Poezi per Mergimtaret

MERGIMTARET

U nisen me zemer brengosur,
Mjerimi s'durohet n' atdhe!
Etur nga epshe t' pasosur,
Remojne nje jete te re.

Deshirat e egra krenare,
S' ia shuan, tufani, veriu,
Mjerimet ne token amtare,
Pervojtur, durohen gjetiu.

Po ecen ani e mergimit,
Ne detin pa kry, e pafund,
Kur zgjohet ne ore t'agimit,
Atdheun s'e shohin kerkund.

Sa shpresa gjat' udhes se fshehte,
Kur nisem mergimin e ri:
Nga ecja qe duket e lehte,
Te ndizet dhe zjarri ne gji.

Andej n'ato vise te reja,
Me djersen qe derdhet rreke,
Do ngrihet e qeshur foleja,
Do nisetnje jete e re.

Por jeta nuk eshte e lehte,
Andej n' ato vise mergimi;
Sa brenga gjat' udhes se fshehte!
Sa dhimbje kur zgjohet kujtimi.

Por punen e nisen pa lodhje,
Dhe djersa iu derdhe rreke;
E gjeten pushimin dhe ?lodhje,
Ne endrrat e jetes se re.

Andej - edhe val' e mjerimit,
Durohet me heshtje ne zemer;
Se neser fole e pushimit.
Do ngrihet nder brigje pa emer.

Dhe e ngriten nder vise merguar,
Me djersen e punes krenare;
Dhe ndezen nje vater te shuar,
Larg vatres se dashur amtare.

Por oh! sa i rende mergimi,
Se malli ka zjarrin ne vete,
Se idhur rizgjohet kujtimi,
Per vatren qe mbeti e shkrete

Prej vendlindjes u largove,
more udhet e gjata!
Kurre nuk u gezove,
as nga dita e as nga nata!

Si skllav ty te trajtuan,
kudo qe ti jetove!
C'do te drejte ta mohuan,
por prape ti rezistove!

Emigrant emrin e pate,
ne toke te huaj ku ishe!
Rehat s'bere as ne gjume nate,
se mendjen ne vendlindje e kishe!

Ne atdhe me mall te prisnin,
nena jote dhe babai!
Me sy donin te te shihnin,
motra e vogel dhe vellai!

Ne atdhe te prisnin shoket,
dhe shoqet qe pate lene!
Atje te priste edhe vajza,
qe fjalen i pate dhene!

Nga drejtimi qe pate ikur,
te gjithe syte shpesh i drejtonin!
Me mendimin qe mjafte, te kishin pritur,
dhe se se shpejti do te te shikonin!

Fati;
Si nje placke pa vlere me hodhi,
ne rruget e mundimshme te mergimit!
Ku gjithmone nga pas me ndoqen,
castet e mallkuara te deshperimit!

Fati;
Padrejtesishte me detyroi,
te jetoja i vetem ne kurbet!
Te gjitha enderrat mi shkaterroi,
e jeten ma beri te shkrete!

Fati;
Me la te endesha i pashprese,
ne labirintet e jetes sime!
Ku shpeshhere u rrezikova te vdes,
por mbijetova me shume mundime!!!...

Shkruajme, mendojme kurre nuk harrojme
Degjojme, shikojme dicka te re te mesojme
Ndodhemi larg, larg shume por asnjehere nuk gurojme
qe se shpejti ne vendin tone ne te rijetojme

s'mund te harroshe
dhe ne nje ane smund te lesh
kujtimet e femijerise
gjithmone ne mendje do ti kesh
ata i ke me vete kudo qe ti shkon
kurbeti qenka gjeja me a keqe qe njeriu ne jet provon !!

E lashe vendlindjen time,
larg saj emigrova.
Zemra qe mbushur plot kujtime,
qe kurre nuk i harrova.

Rruget me kalldrem,
ambientin plot hijeshi.
Shoket qe atje kam lene,
c'do dite ne mendje me rrine.

Tani jam ne shtet te huaj,
ndaj merzitem shume!
E ndjej mungesen tuaj,
edhe kur jam ne gjume.

Me ju shoke qe u njoha.
qe kur isha ende femi.
Me ju qe une krijova,
me te miren shoqeri.

Shpesh, me kujtohen ditet,
kur sebashku qendronim.
Po ashtu edhe netet,
qe pa gjume i kalonim.

Sa vende te bukura,
me ju kam vizituar?!
Sa festa e ditelindje,
me ju i kam festuar?!

Te gjitha keto kujtime,
i ruaj me shume mall.
Ndaj nuk do t'i harroj,
sa kohe qe te jem gjalle.

Porsi zogu qe shtegton,
e s'e harron folene e vet.
Ashtu edhe zemra ime j'u kujton,
e s'do t'ju harroj perjet.

Besomeni o shoke,
se nje dite do te kthehem.
Ne krahet e shoqerise tuaj,
perseri me deshire do te prehem.

Kur mendoj diten e kthimit,
zemra sa nuk me pelcet.
Ndaj papushim i lutem Zotit,
qe kete dite, ta beje realitet.

Por edhe ne qofte se nuk kthehem,
j'u lutem o shoke, me besoni!
Pergjegjes per kete, do te jete fati,
i cili larg jush me hodhi!!!...

