e kah merr hana !
Por, sado qi poshtë ka rá
sot me sot e rrin tue kjá
n’ pluhun t’ tokës, prej njërëzve shá,
prap, oj Zanë, shkëndia e burrnisë
nuk á’ shkimbë n’ male t’ Shqipnisë,
qi, maná, edhe n’ këto kohë t’ reja
ka ’i herë ndezet flakë si rr’feja
At Gjergj Fishta
Lahuta e Malsis
Kush tha se At Fishta ka vdekë?![/b]

BALADË QYTETSE
Mbramë
qiella dhe hyjt e vramë
një ngjarje të trishtueme panë:
Hije... jo! - por një grue
me ftyrë të zbetë edhe me sy
të zez si jeta e saj,
me buzën të vyshkuna në vaj,
me plagë në gjoks e stolisun
me veshje dhe me shpirt të grisun,
me hije grueje,
një kens këso bote,
një fantom uje
vallzonte valle në rrugë të madhe.
Dy hapa para, dy hapa mbrapa
me kambë të zbathun,
me zemër të plasun.
Dy hapa djathtas, dy hapa majtas,
me flokë të thime,
me ndjesi të ngrime.
(Dikur,
kur gjit' e saj me kreni
shpërtheheshin n'aromë,
kur ish e njomë -
atëherë e dashunojshin shum zotni.
E sot?)
Jeta e saj asht kjo vall' e çmendun
në rrugat e qytetit tonë,
një jetën e fikun, një jetë e shterun,
shpin i molisun, zemër e therun,
një za vorri, një jehonë
që vallzon natën vonë
nëpër rrugat e qytetit tonë.

QËNDRIMI




Jam shqiptar
e kosovar;
zot e krenar,
zot e bujar
mbi këtë dhé,
q'e kam si fe,
e përmbi fé:
E kam vatan!
E kam atdhe!
Që gjysh stërgjysh,
që brez pas brez,
që gjithëmonë.
Ti shqa thërret,
ti shqa bërtet,
gjer lartë në retë
se jam barbar.
Jo, s'jam
si bërtet ti,
si buçet ti,
ti, Mal i Zi.
Po vendin tim e dua,
lirinë e dua,
e s'dua
zot
mbi mua.
Se jam këtu
kur s'kish njeri,
kur s'kish kufi
as fqinjëri,
as shqa të zi.
Se jam këtu
kur Mal i Zi
ish Iliri;
kur nga një det
në tjetrin det
isha zot vetë!
Unë jam këtu
nga moti
kur vetë Zoti
e bëri fushën
fushë
e malin
mal.
Unë jam këtu
e do të jem
- dem baba dem -
sa mali të bëhet hi
e hiri mal përsëri.
Mitrush Kuteli

Gjuha shqype


Porsi kanga e zogut t'verës,
qi vallzon n'blerim të prillit;
porsi i ambli flladi i erës,
qi lmon gjit e drandofillit;
porsi vala e bregut t'detit,
porsi gjâma e rrfès zhgjetare,
porsi ushtima e nji tërmetit,
ngjashtu â' gjuha e jonë shqyptare.
Ah! po; â' e ambël fjala e sajë,
porsi gjumi m'nji kërthi,
porsi drita plot uzdajë,
porsi gazi i pamashtri;
edhè ndihet tue kumbue;
porsi fleta e Kerubimit,
ka'i bien qiellvet tue flutrue
n't'zjarrtat valle t'ameshimit.
Pra, mallkue njai bir Shqyptari,
qi këtë gjuhë të Perëndis',
trashigim, që na la i Pari,
trashigim s'ia len ai fmis;
edhe atij iu thaftë, po, goja,
që përbuzë këtë gjuhë hyjnore;
qi n'gjuhë t'huej, kur s'asht nevoja,
flet e t'veten e lèn mbas dore.
Në gjuhë shqype nanat tona
shi prej djepit na kanë thânun,
se asht një Zot, qi do ta dona;
njatë, qi jetën na ka dhânun;
edhe shqyp na thanë se Zoti
për shqyptarë Shqypninë e fali,
se sa t'enden stina e moti,
do ta gzojn kta djalë mbas djali.
Shqyp na vete, po pik' mâ para,
n'agim t'jetës kur kemi shkue,
tue ndjekë flutra nëpër ara,
shqyp mâ s'pari kemi kndue:
kemi kndue, po armët besnike,
qi flakue kanë n'dorë t'shqyptarëvet,
kah kanë dekë kta për dhè t't'Parvet.
Në këtë gjuhë edhe njai Leka,
qi'i rruzllim mbretnin s'i a, xûni,
në këtë gjuhë edhe Kastriota
u pat folë njatyne ushtrive,
qi sa t'drisë e diellit rrota,
kanë me kênë ndera e trimnive.
Pra, shqyptarë çdo fès qi t'jini,
gegë e toskë, malci e qyteta,
gjuhën t'uej kurr mos ta lini,
mos ta lini sa t'jetë jeta,
por për tê gjithmonë punoni;
pse, sa t'mbani gjuhën t'uej,
fisi juej, vendi e zakoni
kanë me u mbajtë larg kambës s'huej,
Nper gjuhë shqype bota mbarë
ka me ju njohtë se ç'fis ju kini,
ka me ju njohtë për shqyptarë;
trimi n'za, sikurse jini.
Prandaj, pra, n'e doni fisin,
mali, bregu edhe Malcija
prej njaj goje sod t'brohrisim:
Me gjuhë t'veten rrnoftë Shqypnia!
Gjergj Fishta

