Pashallarët ia “themeluan” apo ia fshehën dhe shlyen histori

Pashallarët ia “themeluan” apo ia fshehën dhe shlyen historinë qytetare e etimologjinë autoktone
Nga Agron Luka - Mbreti, kryeministri, prefekti e kryebashkiaku i Tiranës në Histori!
Është mjaft e çuditshtme e sigurisht edhe tendencioze, se si dhe pse nuk ia mësojnë, as sot e kësaj dite fëmijëve e gjimnazistëve, se gadishulli ynë në antitiket e në të gjithë traditën romake-bizantine, deri te shek XV, emërtohej si gadishulli Evropa dhe nga këndej, qysh nga antikiteti emërtimi ishte përhapur si kontinental. Suksesi i Aleksandrit të Madh, që u shtri në të katër koordinatat, nga Gjibraltari e deri në Afganistan, te “Penda e Juxhuxhmexhuxhëve”, në Indi, perendim-lindje e nga Arabia e deri te Hiperboreanët Skithë, jug-veri, bazohej kryesisht në aleancën tonë gadishullore e në këtë bazament të lashtë evropian. (Sigurisht aleancë raciste, skllavopronare, plaçkitëse, anti Aziatike etj) Siç e dimë nga historia njohja e ilirëve me persianët ishte e lashtë, qysh nga koha e Darit dhe e Aleksandrit të Madh, madje ky i fundit si mirënjohje për besnikërinë dhe kontributin e ilirëve, caktoi ilirin Pito, si guvernatorin e Medisë së Madhe/Persisë. (Herodoti, V, 1-17; Justini, XIII, 4, 13)
Te “Koha Jonë”, 21 shkurt 2008, sapo lexojmë:
“...Kemi sot përpara një fakt, i cili është rrënqethës përsa i përket prejardhjes së Tiranës dhe historisë së saj”. Dakort, po ia lëmë Ramës tani zhdrivillimin e rrënqethjes së bashku edhe me atë multikomellëkun, kandaharllëkun e rrugëve dhe qerpiçeve të Tiranës dhe me ato “rrënqethiet monstruoze” në adresën e intimiteteve familiare të tij, zanafilluar e shqiptuar/përkthyer kjartë nga vetë Kryeministri Berisha, me të cilat ai, ose duhej t’a padiste në Prokurori ose në Gjykatën e Strasburgut, ose t’ë jepte dorëheqien nga “politika e re”... Si shumë e shumë telespektatorë edhe unë e mbaj mend një episod, para pak vjetëve kur Edi Ramën e pyeti një fëmi: cila është historia dhe etimologjia e qytetit të Tiranës? Dhe ai si “lexues i madh” iu përgjigj se, ishte nga Sulejeman Pashë Bargjini, i cili kishte marrë pjesë në një fushatë në Teheran të Iranit etj. Siç dihet, ky episod ishte referuar qysh nga koha e atij konsullit francez Degrandit, si mik në shtëpinë e Toptanëve etj.