Vendlindja eshte atje
Shume larg nga mua
Te dashurin Atdhe e kam larg
E une ketu ne mergim po vuaj

Nuk eshte si me pare
Nuk eshte me sic e lashe
Tashme ka ndryshuar cdo gje
Rruget, pallatet, shtepite e cdo vend
Jane perparuar
E drejt Europes kane shkuar

Vendlindja ime e dashur
Sa shume me mungon
Sa here mendoj per ty
Trishtimi me mbulon

Nje dite do te kthehem perseri
E per ty do te kem te njejten dashuri
Por ce do se shume ke ndryshuar
E tashme une tek ty ndihem e huaj

Ska gje me te keqe ne kete bote
Kur ndjen se nuk perket
Ahere cdo gje behet e kote
Asgje nuk ka me vlere

Perse valle me detyrove te largohem
Ne kete kurbet te mallkuar te rritem
Perse sme dhe nje shanc te gezohem
Ta shijoj jeten ne vendlindje

SHOQERISE

E lashe vendlindjen time,
larg saj emigrova.
Zemra qe mbushur plot kujtime,
qe kurre nuk i harrova.

Rruget me kalldrem,
ambientin plot hijeshi.
Shoket qe atje kam lene,
c'do dite ne mendje me rrine.

Tani jam ne shtet te huaj,
ndaj merzitem shume!
E ndjej mungesen tuaj,
edhe kur jam ne gjume.

Me ju shoke qe u njoha.
qe kur isha ende femi.
Me ju qe une krijova,
me te miren shoqeri.

Shpesh, me kujtohen ditet,
kur sebashku qendronim.
Po ashtu edhe netet,
qe pa gjume i kalonim.

Sa vende te bukura,
me ju kam vizituar?!
Sa festa e ditelindje,
me ju i kam festuar?!

Te gjitha keto kujtime,
i ruaj me shume mall.
Ndaj nuk do t'i harroj,
sa kohe qe te jem gjalle.

Porsi zogu qe shtegton,
e s'e harron folene e vet.
Ashtu edhe zemra ime j'u kujton,
e s'do t'ju harroj perjet.

Besomeni o shoke,
se nje dite do te kthehem.
Ne krahet e shoqerise tuaj,
perseri me deshire do te prehem.

Kur mendoj diten e kthimit,
zemra sa nuk me pelcet.
Ndaj papushim i lutem Zotit,
qe kete dite, ta beje realitet.

Por edhe ne qofte se nuk kthehem,
j'u lutem o shoke, me besoni!
Pergjegjes per kete, do te jete fati,
i cili larg jush me hodhi!!!..

NE KURBET, ME SHKOI RINIA !

Tere keto vite, qe qendrova
Larg vendlindjes, i merguar
Jetes, asgje nuk i shijova
Se zemren e kisha, te plaguar.

Qenkan plage, shume te renda
Te cilat, i shkakton vetmia
Kurre, s'me kishte shkuar mendja
Se do te me kalonte keshtu, Rinia.

Rinia, pjesa me e bukur e jetes
Aq e shtrenjte, per c'do njeri
Mu vyshk si lulja, ne stinen e vjeshtes
Me kaloi vetem, e ne shume merzi.

Sa shume mua, me munduan
Vitet e erreta, te kurbetit
Rinine time, ma copetuan
Pa meshire, mua te shkretit.

Nje rini te vetme, qe pata
Si c'do kush, ne kete bote
Me kaloi, neper rruge te gjata
Ku e lava, me shume lot.

Medaljonin e kesaj jete
Ma rrembeu, i ziu mergim
Me iken, me te bukurat vite
Qe per mua, s'kane me kthim.

Zemra ime, e plagosur
Fatin tim, te erret e mallkon
Qe ne rini, ishte e brengosur
E tani, pa pushim vajton.

Mallkuar qofte,kjo vetmia
Qe rinine, mua ma treti
Mallkuar qofte edhe jeta
Neper keto rruge, kurbeti.

Ja keshtu, me shkoi rinia
Aspak, pa e shijuar
Dhe sa here, do te me kujtohet
Shume gjate, kam per te vajtuar!!!...

MIQESIA E VJETER

Ketu, ne dhe te huaj
E mora une, nje leter
Qe ma kish derguar
Nje miku im, i vjeter.

Letra, vinte nga large
Ketu, ne doren time
E brenda, mbante varge
Plot te bukura kujtime.

Me nostalgji e malle
Letren e lexova
Dhe kurbetin qe na ndane
Me shpirte, une e mallkova.

Ketu larg, ku jam
Me mungon, ajo miqesi
Mallin, qe per te e kam
Se shuaj dot, as me raki.

Miqesia jone e vjeter
Kurre, nuk mund te tretet
Se zevendeson gje tjeter
E tille perjete, do te mbtetet

ATDHEU PO NA PRET ''


Hodhem cantat permbi krahe,
e drejt shtigjeve u nisem!
Kudo neer bote u shperndame,
e nenen Shqiperi braktisem!

Malet qe ngriheshin gjer tek rete,
me nje fryme i kapercyem!
E atdheut tone te shtrenjte,
gabimishte shpinen i'a kthyem!

Dallget e trazuara te detit,
mes per mes i came!
Nuk e mbajtem amanetin,
qe stergjysherit na e lane!

Shtigjet kur i kaptuam,
askush s'na pershendeti!
Ne toke te huaj shkuam,
edhe atje askush s'na priti!

Ketu ku dielli s'te ngroh,
e hena nuk ndricon!
Si enderr e braktisur,
jeta po na shkon!

Ndaj duhet te zgjohemi vellezer,
prej gjumit qe na largon!
Se votrat tona po na presin,
me ngrohtesine qe ketu na mungon!

Obligimet e atdhetarit,
na duhet qe t'i plotesojme.
Amanetin e te parit,
ne vend duhet qe ta cojme.

Ejani kthehemi ne vendlindje,
atje ku jeta merr kuptim.
T'i zbrazim zemrat nga keti dhimbje,
e t'i mbushim perplot me gezim....

ARG PRINDERVE, MERGUAR !!!