Në parkun që mbuluan fletët

Në parkun q'ë mbuluan fletët
Të dy ne ecim qetësisht,
Pas shijes saj ka shtruar vjeshta
Qilim të verdhë natyrisht.

Dhe ndoshta si një ëndërr e zbehtë
Ju fanit një muzg i vonë
Ky park q'ë kan' mbuluar fletët
Ku pas kaq shekujsh ti po shkon.

Nga vagabondët me cigare
Ti mos u tremb e dashur kot
Imazhin tënd as dinosaurët
Shekuj më parë s'e shtypën dot.

Që ti të vije kaq e bukur
Me këta flokë, me këtë hap
Toka të egrën klimë e zbuti
Dhe akullnajat ktheu mbrapsht.

Dhe s'kish se si të ndodhte ndryshe
Të ndodhte ndryshe s'kish se si.
U desh të zhdukeshin përbindshat
Që te kjo botë të vije ti...

Amaneti i gjyshit çam

Para se të jepte
shpirt ky gjyshi çam;
-Bir,--i tha të birit,
një dëshirë kam..

-Fol- iu lut i biri,-
çfarë dëshire ke?
Nga dy sytë e gjyshit
ca lot ranë rrëke.

-Këta lot ,-tha plaku,-
unë lë amanet
dua që të shkojnë
në vendin e vet.

Gjyshin e varrosën
në jug, nën një bredh;
por nga varri i tij
nis një ujë e rrjedh.

Rrjedh e rrjedh ky ujë
dhe shtohet gjithnjë,
i madh e i vogel
çudi bëjnë me të.

Uji rrjedh e rrjedh
edhe bën një vijë
që nga Shqipëria
gjer në çamëri.

Atje në Janinë
krijon dhe një gurrë,
ku çelin plot lule
petale purpur.

Petalet e kuqe
kanë aty në mes
një të zezë shpendësh
me shkëlqim si vesë.

Ky greku i lig
lulet me t'i parë ,
në çast i pandehu
për flamuj shqiptarë.

Me këmbë lulekuqet
i shkel tërë inat,
por pas disa ditësh
ato çelin prapë.

I tërbuar greku
me zjarr bën t'i djegë
por uji i gurrës
zjarrin e fik shpejt.

Hakmerret mbi gurrën
greku menjëherë,
e minos të tërën
dhe e hedh në erë.

Por ujin e gurrës
prapë se ndali dot,
uji aty mbushi
plot përplot një gropë.

Në gropë racisti
hedh hekur ,beton,
po përsëri uji
rrjedh e nuk pushon.

Rrjedh e rrjedh ky ujë
asaj-kësaj ane
në të gjitha viset
e provincës çame.

Kudo ky ujë rrjedh
nëper çamëri
përreth tij gjithkund
lule kuqezi.

