Sherri Berisha-Balla dhe “Richard Schifter”

[b]Sherri Berisha-Balla dhe “Richard Schifter” i opozitës në Washington

[/b]

Nga Kastriot Myftaraj - Sherri mes kryeministrit Berisha dhe deputetit socialist Taulant Balla, është një nga ato ngjarje që shërben për të hedhur dritë mbi prapaskenat e politikës shqiptare, si midis aktorëve politikë shqiptarë, ashtu dhe në raportin mes aktorëve politikë shqiptarë dhe kancelarive ndërkombëtare. Deputeti socialist Balla qartësisht donte ta bënte Berishën që të humbte vetëkontrollin me atë që i tha se djali i tij, Shkëlzeni ka një kazino në bllok. Çështja është se a ishte reagimi i Berishës një humbje vetëkontrolli, apo një nervozizëm i llogaritur për të trembur opozitën. Në fakt situata u kthye në një testim për të dy palët. Berisha këtë herë reagoi me një shkallë egërsie që ai e ka evituar në raport me opozitën, që kur është bërë kryeministër. Reagimi i Berishës duket sikur e topiti opozitën dhe vetë deputetin Balla, që pas përgjigjes së Berishës nuk zgjodhi të kundërvepronte në mënyrën që Berisha bënte rëndom kur ishte në opozitë, pra duke e shkallëzuar dhunën verbale përtej asaj të kundërshtarit. Deputeti Balla nuk doli as të nesërmen në konferencë për mediat për të folur për ngjarjen. Nëse opozita kishte bindjen se Berisha kishte humbur vetëkontrollin, atëherë kjo ishte një arsye më tepër që të vazhdonte ta provokonte Berishën, jo vetëm ditën e ngjarjes, por edhe të nesërmen. Çështja paraqitet kështu. Ose Berisha humbi vetëkontrollin në debatin me Ballën dhe kjo është preokupuese edhe për ndërkombëtarët, duke qenë se edhe kryetari i opozitës Edi Rama jep shenja të qarta të humbjes së vetëkontrollit këto kohë. Ose Berisha bëri një performancë nervozizmi për të trembur Ballën dhe opozitën. Balla qartësisht donte ta bënte Berishën që të nervozohej një ditë para se ministri i jashtëm Basha të takohej në Ëashington me sekretaren e Departamentit të Shtetit, Rice. Berisha, në momentin që po dëgjonte Ballën, sigurisht që e kuptoi këtë qëllim të tij. Duke ditur ndjeshmërinë dhe kujdesin që ka patur Berisha pas vitit 1997 për të përmirësuar imazhin e tij në Ëashington, duket e pabesueshme që ai të mos e përmbante veten në përgjigjen ndaj Ballës, në rast se kjo do ta dëmtonte vërtet në perceptimin e amerikanëve, në vigjilje të takimit Basha-Rice, aq më tepër kur Balla nuk dha fakte, por “fjalë blloku”, siç tha vetë. Fakti që Berisha megjithatë nuk u përmbajt është gjëja më kurioze në incidentin Balla-Berisha. Berisha nuk do të mund t’ ia lejonte vetes luksin e shpërthimit që bëri në debatin me Ballën, në rast se në Ëashington do të kishte një “Richard Schifter”, pra një zyrtar të lartë amerikan, mbështetës të opozitës shqiptare, që koleksiononte gafat e Berishës dhe i përcillte ato në qendrat e pushtetit në kryeqytetin amerikan, siç bënte Richard Schifter në vitet 1994-1997. Sot opozita e majtë ka si “Richard Schifter” të saj në SHBA, Geri Kokalarin. Fakti që sot opozita nuk ka një “Richard Schifter” në Ëashington është domethënës dhe duhet ta bëjë opozitën të reflektojë për atë se a është ky një tregues që Berisha ka marrë përtej Atlantikut licencën për të qeverisur në mënyrë autoritariste, duke i lejuar vetes