I vetmuar pa asnjeri,
ne toke te huaj po jetoj!
Ashtu si i burgosuri ne qeli,
nje nga nje ditet numeroj!

Larg vendlidjes i merguar,
fatkeqesishte une jam!
Por shpirtin e perveluar,
atje tek prinderit e kam.

Ketu larg pa babe e nene,
po jetoj une si jetim!
Ketu ku nata nuk ka hene,
nuk gjen qetesi ky shpirti im!

Si foshnje e porsalindur,
qe kerkon te pije gji.
Papushim kerkon kjo zemer,
te shohe prinderit e mi.

Valle edhe sa kohe,
do te zgjase kjo fatkeqesi?!
Edhe sa kohe valle do te pres,
qe te kthehem ne shtepi?!

Perse valle o zot s'ma thua,
te verteten mua te shkretit?!
Edhe sa vite do te vuaj,
i prangosur ne qelite e kurbetit?!

Me liro pra po te lutem,
nga keto te errta qeli.
Me kthe pra sa me pare,
prane prinderve te mi.

Me kthe atje se po me presin,
me lot ne sy e padurim!
Se dua t'i shoh kur ata te qeshin,
qe ta qetesoj kete shpirtin tim.

Dua t'i shoh e t'i perqafoj,
t'iu hidhem ne krahe i permalluar.
E lotet qe ato kane ne sy,
t'iu fshij me keto dy duar.

Dua ti ndjej e ti kem prane,
sebashku me ta te jetoj.
Nenen time dhe babane,
qe pa mase po me mungojne!

Dua t'i degjoj kur te flasin,
me zerin e embel e te ngrohte.
Ta braktis kete toke te huaj,
ku ndjej gjithmone te ftohte!

Pra dua aq shume o zot,
te kthehem serish ne vendlidje.
Qe prinderit t'mos derdhin me lote,
e ne zemer t'mos kene me dhimbje.

Me kthe pra sa me pare,
ne krahet e prinderve te mi.
Se s'mundem te jetoj me gjate,
keshtu si njeriu pa njeri!

Me kthe pra po te lutem,
o zot degjoje zerin tim.
Pergjithmone dua te zhdukem,
nga kjo qeli e ashtuquajtur mergim!

Pra dua te kthehem e te jetoj,
ne gjirin e prinderve te mi.
Dua qe te vdes atje ne vendlidje,
e dheu t'me trese me lehtesi .....

VAJTON NENA, DJALIN


Me dhimbje e me malle
Ate dite, u largove
Ne nje rruge te gjate
Ti u nise, te shkoje.

Me zemer te plagosur
Te percolli, nena ty
Ishte shume e merakosur
Lotet, i shendrisnin ne sy.

Mirupafshim, o bire
Te qofte udha e mbare
Ne fytyre e mpire
Ti tha nena, keto fjale.

Ajo rruge e larget
E mbushur, plot trishtim
Qe per ty te mjerin
Nuk pati, kurre me kthim.

Detit, mes per mes
Ate nate, iu fute
Por per fat te keq
Ne thellesite e tij, u zhduke.

Ne brendesite e veta
Dallget, te perpine
Me ze te qau, nene shkreta
Kur mesoi, per tragjedine.

E tronditur, thelle ne shpirte
Fotografine tende, shikonte
Me lote qe i rridhnin, nga syte
Dallget e detit, mallkonte.

Nje shami te zeze, ne koke
Nena, tani po mbane
Vajton pa reshtur e derdh lote
Per te birin qe se ka me prane.

Zemra e nenes tretet
Ne heshtje, si nje qiri
Per djalin e saj, te vetem
Qe iku, e nuk u kthy.

As kufomen, s'ta pa me sy
Pasi trupi yt, nuk u gjete
Ndaj varri, ku prehesh ti
Eshte i madhi dete.

Dridhet zeri i nenes
Kur emrin tend, therret
Plot dhimbje, i tregon henes
Per humbjen e djalit te vete!...

E lashe vendlindjen time,
larg saj emigrova.
Zemra qe mbushur plot kujtime,
qe kurre nuk i harrova.

Rruget me kalldrem,
ambientin plot hijeshi.
Shoket qe atje kam lene,
c'do dite ne mendje me rrine.

Tani jam ne shtet te huaj,
ndaj merzitem shume!
E ndjej mungesen tuaj,
edhe kur jam ne gjume.

Me ju shoke qe u njoha.
qe kur isha ende femi.
Me ju qe une krijova,
me te miren shoqeri.

Shpesh, me kujtohen ditet,
kur sebashku qendronim.
Po ashtu edhe netet,
qe pa gjume i kalonim.

Sa vende te bukura,
me ju kam vizituar?!
Sa festa e ditelindje,
me ju i kam festuar?!

Te gjitha keto kujtime,
i ruaj me shume mall.
Ndaj nuk do t'i harroj,
sa kohe qe te jem gjalle.

Porsi zogu qe shtegton,
e s'e harron folene e vet.
Ashtu edhe zemra ime j'u kujton,
e s'do t'ju harroj perjet.

Besomeni o shoke,
se nje dite do te kthehem.
Ne krahet e shoqerise tuaj,
perseri me deshire do te prehem.

Kur mendoj diten e kthimit,
zemra sa nuk me pelcet.
Ndaj papushim i lutem Zotit,
qe kete dite, ta beje realitet.

Por edhe ne qofte se nuk kthehem,
j'u lutem o shoke, me besoni!
Pergjegjes per kete, do te jete fati,
i cili larg jush me hodhi

Miqesia e vjeter...

Ketu, ne dhe te huaj
E mora une, nje leter
Qe ma kish derguar
Nje miku im, i vjeter.