Hamdi Meça

Malli i Shqiperise

Me ka marre malli per Shqiperine tone.
Sonte,kur po kthehesha me trolejbuz,
Tymi i cigarit "Partizani"qe pinte dikush
Dridhej kalteronte,bente spirale,
Sikur te fshehta me thosh ne gjuhen e shqipetareve
Mua bashkatdhetarit.
Te shkoj dua mbremjes ne rruget e Tiranes,
Ku kam bere dikur ndonje marrezi,
Dhe ne rruget ku skam bere asnje marrezi.
Me njohin ato porta te vjetra te drunjta,
Inatin akoma do ma mbajne,
Koken do ma tundin,
Por une s'do ta marr per keq,
Se malli me ka marre.
Dhe t'eci rrugicave plot gjethe te thara,
Gjethe te thara,gjethe vjeshte,
Per te cilat krahasimet gjenden aq lehte.
Me ka marre malli per Shqiperine tone;
Per ate qiell te madh,te gjere e te thelle,
Per vrapin e kalter te dallgeve adriatike,
Per rete qe ne muzg si keshtjella digjen,
Per alpet flokebardha e mjekergjelbra,
Per netet e neilonta,qe nga flladet fergellojne,
Per mjegullat qe si indiane te kuq muzgjeve
shtegtojne
Per lokomotivat dhe kuajt,
Qe te djersitur avullojne e hungerojne,
Per qiparisat,kopete dhe varret
Malli me ka marre.
Malli me ka marre,
Per shqipetaret.
Me ka marre malli dhe se shpejti vi atje,
Duke fluturuar mbi mjegullat,si mbi deshira.
Sa i larget,aq edhe i dashur je,atdhe.
Aerodromi do te dridhet nga uturima,
Mjegulla do te rrije pezull mbi humnera.
Ata qe shpiken shpejtesine reaktive
Larg atdheut sigurisht do kene qene ndonjehere

Kush troket në mua

Borë në drita të neonit
shoh nëpër dritare ,
bardhësisë i rriten flokët
n'pemë e trotuare...

S'e di kush më troket sonte
në këtë shpirt murlanësh,
a resh borë si këtu sonte,
larg tej oqeanesh...

Atje kam unë disa zemra
bij e nipa e mbesa,
një mijë ditë në ditë t'i kisha
s'do t'm'i zinte shpresa...

Bora s'ndalet,e stolisen
bredhat si në përrallë ,
lart neonët ende ndezur
mallin ma mbajnë gjallë...

Dhe prapë dikush troket sonte
n'zemrën time t'thyer ,
sikur ujqit e tërë botës
n'mua t'jenë ndërsyer ...

Dhe e ndrydhur thellë në mua
një zogëz më dridhet ,
largësia m'bëhet gjarpër ,
e në fyt më lidhet ...

Ah ta kisha nipin n'prehër,
mbesën time t'mirë,
ende pa rënë bora n'tokë
do të ishte shkrirë...

Kush troket në mua sonte?
Një festë me tërmete ...
Kush i ndau ditëlindjet tona ,
në dy kontinente ?...

Nuk e shoh atë tortë të largët ,
por cakrroj një gotë,
për ditëlindjet që m'kanë ikur
larg ,shumë larg në botë ...

I afrohem telefonit
me shpirt të trazuar ,
a thua do t'kem fuqi
t'uroj vetëm ;Gëzuar?!...

Agim Deva

PLAGËT E VJETRA
THYRJET
Më është thyer zemra keq
Plagë më ka shkaktuar
Zemërshkreta s’u ndreq
Në shtratin e thyerjeve shtruar
Thyerjet më lënduan në zemër
Më shumë në shpirt
Të rënda qenkan thyerjet të rënda
Thyerjet nga dashuritë
Si guri në zemër të malit
Rëndojnë thyerjet rëndojnë
Veçmas kur ato shkaktohen
Nga shokët e idealit

PËRJETIMET
Vuajtjet e popullit
Kush i përjeton
Më rëndë
Me të përjetuarit e veçantë
Peshën e fjalës së pa thënë
Kush e mbron
Me gjuhën e vet
Më bukur se poeti
Kush e thotë
Me pushkë në dorë
Kush e mbron atdheun
Më mirë se bijtë e tij
Që lirinë çmojnë

SHPIRTI
Jemi shpirtmëdhenj
Nuk hapim plagë
Kemi vuajtur shumë
Kemi heshtur gjatë
Pa dyshim
Modestia na kushtoi
Në vend të shpagimit
Si për inat
Po na hakmerret sot

