Gjinushi, i vetmi kundër NATO

Gjinushi, i vetmi kundër NATO
• Bashkim Muça

Asnjë forcë politike nuk e ka kundërshtuar integrimin e Shqipërisë në NATO. Por një pjesë e mirë e politikanëve influentë shqiptarë, gjithnjë e kanë pasur më të rëndësishëm pozicionin politik të tyre, se sa interesin madhor të integrimit euro-atlantik të vendit Ky mentalitet e ka shoqëruar politikën gjatë të gjithë periudhës së tranzicionit postkomunist. Kjo ka qenë e keqja më e madhe që politikanët shqiptarë i kanë bërë vendit të tyre. Nuk kishin çfarë t’i bënin më shumë se ta çonin në katastrofën e vitit 1997 dhe më pas të rimblidheshin në një tavolinë e ta trajtonin këtë vit, me përmasa të pariparueshme, si një lojë të natyrshme bixhozi. Po t’i shikoni ata, janë përsëri pothuajse të gjithë. Fajtori ka ikur në drejtim të paditur. Pakkush ka sakrifikuar pozicionin e tij për t’i hapur rrugë procesit të integrimit të Shqipërisë. Shqiptarët janë treguar gjithnjë të vonuar në momentet kryesore të historisë së tyre. Jo se politikanët shqiptarë nuk e kanë dashur integrimin, por secili ka menduar se ky moment duhej me patjetër të koincidonte me lavdinë e tij. Sali Berisha, më së paku ndërpreu proceset e nisura integruese të Shqipërisë për në NATO dhe BE, me sjelljen e tij të papërgjegjshme të viteve ‘95-‘97; Fatos Nano vonoi dukshëm nënshkrimin e MSA në vitet pas vitit 2003-2005, vetëm e vetëm për të qëndruar me çdo kusht në krye të qeverisë. Nëse politikanët shqiptarë do të kishin pasur këtë përgjegjësi, nuk do të kishte nevojë për të treguar histori me NATO ose BE. Historia rrezikon të përsëritet lidhur me raportet e Shqipërisë me NATO-n. Por këso radhe në mënyrë disi të çuditshme. Është opozita ajo që po kërkon ta tërheqë shumicën për të kapur momentin e integrimit në NATO. Opozita ka ofruar kompromis për të gjitha reformat që i hapin rrugë vendit për të kapur trenin më të parë për në NATO. Reforma zgjedhore dhe ajo në drejtësi janë të domosdoshme, mbase jo të mjaftueshme, për të bërë të mundur marrjen e ftesës së anëtarësimit për në NATO në Samitin e Bukureshtit, që mbahet në pranverë. Shumica qeverisëse nuk ka treguar asnjëherë deri më sot seriozitetin e mjaftueshëm për të ofruar bashkëpunim për këto reforma. Ajo i ka shpenzuar energjitë për të pushtuar institucionet e pavarura, duke krijuar nga njëra anë, tensione artificiale dhe, nga ana tjetër, vonesa të pafalshme në krijimin e kushteve për zgjedhje të standardeve të kërkuara, që do të mbyllnin njëherë e mirë problemin e manipulimit të zgjedhjeve në Shqipëri. Por, gjatë rrugës, ka edhe politikanë që përpiqen të ruajnë pozicionet e tyre vetëm nëpërmjet krijimit të konflikteve politike. Në një intervistë të dhënë së fundi, për një të përditshme, politikani më i vjetër, Skënder Gjinushi, ka kritikuar pjesën thelbësore të opozitës PS-LSI për gatishmërinë e shprehur, për bashkëpunim me shumicën në pushtet, drejt plotësimit të kushteve që do të bënin të mundur shfrytëzimin e trenit të Bukureshtit. Partia më e madhe e opozitës, PS-ja, ka kërkuar një pakt kombëtar për reformat, ndërsa LSI ka hedhur në tavolinë një draft konkret për reformën në drejtësi dhe prej kohësh ka bërë ofertën e saj për reformën zgjedhore. Ky normalitet politik i shqetëson parazitët, të cilët mund të mbijetojnë vetëm në një ambient të trazuar. E vetmja mënyrë për këtë lloj kategorie politikanësh, për ta realizuar mbijetesën, do të ishte një kundërvënie mes faktorëve relevantë pozitë – opozitë. Të dalësh kundër bashkëpunimit për dy reformat më të rëndësishme të momentit, do të thotë të kërkosh të presësh edhe dy vite të tjera për të hyrë në NATO; të humbasësh akoma kohë për përmirësimin e imazhit; të humbasësh dhjetëra investime; të mbetesh pjesë e pasigurt e rajonit etj.
Në rastin konkret, nuk është e rëndësishme se çfarë thotë Gjinushi, por se sa e beson atë PS-ja. Duhet kujtuar se Megadushku që e çoi PS-në në opozitë, ishte një ide e hedhur nga Gjinushi dhe e mbështetur në mënyrë naive nga ish-kreu socialist Nano. Prova e PS-së përfundoi pa sukses. I përfituari ishte ideatori Gjinushi, ndërsa e humbura, për shkak të skemës Megadushk, ishte e Majta, e cila kaloi automatikisht në opozitë, edhe pse kish fituar rreth 100 mijë vota më shumë se e djathta. E njëjta skemë humbëse po kërkohet të luhet nga “i mbijetuari politik” për shkak të trazirave. Por në kushte krejt të ndryshme, kur PS-ja i ka të dyja provat, atë të humbjes më 2005-ën në bashkëpunim më Skënder Gjinushin dhe atë të fitores më 2007-ës (zgjedhje vendore) në bashkëpunim me LSI-në. Prova e NATO-s është tejet e rëndësishme, me shumë se sa një palë zgjedhje. Politikanët që shkojnë në kontrovers me zhvillimet, nuk duhet të përfillen. Më mirë me thënë që duhen harruar e izoluar.

Per here te pare lexoj nje vleresim te drejte per nje politikan dhe per politiken ne pergjithesi. Skender Gjinushi ka qene eshte dhe do te jete personazhi me negativ ne historine e politikes te shtetit shqiptar ne keto 17 vjet.

Gjinushi. Pse akoma ne politik eshte ai?