Letra, vinte nga large
Ketu, ne doren time
E brenda, mbante varge
Plot te bukura kujtime.

Me nostalgji e malle
Letren e lexova
Dhe kurbetin qe na ndane
Me shpirte, une e mallkova.

Ketu larg, ku jam
Me mungon, ajo miqesi
Mallin, qe per te e kam
Se shuaj dot, as me raki.

Miqesia jone e vjeter
Kurre, nuk mund te tretet
Se zevendeson gje tjeter
E tille perjete, do te

Atdheu po na pret...


Hodhem cantat permbi krahe,
e drejt shtigjeve u nisem!
Kudo neer bote u shperndame,
e nenen Shqiperi braktisem!

Malet qe ngriheshin gjer tek rete,
me nje fryme i kapercyem!
E atdheut tone te shtrenjte,
gabimishte shpinen i'a kthyem!

Dallget e trazuara te detit,
mes per mes i came!
Nuk e mbajtem amanetin,
qe stergjysherit na e lane!

Shtigjet kur i kaptuam,
askush s'na pershendeti!
Ne toke te huaj shkuam,
edhe atje askush s'na priti!

Ketu ku dielli s'te ngroh,
e hena nuk ndricon!
Si enderr e braktisur,
jeta po na shkon!

Ndaj duhet te zgjohemi vellezer,
prej gjumit qe na largon!
Se votrat tona po na presin,
me ngrohtesine qe ketu na mungon!

Obligimet e atdhetarit,
na duhet qe t'i plotesojme.
Amanetin e te parit,
ne vend duhet qe ta cojme.

Ejani kthehemi ne vendlindje,
atje ku jeta merr kuptim.
T'i zbrazim zemrat nga keti dhimbje,
e t'i mbushim perplot me gezim..

Pse!


Pse është këshut jeta?
Pse s'kan krejt të njejtat drejta?
Pse mu zoti t'më dënoj?
kur nga askush asgjë s'kërkoj.

Pse o Zot s'ma mer kët shpirt?
le ti bëj dikujt tjeter drit,
Pse mos t'mos kem si tjeret fat?
athua mos kam bër shum mëkat?

Pse patjetër unë të vauj?
A duhet dikënd unë ta ruaj?
Edhe n'vdeksha bota s'prishet,
Shpirti im askujt si dhimset.

Thuan se kurr nuk vuan njeriu i drejt,
Pse mos vlen kjo për krejt?
për dikënd PO e dikënd JO,
çfar drejtësie është kjo?

Pse dikush ka shum liri?
por të gjithat kan kufi,
si pas qefit krejt punojn
për të tjerët aspak s'mendojn.

Jam krenare kështu si jam,
Zemrën t'drejt boll e kam,
t'keqen kujt nuk ja dua,
më e shejta është për mua.

Ndaj familjes nderin ruaj,
edhe at në vend të huaj,
Më në fund ç'kam prej saj?
Syt me lot gjithmon ti mbaj!

Pse n'Vendlindje s'mund të shkoj?
me shok e shoqe të jetoj?
t'foli, t'qeshi në gjuh të nënës
ku mjep fuqi drit e hënës.

Pse n'vend t'buzqeshjes t'rriedhin lot?
Pse t'më shkoj rinia kot?
Pse t'jetoj n'mërgim të errët?
ku as dielli si lshon rrezet!

DHE TI MALLKIMIN TEND E KE PER FATIN



Mengadale ,thellesisht me thane u dogje
Neper syte e tu te nxire u derdh vec tmerre
Nene e mjere askund s’ta pashe nje shoqe
Dhe ,kjo kohe e gjate larg teje,ish sketerre

Ish I thelle zeri njerezor qe s’e degjova
Me nuk pashe as si syte tuaj,”pak gazmor”
Kohe e vuajtjes me percolli ngado shkova
Dhimbja jote me zhuriti ne kraheror

Sikur ti,ta dish vuajtjen time
Qe merr gaz,hare ,e here defrim
Nje fotografi te vjeter me shikime
E mbush ,kur ze te qaje syri im

Kur do te te shoh,me s’do gezoje
Askush,asgje ne bote ,me vlere s’do kete
Ashtu si cmenduria do te shkoje
Pa ty dhe ti pa mua ne kete jete


Sa larg qe jam une ,nje Dante I harruar
Poet pa fraza ,qe ti s’mund ta kuptosh
Dhe zemra jote si nje dallge e terbuar
Qe te sjell dhimbe dhe s’mund te harrosh

Kete ndarje kaq pa fund edhe pa shprese
Ku skaj me skaj dy zemra do pelcasin
Une ne nje skaj me shpirt te kerkoj ndjese
Dhe ti mallkimin tend e ke per fatin.

Kaluan gjashte muaj, baba.

Kaluan gjashte muaj plot baba,
Diku ne dheun e ftohte rri larguar,
Dhe vendi jot hijen tende nuk ma ka,
Ti ike me pishmane i malluar,

Kaluan gjashte muaj jo shaka,
E vitet ashtu do rrjedhin si per here,
Ne nisem dhe te tjere me parpara,
Por ja, secili paska pase shume vlere.

Une zerin tend te qarte s’degjoj ne telefon,
Fjala jote e ngrohte shume me ka munguar,
Shikimi jot i blujte nuk shtrihet tej ne Hoston,
E s’tretet me tej valeve Skalomes kalteruar.

Shtepia pa miq ka mbetur tani,
Cdo gje rreth rri heshtur ne qetesi,
Ti rri e prehu atje ku ke shkuar,
Duke lene pas monument me miresi.