VARGU I ASHPËR
( Agolliane )
Eh mor varg të ngrehsha gurmazin
Që më joshë e më sjell vërdallë
Më zbardhi agu duke të kërkuar
E ti nuk do me ardhë
Ç’më sjell kopshteve të mollës
Të mollës me gjithë pjeshkë
Dehur nga lajkat e belhollës
Do mbetesh pa u futur në vjershë

HËNA
Natë e mbuluar me errësirë
Me yje të kuq në qiell
Në agim hëna do shkojë nuse
Dita do zbardhi me diell
Me thellësinë e syve të saj
Kjo natë të futë trishtimin
Kjo errësirë kaq e gjatë
Do ikë bashkë me agimin
Mes qiellit ngjyrë të kuqe
Si në pasqyrën vezulluese
Sa gëzueshëm lozte hëna
Ajo nesër do shkojë nuse

ATË
E shtrëngonte rrethimi
Një rrethim krejt i errët
Që pretendonte ta ndante
Nga të jetuarit e vet
Ajo e kuptoi rrethimin
Qeshi dhe nuk bëri vajë
E vrau hilen prapanike
Me të qeshurën e saj
PA DASHJE
Pa dashje të fyeva të lëndova
I gjalli mund të gabojë
Që kur s’kam fyer askënd
Sonte do ngrysem me faj
Ndihem i lodhur i trazuar
Diçka m’i gërryen mushkëritë
Mbase fyerja që të kam bërë
Ah të mos ishim takuar atë ditë
VRET FJALA
Është e ëmbël
Kush është zot i saj
Me fjalë
Zihen armiqtë
Fjalën trimat mbajnë
Lidhen burrat në flamur t’Skënderbeut
Dhe
Luhet me fjalë fshehur
Prapa kurrizit të atdheut

MIQTË
ZHGËNJIMI
Zhgënjehemi kur
Miqtë në baltë na lënë
Dilemat paraqiten
Cilët janë miqtë e vërtetë
Cilët miq na hiqen

I SINQERT
I sinqertë
Keqkuptim
Në botën tonë të zvogëluar
Kohë e të pasinqertëve
Në skenë
Është vënë
Apo ka qenë
E s’e kemi parë

PUNTORI
Kishte harruar
Se duhet ndërtuar
Edhe diçka për vete
Ai harroi
Dhe të tjerët
Për të
Harruan

ME KEQARDHJE
Dikur
Mendimet i kishim të njëjta
Për njeri tjetrin
Kishim nevojë
Për ditë po largohesh
Më vjen keq
Jo edhe aq për ty
Sa
Për mangësinë që s’tu heq

KOKA
E varën nga këmbët
E lidhen nga duart
Nga koka e varën
Litari s’ia mposhti krenarinë
Në pallat të mbreti
Tmerri u fut
Koka – litari – krenaria

SYNIMI
Sytë na skuqen nga gjaku
A mjafton vetëm synimi
Për të arritur atje
Ku është botë e re
Me linja fytyrës
Kohë ngjyrë vrarë
Ëndërr e rëndë
Nën të hijes arrë
Lia i kishte rënë ëndrrës
Ëndrrës së pa parë

DALLIMI
Vdekjen kërkojnë
E s’ka kush ua jap
Xhebrailin e kanë korruptuar
Vdesin e se kuptojnë
Vdekje që turpërojnë
Vdekje që përjetësojnë
Luhatje
Para vdekjes dhe jetës
Dallimi hendek
Për t’i vajtuar
Kush shkoi e kush mbet

TË LIGJTË
Të ligjtë
Urrejtje pjellin
Ata
Megjithëse shterpë janë
Urrejtje kudo mbjellin

SHEKULLI I RI
Shekulli i ri shekulli i ri
Skuqur me gjak gjerë në mjekër
Nga padrejtësitë
E shekullit të vjetër
Flamuj të gjakosur
Të shekullit të ri
Me dashje
Vrarë përsëri

JANARËT E KUQ
31 JANAR
(Dëshmorëve të kombit: Edmondit, Zahirit, Hakifit)
Tridhjetë e një janar nëntëdhjetë e shtatë
I more bijtë tanë me Edin në krye
Me Edin si lis të gjatë
Ranë mbrojtësit e lirisë
Mbrojtësit e tokës
Me ta Edi i nënëlokes
Ah ç’ju ça zemra motrës
Tridhjetë e një janar nëntëdhjetë e shtatë
Ah janar – ty të preftë mortja
Shumë herë na lave me gjak

kjo poezi eshte shkruar nga dëshmorja Nurie Zeka në spitalin e Beogradit disa ditë para se me vdekë.