{Realisht emërtime turko-arabe si “Vendi që Sundon”= Elbasani, i Mehmetit II (I krahasuar si qyteti Ajntab, “Nusja e Anadollit” me “Nusen e Arnavudilisë” te Çelebiu, apo si “Kërthiza e Shqiperisë dhe kryeqyteti “Skënderbegas” i S. Frashërit) apo edhe deformime persiane si “Buzur Senqi” të hershme andej nga Shqiperia e Mesme kishte disa... Pse jo, meriton kritika edhe ajo shpikia qesharake si “Festë Mbarëkombëtare” e Nanos, ose si “Dita e të Dashuruarve”/ Shën Valentini II alla shqiptarçe”, anapulla, si “Festa e Verës së Zanës së Çermenikës”, si e trashigimisë has pellazge. Po si mund të ishte e asaj kronologjie, kur ballokumet bëhen me miell misri, i cili misër dihet se u soll nga Amerika mbas shek XV dhe me pak ndërmjetësi Egjypti e Turqie etj?! Ku do e linim atë “Festën” tipike, me ato shyretet e kapitiet, nëpër ujrat e llonxhat termale, qysh nga sabahu e deri në iqindi e aksham me muzikën e ashikëve e dylberave, që i dokumentonte edhe me bukurshkrime në “Darush Shuara”, Evlija Çelebiu dhe S. Pulaha...?! Mirë Nanoja liberal, po Parlamenti, ç’ne me aprovimin e asaj feste si mbarrë kombëtare, kur ajo ka qenë lokale! Ç’ne, kur veç të tjerave në themelet e Elbasanit, ka jo vetëm mijra djem e vajza të shitura ashiklive e haremeve, por edhe 8000 fëmij e pleq e plaka të therura nga Mehmeti II Pushtuesi si kurban, sa që gjaku kishte vajtur deri në bark të kalit dhe fusha u quajt si Jund Bina! Apo edhe vetë “Burimet Osmane” gënjejnë?! Apo qytetarët në Shqiperi kanë dy tradita e dy rrangje?! Por, po të ishte shtyrë paksa më thellë kryebashkiaku Rama, që korigjoi minaren në Stemën Heraldike të Tiranës (megjithse minareja nuk futet dot në thes...), do t’a kishte gjetur Tiranën e Madhe dhe Tiranën e Vogël (Tiranna, a/e) sëpaku nja 14 herë te M. Barleti. (H.S, 1967, f 501)
Dhe sigurisht se nuk po themi që Rama, apo nëpunësit e kulturës, të kishin ato njohuritë e Artan Shkrelit apo të disa kompetentëve të tjerë, në njohjen e autorëve antikë e mesjetarë, por pse nuk konsultohen të paktën?! (Shih studimin e sapo botuar këto ditë të A. Shkrelit te gaz. Shekulli)
Albanopoli?!... dhe “Zbulimi tronditës i 1937, i Sarkofagut me diamante e stolira xhevahiresh te Shin Prokopi i Saukut”...
Gazeta “Drita”, dt. 1prill 1937, f 4, lajmëronte se një qytetar duke gërmuar rastësisht, me dt. 28 mars, kishte zbuluar një Sarkofag, me mbishkrime, me një mumje të ruejtun mjaft mirë, me një pergamenë, enë të moçme etj dhe një inventar mjaft të pasur stolish. Në vendin e zbulimit, pasi u thirrën arkeologu i Ministrisë së Arsimit, z. Ceka, z. Pertef Pogoni dhe z. Akile Tasi dhe pasi u njoftua personalisht edhe Kryetari i Bashkisë z. Abedin Nepravishta, u hartua një Proçes-Verbal i hollësishëm, i cili iu dorëzua Krybashkiakut, bashkë edhe me pjesët e sendeve të gjetura. U lajmërua edhe Nalt Madhnia e Tij Mbreti Ahmed Zogu I. Me propozimin e kompetentëve bashkiakë dhe me aprovimin e Kryebashkiakut e Nalt Madhnisë Tij Mbretit, meqënëse fill pas vizitës së Çianos... ekzistonte atmosfera e miqësisë së ngrohtë dhe të pathyeshme shqiptaro-italiane e gjermane, u vendos që urgjentisht të thirrej telegrafisht kryearkeologu i famshëm italian në kohën e fashizmit Rodolfo Leopoldo Brizzoli.
I pyetur prej korespondentit të Dritës, arkeologu i Bashkisë, z. Ceka, deklaroi se : “Gjindemi përpara një kryevepre arti dhe se Tirana s’është tjetër veçse Albanopolis i vjetër”. Se nga vajti e si përfundoi ky mister, edhe me diamante e xhevahire, sigurisht se nuk kishte se si të ishte lojë 1 prilli...