Vitet do kalojne e te gjithe do kujtojme,
Se si pate ndertuar rreth vehtes ti nje bote,
Te madhe e te bukur qe sot po lulezon,
Se kishte nje Mesues, fisnikun Niko Koke.

Do të ruaj.........

Do të ruaj në shpirt.....
Ëndrrën e shumë viteve te shkuara (katër viteve)
Do e mbaj të shtrenjtë
Si ruaj dashurinë për ty
Për të udhëtuar në dimensione të reja
Ku jam e sigurtë që do të takoj
E përsëri do jetosh në ëndrrën time....
Në mes të shkëputjeve të kohes...
Në atë kohë të largët
Ndjeva sublimen për ty…
Si gjënë më të bukur që përjetoja…
Se në atë histori
Thureshe diçka që merrnim pjesë une dhe ti…
Ku në mes të fantazisë erotike e shpirtërore,
Ngeli fanar në vazhdën.... e rrugës së gjatë
Të të ardhmes së bukur që më pret…..

POEZI NGA SEVDIJE REXHEPI, GJILAN

BINOM

Shkronjërisht vie
Vibrimi i zërave të panjohur
Fytyrëlodhur
Nga gjithçka e huaj
Në stinën e acartë
Kërcëllejnë dhëmbët nga mllefi
Kur dritat ndalen
E mbrëmjen fikin
Fjalët vazhdojnë e lidhen
Nën ombrellën
E yjeve të zjarrta
Prekin tokën e shtrenjtë
Dhe arrijnë në stacionin
Ku gëzim e dhembje bëhen BINOMI
Në ecjen e ditëve që ikin në pakthim
Në ditët e mbetura mbështetemi

S.Rexhepi
Gjilan

Ekstazë

Kërkojmë...
Lizën në Botën e Çudirave
Ta lusim sërish të bëhemi fëmijë
Në Luginën e Botës Sonë të zhytemi
Në lojrat e tyre të dëfrehemi
Duar puthitur
Të vrapojmë pas fluturave
Deri sa të lodhemi
Erë zefiri
Flokët të na i shprishë
Atje….
Në fushën e ëndërrt
Ku ndiejmë
Besojmë
.............
Nuk guxojmë


Ëndërr në abazhur

Vërtis lapsin
Nëpër gishtërinjë
Lojë me të filloj
Mundohem….
Të ngjall shkronjat
Të ç’gëlltis ngrohtësinë
Që mbërthen tempullin tim

Deri në ekstazë
Piktura muzgjesh
E aurorash
Më marrin në gji
Ëndrrën...
Strehoj në abazhur


Lojë e vjetër

Vezullojnë yjet
Qëndisur kanë qiellin
Nën dritë hëne
E mburojë nate
Në largësi jete
Vazhdon lojë e vjetër
Prej kur u ngjiz Bota
Nuk dha yllësi tjetër.

POEZI NGA DRENUSHA ZAJMI HOXHA PRIZREN


Drenusha Zajmi Hoxha


POEMA MBI LUGINAT E JETËS

Dikush e turbulloi burimin e ëndërrave
Që kokën nxorri turpshëm nga malet e jetës
Vazhdoi ngadalë, drejt rrugës së panjohur
Në shtratin që takonte kthesa të rrezikshme
Dhe përplasej furishëm shkëmbijve të thepisur
Vetëm një mendim më sillet nëpër kokë
Jam e krisur , e krisur....

Nga pikat e vogla shndërrohet me furi
Një lum i fuqishëm që fatin e kërkon
Kot shiu plot lotë dhe bjeshkët e zemëruara
Me shpata të frikshme para e sfidojnë
Kush mund të ndalojë shpirtin, që ishte i braktisur
Vetëm një mendim më sillet në kokë
Jam e krisur, e krisur...

Ndodh këto dëshirat, që trupit gjak i japin
Në luginat e jetës të mos kenë jehonë
Si kristale të vogla udhëheqin në errësirë
Se për tu derdhur vrullshëm, në detin e parajsës
Për jetërat e amshueshme, nuk mund të jetë vonë
Një pasion i vetëm dhe ekzistenca është nisur
Vazhdon të më mundojë mendimi në kokë
Jam e krisur, e krisur...

Ndërron shumë herë formën , por shkon duke u rritur
Lumi i dëshirave në udhëtimin e zjarrtë
Puthë rrugës mbretëresha e poetë të vjetër
Lidhur me zingjirë, robër në shkretëtirë
Një ditë kur ylli i dritës në orbitë të vijë
Ta ushqejë me forcën e zemrave të ndaluara
Edhe akullnaja më e tmerrshme përulshëm do shkrijë
Ndjenjat asnjëherë nuk do jenë molisur
Por, ky mendim që nuk më le të qetë
Jam e krisur, e krisur…..

Në shtratin e përjetshëm lumi ndesh miqësinë
Me krahët e qetësisë, vullkanin e mbulon
As ujëvarat më të mëdha, as detërat pa skaj
Nuk e shuajnë dot llavën që përherë gufon
Përqafohen në trishtimin e imazheve të vërteta
Një bashkim i shpirtrave që vazhdojnë si të harlisur
Dhe e di , o Zot , por vetes s’i ndihmoj
Jam e krisur, e krisur.....

Kur agimi të dalë nga çarshafët e natës
Lumit i buzëqesh , si vesa në bar të gjelbër
Se vetëm një moment kur vetmia pendë i bëhet
Sytë dashuri etur, bëhen krejt të verbër
....një trup bëhem me lumin, në alkiminë e jetës
Kohërave të hershme vrapojmë mbi push të butë
Një ditë të vetme gurgullimën, mos tia kem dëgjuar
Atëherë fare, jo
Atë ditë fare nuk kam jetuar.
Derisa të frymoj, me valë do kem gjezdisur
E di, o Zot , por nuk mund të jetë ndryshe
Jam e krisur, e krisur...