ndaj opozitës sjellje që ai kur rierdhi në pushtet në 2005, kishte gjithsesi kujdes që t’ i evitonte, ndryshe nga qeverisja e tij e parë në vitet 1992-1997. Një tjetër tregues se opozita e majtë shqiptare nuk ka një “Richard Schifter” sot në Ëashington, është fakti që Presidenti Topi i dekretoi propozimet e Prokurores së Përgjithshme, Ina Rama, për lëvizje dhe emërime prokurorësh, një ditë para takimit Basha-Rice në Ëashington. Kur mes të larguarve nga Prokuroria e Përgjithshme ishte dhe Xhevat Hana, një nga prokurorët që merrej me çështjen e kontratës me kompaninë amerikane “Bechtel” për Rrugën Rrëshen-Kalimash. Opozita të nesërmen doli publikisht kundër largimit të Hanës nga Prokuroria e Përgjithshme, duke e quajtur këtë si një mënyrë për t’ i bërë presion grupit që po heton për çështjen e Rrugës Rrëshen-Kalimash. Në rast se opozita do të kishte pasur një “Richard Schifter” në Ëashington, Topi do t’ i dekretonte lëvizjet dhe emërimet e prokurorëve pas takimit Basha-Rice dhe jo para tij. Duket se largimi i Xhevat Hanës nga Prokuroria e Përgjithshme ka qenë një kurth i menduar për të kompromentuar ish-Prokurorin e Përgjithshëm Sollaku dhe opozitën, për të cilën ishte llogaritur se do ta merrte në mbrojtje atë. Dihet se Xhevat Hana ka qenë prokurori i çështjes së Zan Çaushit në 1998 që kërkoi lirimin e këtij të fundit për mungesë provash në gjyqin e parë kundër tij, me ç’ rast Hana u pushua prej Prokurorit të Përgjithshëm të kohës, Arben Rakipi, pas bujës ndërkombëtare që bëri lirimi i Zanit. Opozita e sotme, që atëherë ka qenë në pushtet, bëri pikërisht atë që priste Berisha, duke dalë në mbrojtje të Xhevat Hanës. Me këtë Berisha tashmë mund t’ u thotë ndërkombëtarëve dhe në rradhë të parë amerikanëve se Sollaku kishte vënë për të ndjekur çështjen e kontratës së “Bechtel” prokurorin që liroi Zanin (të cilin e ka rimarrë në punë), në mënyrë që ai të zbatonte porositë e Sollakut në këtë çështje. Gjithashtu Berisha llogarit që ta kompromentojë edhe opozitën që del në mbrojtje të Xhevat Hanës. Se Berisha ka “Richard Schifter” të vet në Ëashington, dhe ata nuk do t’ i mungojnë që t’ i përcjellin këto gjëra atje ku duhet. Në rast se opozita shkon me mendjen se kjo nuk ka shumë rëndësi se ky është vit zgjedhor në SHBA dhe në janarin e ardhshëm në Shtëpinë e Bardhë do të jenë në pushtet demokratët, këtu gabon, se në Ballkan ka një vazhdimësi të politikës amerikane të administrative të dy partive, sa i përket Kosovës, pra edhe Rrugës Rrëshen-Kalimash, por edhe projekteve energjitike si dhe naftësjellësve e gazsjellësve, që janë lançuar që në kohën e administratës demokrate të Clinton. Lojën politike të llogaritur tek ndryshimi i numrit një në Shtëpinë e Bardhë e ka konsumuar një herë pa sukses Berisha në 1996, kur priste fitoren e republikanëve, me shpresën se do të ndryshonte qëndrimi amerikan ndaj tij. Dilema e opozitës, duhet të jetë se mos e kapërcen masën me kundërshtimin që i bën “Bechtel” dhe projekteve energjitike në Vlorë, deri atje sa në Ëashington të dyshojnë të dy krahët e politikës amerikane se opozita shqiptare në fakt po llogarit në lojën e saj dhe revanshin në Ballkan të Rusisë së rifuqizuar. Kjo do të jetë vetëvrasje për opozitën shqiptare.