Ka të ngjarë se objektet e kushtueshme përfunduan ca te Duçia e ca te Nalt Madhnia e Tij, i cili me atë diademën me diamante shumë kohë më vonë bleu edhe “Vilën e Madhe” në SHBA, te CIA... dhe me paratë e E. Hoxhës e Sigurimit edhe atë arsenalin e armëve me fushekë, të cilat Saliu i Miletit të Shqiptarëve këto ditë ia riktheu Nat Madhnisë Tij Lekës Zogu II, pa fishekë, sepse ato i kishte shpenzuar me rastin e ardhjes në Shqypeni dhe pjesën tjetër edhe në Kossovo Polje (Fusha e Mullizezave/Mëllënjave)... siç e deklaroi vetë te Intervista e Alsat-it. Sa për Albanopolisin, kujt dreqin i ra më ndërmend! U mjaftuan me ca gërvishje sezonale te ato rrënojat e zgër/dheshura të Zgërdheshit, me etimologjinë si “vendi i rrethuar me gardhe”... Tek e fundit vëllezërit Frashëri kishin thënë se emrin Albania na i kishin ngjitur grekët dhe latinët. (Ndoshta edhe hartografët italianë kishin shënuar emra të vonë e mesjetarë te hartat e kopjuara nga K. Ptolemeu i shek II?!) Naimi na e la edhe me vjersha e me “Istori” të fillores:
“Gjithë ç’jemi shqipetarë,
jemi një gjak jemi një farë,
jemi një komp e i pa ndarë.
S’jemi as turq as kaurrë,
mos e thoni këtë kurrë!
Jemi vetëm shqipetarë,
këtë emër mjaft e kemi,
pa, s’na lipsen të tjerë!
Është emër i gjithë Mëmëdheut,
Emër i Skënderbeut.
Ky emër na jep nderë,
na jep emrin Shqipetar!
Ti Shqiperi më ep nder,
zemrën ti ma gatove,
plot me dëshir dhe me zjarr”...

“Emrat Shqiperi, shqipetarë dhe gjuhë shqipe, shqipetarët i kanë pasur që qëmoti, qysh nga koha e shpesit shqipe të Hyut Pellazg të Malit të Baba Tomorrit... Selanik e tatëpjetë, me të pesta Vilajetë, ka qënë e do të jetë, Vent i Tërë i Shqiperisë, me ndihmë të Perendisë” (“Istori e Shqiperisë” etj)
O. Myderrizi (Rev. “Studime Historike”, Nr. 1, 1965) kishte deklaruar: Emri i vjetër dhe tradicional nacional u përbuz si i barazvlershëm me kaurr, kështu u çensurua e u luftua si heretik, duke u ndërruar fort vonë me emrat e rinj aty nga fund shek XIX, kur edhe më fanatikët nuk mund të vetprezantoheshin e të konfondoheshim si turq a osmanllinj me Nenin 8 të Kushtetutës së Hyrrietit 1908...

A do të kapardiset më busti i feudalit Sulejman Pash Bargjini si “themeluesi qytetar me Saraj, Derë e Madhe e Tyrbe me kolona nga objektet antike”?!
Ndoshta Ramës do i takonte tashti (ose kur të bëhet në katër vjeçarin e ardhshëm Kryeministër), si Kryebashkiak, t’a hiqte Sulejman Pashë Bargjinin, me jatagan si themeluesin e Tiranës, nga ajo qendër e t’a transferonte diku në ndonjë muzeum. (Nuk po them në ndonjë magazinë a kovaçhane bronzi e bakërhane me Bacën/Xhaxhin...) Përndryshe ai duhet të thërrasë ndonjë ekspert e përkthyes arkivash nga Republika e Turqisë, për të na sqaruar atë ekspeditën e Sulejman Pashës në Iran e në Qerbela/Karbala, a ishte në favor të koalicionit të Turqisë apo të shiitëve sektaristë e kryengritës? Nëqoftë se Pashai ynë e meriton, ndonjë lavdëratë si jo mercenar, sëpaku ushtarëve tanë që luftojnë atje, në kuadrin e NATO-s dhe vizitorëve shtetarë të lartë, t’i akordohet Medalja “Sulejman Pashë Bargjini” i Klasit I! Me sa dimë ne as ajo ish montatura e fallsifikuar vonë, se Toptanët ishin si trashigimtarë të rrjedhur nga vija e Topiajve nuk qëndron...

Po, Shkodra a do lëvizë paksa?!