FLORA SHALA AMETI ,SUEDI


Të rritësh fëmi ishte krenari

Kur unë u bëra prind
të di se cka është fëmija
e shpirtit tim..
atëher e kuptuva se cka është
Nëna..
Nënë, si ti të japesh gjithë
jetën për fëminë
është një mrekulli..
por jo e lehtë
shumë e vështirë
edhe një krenari...
Të duam ne ty nënë
fëmija, mbesat dhe nipi i vogël...
Urime ditelindja jote...
na rrofsh njëqind vjet
me shumë gezime në jetë!

Suedi FSHA. 2006 06 15

S'dua lot

Mos më qaj se erdh pranvera
Eja te varri e më sjell lule te reja
Mos më qajë nënë, motër, grua...
Gjaku s'më shkoi kot
Liria erdhi, rrugët janë qelë
Sot fëmija letë këndojë...
Shkruaj, lexo, puno...
Dhe mua mos më harro.

Suedi 2006 06 14 FShA>


Cka ka Qielli

C,janë retë që kanë zënë qiellin
Nuk e lënë me dalë diellin..
Janë zgjue shqipet anë e mbanë,
Trojet e veta i rrethojnë!
Gugullimë e vetëtimë,
mbas një ore edhe dy…
Erdhi drita…që kemi pritë,
U shpall toka jonë liri…
Dielli rrezoj, fëmija lindi
Bilbili këndoi, flamuri valoj…

Kornizë në shpirt
( Per te pagjeturit)

Kornizë
Në sytë që heshtur flasin
Duart
Të rrahura nga shi e furtunë
Drejt qiellit luten
Sa shumë
Krahërorë që digjen
Nga malli e zjarri
Edhe më...
Kornizë
Varur në shpirt
E gjatë rruga e kthimit
E dhimbshme
Si plaga
Që s’e shëron as koha.



Vëngër

Eci drejt
Nëpër gjurmët e lashta
I uritur
Vëngër me shikon
Ujku

POEZI NGA RINA AHMETI, PRISHTINE

Mallengjimi


S'eq mu kujtuan ato syte e tua,
ajo puthje e ndarjes,ne te bardhin agim,
ate dite,enderr e bukur u fik ne mua,
mbet dhembja qe fshihej ne shpirtin tim,..

Shume vite harruar,shume vite malluar,
ne at vend te huaj te lare me lot,
u mundova t'i kujtoj ata sy te shkruar,
nga dhembja e malli s'i kujtova dot,..

A jane syte e tu si ngjyrat e ylberit?
si valet e detit,si gjethet ne vjeshte,
a e kan shkelqimin e rrezeve te diellit?
se malli per ta me rendon si bjeshke,..

Sot kur i kujtova s'eq ndjeva mallengjim,
shkelqimi i tyre me dogji si zjarr,
motet kaluan ne te shkretin mergim,
ne syte e mi mbeti vetem lot i thare,.

KATËR DEGË TË NJË LISI

( Elegji për vëllezërit Sejdiu)


Më ngrihet sysh një lis i moçëm,
që katër varra në shtat m’i ka,
rrufe urrejtja i ra mbi kokë,
e katër degë vdekjes ia dha.

Të katër bij-o të një pragu,
vëllezër të katër të një gjiri,
i pari dritën ia shikoi agut,
të parin vdekja mori, Beqirin.

Dy degë çelur në një ditë,
a s’ish Nazmiu me Bedriun,
po vdekja bashkë iu zuri pritë,
me sy urrejtje prej ujknjeriu!

Me ta mbyll një qiell me ëndrra,
ku janë duart të çelin lule,
ku janë sytë të flasin gërmat,
gjaku kullon pas çdo formule.

Gjëmon një zë në shpirtin tim,
o zë Ajkune, epos i vjetër,
ësht’ lutj’e nënës për ty Bekim,
del nga një epos, hyn në tjetër.

O nënë djemsh vrarë pa faj!
O buzëdridhura me fjalën “MOS!”
Me ty dhe unë vij edhe qaj,
me ty sot zemrën dhe unë varros!


Zhuliana Jorganxhi,

Drenusha Zajmi Hoxha


POEMA MBI LUGINAT E JETËS

Dikush e turbulloi burimin e ëndërrave
Që kokën nxorri turpshëm nga malet e jetës
Vazhdoi ngadalë, drejt rrugës së panjohur
Në shtratin që takonte kthesa të rrezikshme
Dhe përplasej furishëm shkëmbijve të thepisur
Vetëm një mendim më sillet nëpër kokë
Jam e krisur , e krisur....

Nga pikat e vogla shndërrohet me furi
Një lum i fuqishëm që fatin e kërkon
Kot shiu plot lotë dhe bjeshkët e zemëruara
Me shpata të frikshme para e sfidojnë
Kush mund të ndalojë shpirtin, që ishte i braktisur
Vetëm një mendim më sillet në kokë
Jam e krisur, e krisur...

Ndodh këto dëshirat, që trupit gjak i japin
Në luginat e jetës të mos kenë jehonë
Si kristale të vogla udhëheqin në errësirë
Se për tu derdhur vrullshëm, në detin e parajsës
Për jetërat e amshueshme, nuk mund të jetë vonë
Një pasion i vetëm dhe ekzistenca është nisur
Vazhdon të më mundojë mendimi në kokë
Jam e krisur, e krisur...