PAS VDEKJES

Pas vdekjes amanet ua le
Mos me hidhni lule mbi varr,
Mos ma rendoni dheun me lot
Se mjaft lotova ne kete bote.

Mos ma rendoni dheun mbi koke
Se mjaft e pata te tera ne kete bote,
Amanet mos me vajtoni
Emrin mos ma perkujtoni.

Hija ime do t'ju ndjeke
Ashtu sic me dogji vuajtja ne jete,
Mos mu afroni me leni
O se paku ne dhe te qete.

S'dua te degjoj asnje kenge
N'qoft ajo e bilbilit te jete,
Se cdo ze qe degjoj
Me ngjane zerit te qyqes.

Mbi varr mos mbi bare
Se as gjelbrimin se dua me,
As ti mos me sjell karanfila
Te kuqe o per mua.

Haroni se kam jetuar
Ne kete bote te egersuar
Ofshamen tende mos ta ndegjoj
Por te lutem me haro.

Eren e dheut t'mikur ta ruaj
Se me takon vetem mua,
Gjithe armiqet pas vdekjes sime
Miq le te behen.

E te hedhin valle
Por jo reth meje,
Se I kam meni
Se dua t'jem n'qetesi.

Nena le te haron se ishe nene
E nje vajze t'vetme qe m'lindi,
Baba mos m'bahet babe
Mos ti zbardh floket per mua.

O ju o shoke dhe o ju miq
Amanet me haroni te gjithe.

MAMA DHE BIJTE

Gjithmone e me ralle te shoh,
gjithmone e me teper
cuditem
si dola nga barku yt dhe ti je ime bije.
Sepse je e vogel, mama, e pafajshme
dhe lotet i ke te brishte e te rinj.

Ti qe u plake dhe qan si foshnje
kur duhet te gezohesh
e qe pikellimi te ndjek si urith
pikerisht kur liria hap nje shteg.
Po ti je e vogel, mama, e
pafajshme...

O zot, c'deshi nje njeri si ti
ne kete bote te sprovuar...
Ti akoma s'ke mesuar te genjesh,
e shtrenjte dhe duart i ke si dy
bonbone te vogla, te emblat duar, te sheqerta
nga lotet e tu.

Mireserdhe mama!
Ja shtepia, filaxhani i kafese dhe miresjellja ime
te serviret me kujdes, sofostike eshte, megjithate
ne mode...

Coje koken, perse qan?
Bijte e tu jane rritur tashme-
bisha sfiduese, s'i ndjek dot rreziku;
ty te duan
misheredhimbsur, mama,
nuk te harrojne,
me mire vdesin,
Ke dhe ti ne zemen e tyre nje dritare,
nje oval gezimi, drite e shprese,
sepse te tute ishin naivet,
si kuaj lufte, me syte e medhenj
ushqyer me ujera kroi.

I deshe fort, mama, sic dite i deshe,
i mallkove fort, mama, sa munde i mallkove,
me zerin qe e kishte si varg rruazash nbi gur...

Dikur...e mban mend, mama?
Ne shtepi kendoje,
ishe e re, e bukur
tani e kuptoj.
perendimi vdiste i lumtur per ate lloj kenge,
dhe syri yt i lumtur per ate lloj kenge,
dhe jeta ishte oganike, mama:
luanin kalamajte,
naivett qe ti i rite me delir horizonti...

Ja ku i ke perballe, te rrahur me jete e me sprove,
felligeshtia i ka vrare, por gjakun nuk ua ka sterpikur.

Jane te virgjer, mama, te perdalet e tu,
jane te virgjer,
lakuriq te pambrojtur, me gjithcka te fituar me
dhembe.

Mos i shaj, mama, se ben faj. Mos i truaj.
Te kane dashur, mama, te kane dashur.
I duaj. (Kurre prindi nuk mund te
mberrije dashurine efemijes.)

Kthehu, ece ne vete, mama,
mos qaj me.
Jane te fundit vjete te tute, ne
kete femijeri te dyte
mund te ngrohe pak dielli,
po t'i teresh syte.
Fshiji lotet, mama, jemi dermuar,
te buzeqeshesh pak, kjo eshte buke per ne.

O femija im i deshperuar,
mekati me i madh i perendise mbi dhe.

Mimoza Ahmeti