Gjithsesi, duke ia lënë Ramës “faktet rrënqethëse” të Tianës, mendja na vete te disa fakte akoma më rrënqethëse në qytetin tonë Shkodra, “Kryeqyteti i ilirëve dhe Ilirisë” (Flori, II, 13) që ka mbetur pa “Zonën Arkeologjike” të ish polisit poshtë, e cila është masakruar totalisht nga Zënësit dhe ekziston vetëm te një Tabelë llamarine! Për më tepër bashkiakët demokratë as nuk e kanë marrë mundimin e Ramës, së paku t’a korigjojnë atë Stemën Heraldike të Bashkisë, e cila është një monedhë (bile edhe e fallsifikuar pa yllin e Davidit) e feudalëve Balsha, kur Gjergj Straimir Balshiçi, Konstandin Balsha dhe Balsha III, ishin kthyer si vasalë të islamizuar, i kishin dërguar edhe një vajzë të bukur në harrem Sulltanit dhe së bashku me pashallarët e tij renegatë Llalla Shahini/Isaimi, Timur Tash Tartaroglli dhe mjeshtri i artilerisë Hajdar Topçia e dogjën e poqën plot tërbim Shkodrën në vitet 1392-1395, pa përmendur edhe finalen me Mehmetin e II dhe renegatin “Vezirin e Madh” Daut Pashë Ganjollën me topçinjtë dhe topat e tyre gjigandë... Kjo monedhë e Balshajve të fundit, e adoptuar si Stemë qysh nga numizmati misionar italian me prirje fashiste Z. Valentini dhe nga Bashkia/Beledija e Shkodrës, përveç si e Balshajve, ishte edhe e Peshkopit katolik, të shpallur edhe si tradhëtar. Monedha/Stema ka edhe Shën Stefanin Protomartir. Siç dihet kisha katedrale e këtij shenjtori Protektori i Shkodrës, ishte lart në Kështjellë dhe me pushtimin genocidues e ultra të dhunshëm të 1478-1479, u kthye në një xhami të Sulltan Mehmetit II, Fatihut, Pushtuesit. Sigurisht e natyrisht, kohë të shkuara. Ne nuk kemi qenë kurrë e as nuk jemi si “rasti unik”, si “delja e zezë” apo si “rikthimi i djalit plangprishës” në të gjithë historinë tonë, pavarësisht se dikujt po i pëlqen ta lozë edhe këtë rol në funksion të mercenarizmit të pa moralshëm.
Pse të mos riparohet e mbulohet dhe të kthehet ai objekt kisha, xhamija, si një muze për vetë historinë e tij, ashtu siç e la koha: edhe me formë kishe edhe me minaren, por duhet të jetë “mollë sherri” nga disa fondamentalistë ngatërrestarë të të dyja palëve?! Kaq poshtë ka rënë Shkodra qytetare, sa që nuk e begenis “Stemën Heraldike”, historike e origjinale të traditës së Qytet Shtetit Komunës Republikane të shek XIV-XV, ku pasqyrohet edhe e gjith tradita e saj qysh nga lashtësia, te shqiponja e zezë e Aleksandrit e te Statutet Qytetare?! Por, po të ishte puna për monedha/Stema a nuk do të ishte ku e ku më e preferueshme anija ilire e Gentit, Karavantit, Teutës e Agronit të Labiatanëve e Adrianëve?!
Dëshiroj t’ia tërheq vëmendjen edhe Presidentit të Republikës dhe Akademisë së Shkencave, historianëve, heraldistëve etj, me këtë rast, sepse me injorancë, kungullin nëpër ujë e ujin nën rrogoz, nuk mund të ecet kurdoherë, aq më pak tashti që pretendojmë të hyjmë dhe të antarësohemi në Europë! Nuk jemi më as në kohën e injorancës e as të nargjylesë së komes anadollake, me atë “Vilajetin e Madh të Rumelijes”, sipas planit të Sulltan Abdyl Hamidit më 1878... Nuk mund të deformohet e fallsifikohet historia antike, mesjetare dhe bashkëkohore. Historia do i mallkojë ata që humbën deri edhe kopjen unike të Proçes-Verbalit të Mëvehtësisë, së bashku edhe me të gjitha letrat e Proçes-Verbaleve ditore, edhe ata që fallsifikojnë “Kujtime”, “Dokumentarë” e filma kinematografikë, ku gjoja Ismail Qemali porosit shkronjësit: “Na i ruani mirë këto dokumente o Luigj dhe Mustafa” se do na mallkojë historia pastaj”...