Ndërron shumë herë formën , por shkon duke u rritur
Lumi i dëshirave në udhëtimin e zjarrtë
Puthë rrugës mbretëresha e poetë të vjetër
Lidhur me zingjirë, robër në shkretëtirë
Një ditë kur ylli i dritës në orbitë të vijë
Ta ushqejë me forcën e zemrave të ndaluara
Edhe akullnaja më e tmerrshme përulshëm do shkrijë
Ndjenjat asnjëherë nuk do jenë molisur
Por, ky mendim që nuk më le të qetë
Jam e krisur, e krisur…..

Në shtratin e përjetshëm lumi ndesh miqësinë
Me krahët e qetësisë, vullkanin e mbulon
As ujëvarat më të mëdha, as detërat pa skaj
Nuk e shuajnë dot llavën që përherë gufon
Përqafohen në trishtimin e imazheve të vërteta
Një bashkim i shpirtrave që vazhdojnë si të harlisur
Dhe e di , o Zot , por vetes s’i ndihmoj
Jam e krisur, e krisur.....

Kur agimi të dalë nga çarshafët e natës
Lumit i buzëqesh , si vesa në bar të gjelbër
Se vetëm një moment kur vetmia pendë i bëhet
Sytë dashuri etur, bëhen krejt të verbër
....një trup bëhem me lumin, në alkiminë e jetës
Kohërave të hershme vrapojmë mbi push të butë
Një ditë të vetme gurgullimën, mos tia kem dëgjuar
Atëherë fare, jo
Atë ditë fare nuk kam jetuar.
Derisa të frymoj, me valë do kem gjezdisur
E di, o Zot , por nuk mund të jetë ndryshe
Jam e krisur, e krisur.....


Drenusha Zajmi Hoxha

NDJENJA

( cikël poezish )

(poeti)

sa gjatë duart e mia
soneta të pikëlluara kanë shkruar, po,
këto duar…
për dashurinë, që duket si me frymën e parë
etshëm ka filluar
për mua nuk do flasin njerëzit nëpër mote
vetëm do qajë dhimbshëm fjala ime e shkruar.

(zhgënjimi)

dje qajta për një lodër , më vonë për një lule
qajta për njeriun , për një botë të tërë
qajta për një fëmijë
shkula flokët dhe u shkreha në vaj
m’u shtjerrën sytë
m’u harxhuan lotët atëherë,
kur desha për veten të qaj.

( dashuria)

i mbyll sytë dhe përpara
më shfaqet qenie e dashur
i hap ngadalë dhe përsëri e shikoj
lus zemrën përgjegje të më japë
dhe o Zot faleminderit
dij të dashuroj.

(pikëllimi)

Dëgjova tingullin e erës në pemë
M’u duk se për mua kishte lulëzuar
Pashë natyrën dhe lulet dhe m’u duk
Se vetëm për mua kishin çelur
Por, kur pashë botën…
M’u duk se gjithë sytë e saj
Për mua lot kishin derdhur

(realiteti)

kërkova nëpër jetë rrugët e shkurta
deri te burimi plot margaritarë
fluturova e lirë si erë
por nuk gjeta, kot
askund nuk kishte fole të sigurta
vdekje sonte kujt do t’i trokasësh në derë….
vdekja)

Kur jeta prek perendimin , e dua një parajsë
Lë të zgjasë pak, qoftë vetëm një çast
Dua engjejt të më marrin për dore
Dua të më thërrasin me emrin e duhur
Ndoshta s’do kem më rast..
Ah, ëndërrat e mia janë një shaka mizore

(ndryshimi)

Pushova në mendimet e një bariu të vjetër
Pashë ca kujtime të zbehta
Fotografi të plagosura
U hodha në vorbullën e shpirtit të egërsuar
Dhe u ndjeva tjetër
Një botë e qetë që flinte mbi majat e mprehta.

(dorëzimi)

e gjeta një ditë një fije peri
copë e pazgjidhshme e lëmshit djallëzor
dhe desha përsëri ta lidh , ta quaj jetë e lumtur
por qeshi dikush dhe foli
je vetëm qenje e dobët
s’ka zjarr mbi dëborë

(përballja)

pashë ëndërr një natë se jam urë e brishtë
nën mua shtrihej thellësi e rrezikshme
ambis pa fund , i tmerrshëm
ujëra që kalonin me barrën e kujtimeve
këmbët nuk më mbanin, por i luftova
pashë ëndërr se po rrëzohem
por si agimi i vonuar
hutueshëm, u zgjova…

Poezia e Kozeta Zylos per Dibranet" Faleminderit Diber "

Edhe pse asnjehere nuk e kam prekur token tende
Ti bijen tende e ndjen prane
Sot me vleresove me cmimin e mirenjohje,
Une neser do ta shperblej me shkronjat shqipe ne cdo ane

O Diber historike e burrave te shquar,
Qe kurre nuk ndale per arsim e dituri,
Edhe pse kohrat ta shqyen trupin,
Ti ne plage e dhimbje therrisje, Shqiperi!

Si gjerdan te cmuar reth trupit tend,
I mbledh mesuesit ne kete dite te shejnte,
Me alfabetin e shqipes, gjuhen e Zotit,
Bashkohen shqipetaret, qysh prej qemotit.

Me fisnikerine e shpirtit, ne zemren tuaj,
I hapet krahet e shqipes ne fluturim,
Si fole shqiponje ne dhe te huaj,
Na mblodhe Diber, o vellezer te gjakut tim.

E kush, kush mund te vleresoje me shume,
Se gjuha tende rrenje te nje trungu,
Te tjeret mund te japin cmime e dekorata,
Por ti ndihesh si nje koder e mbuluar nga muzgu.

Ne diten e sotme ju mesusesit cmoni,
Edhe pse lidhjet, e kaluara na i preu,
Ne prushin e zemres shkronjat i ruajtet,
Faleminderit Diber, me gjak Skenderbeu!

Keze ( Kozeta ) Zylo,

Poezi nga Jorgo S. telo për të përshëndetur

ngadhnjimtarët kosovarë per PAVARËSINË

NË DITËT E NJOHJES SË PRITSHME

NGA BOTA DEMOKRATIKE



BRITMA E LOTIT DHE E GJAKUT

(Baladë në dy kohë)

Koha e parë(1999)



Sërish loti yt u përzje me gjak,

e gjaku të trazua me dhe…

Mos do mbetet ì shkretë çdo prag?

Mos veç heshtja do ngelet atje?



Larg e pranë të kam, moj Kosovë!

Larg… se nuk mund të vij dot tek ty.

Pranë… se të kam këtu çdo orë;

Pranë, se më ke mbirë në sy…



E etur për liri derdhe, o sa gjak!

E gjaku po të nxjerr britma e lot.

Loton çdo nënë e çdo vocërrak,

kur trimëria trondit këtë botë.



Loti yt – m’ì madhi n’Europë.

Lart e ngre nivelin e deteve.

Prej dhimbjes çdo shpirt u përlot.

Loti yt – piedestal ì derteve…



Loti yt – ja, ja po sokëllet.

Britma e lotit dëgjohet ngado.

gjaku yt përvëlon tepër nxehtë.

Loti ì largimit thërret: “Jo, joo!”



“Jo, ende nën kthetra shtazërie;

Jo, ende nën “Shpatë Demokleu”.

Jo më pas traktatesh vrarëlie;

Jo më, duke ikur nga Atdheu…



Britma e lotit – një thirrje malli.

Loti ì Kosovës s’lyp mëshirë.

Gjaku ì Kosovës – gjak shqiptari;

Britma e lotit ribën Shqipërinë.





(Shuaj, o lot, zjarret e shtëpive!

Laji, o lot, pragjet e përgjakur!

Mbyti, o lot, kasapët e fëmijve!

Shndriti, o lot, shpirtrat e përflakur!)





Britma e lotit, krisma e pushkës

Gjithë botën e shkund nga dremitja.

Britma e gjakut të malit e fushës

Shpresa, ëndrra ì zhvesh nga sfilitja.





Koha e dytë: (2008)



Dhe prite, Kosovë, nën britma loti

Dhe pret ende nën krisma zemrash.

Prite ditën e pritur prej qëmoti..

Mbi themele gjaku brez pas brezash.



Aureolë lirie ke jasharët.

Ademin e të tjerët ke themel.

Liridashësit e botës ke idhtarë

Si trime vetveten ke model…



Britma e lotit, klithja e gjakut

Kërkuan shpagë, donin LIRI…

Nga kërthiz’ e foshnjës te thinjat e plakut

U ndez çdo qelizë e “AMËS” SHQIPËRI.



Ç’pamje makabre ka parë Universi…!

Ç’drithma llahtarë, ç’ndjekje pa fund…!

Shtazët vampire sa jetë prisnin;

Sa ì pashpirt një shekull u përfund!



Ndezja e gjakut, ndezja e lotit –

Flakë që digjte epshet serbiane.

Flakë e lindur në zemra baroti.

Flakë që dogji planet shafrane…



Flaka e përndezur në çdo flamur

Priu në beteja, priu trimërinë.

Ëndrrat makute shndërroi në zhur.

Në vatrat e Tua përlindi LIRINË.



Britma e lotit – luftë dhëmbpërdhëmb;

Një britmë që s’ndalet me fjalë.

S’ì teret loti Shqipes mbi shkëmb,

PAVARËSINË po s’puthi në ballë.



Pavarësinë e vetshpalle, Kosovë,

E pret të njihesh nga bota mbarë.

Kjo botë turli, ta mendojë hollë,

të mos lozë më me shpirtin shqiptar!



10 prill 1999 – 25 shkurt 2008
Postuar nga JORZAGORITI

KOSOVA NGADHNJIMTARE



Prej dekadash u ngut Europa.

Politika mendsh kish lajthitur…

Si mall për treg u pa Kosova

E mbeti një sherr ì pashqitur.



Përgjakja e tokës martire

Vazhdon…Nuk dihet sa shkon.

Në kulisat e kanelarive

Çdokush djallëzi piketon…



Si do shplekset ky lëmsh djallëzie?

Mos vetë “dreqi” do lëshojë pë?

Sot lipset kjo makinë histerie

Të shkallmohet nga e zjarrta U.Ç.K.



Boll më me trysni dhe me lutje;

Boll më me zëra “pacifistë”…!

Sot trimëria e rizgjuar duhet.

Tjetër ‘valle” të shohim në pistë.



Trysnia dhe logjika e dhane frytin:

U vetëshpall shkëputja e pritet njohja.

Babezia serbe ndien shtrëngim tek fyti.

Sa pranë e larg jeta dhe mortja…!



Tetor, 1998 – Prill 2008

MOJ KOSOVË, GJAK KASTRIOTI!

(motiv popullor)



Moj Kosovë, gjak Kastrioti,

ç’të mbuloi gjaku dhe loti…



Hasmi që kaptoi pragun,

mizorisht të hodhi lakun.



Ta hodhi lakun te “shpirti”.

Të dërmoi, të sfiliti…



Amaë nuk priti trimëria.

S’la të mposhtej krenaria.



Nëpër gjurm’ t’Adem Jasharit

shkoi çdo zemër shqiptari.



Kur të zun’ ethet e forta,

u trondit Evraopa, Bota.



S’prite më fatin e sertë,

se fatin e bëre vetë…

shkurt, 2008