17 vjetori i PS, Edi Rama drejton, uron dhe puth, ata që ka ofendur dhe pështyrë në '91-'95

17 vjetori i PS, Edi Rama drejton, uron dhe puth, ata që ka ofendur dhe pështyrë në '91-'95


Tashmë që Edi Rama është kryetar i PS, ky moment I 17 vjetorit të reformism-krijimit të PSSH, fiton një vlerë të jashtëzakonshme, mbasi kryetari aktual i PS vjen nga PDSH e Berishës, duke e braktisur atë jo si qëndrim, por pas levës që Berisha i futi kokës për shkak të luftës së grupeve të interesit, në uzurpimin e partisë së "demokratëve" të kolnuar prej Ramiz Alisë me në krye Saliun. Ne kujtojmë, që kur PPSH, ku bënte pjesë jo vetëm gjyshi, por dhe babai e vetë Edvini, u pagëzua me urdhër në PSSH, "Edi Ram refomatori", doli "antikomunist", duke mallkuar, duke sharrë, duke ofenduar, duke tallur e duke pështyrë jo vetëm veteranët e luftës, jo vetëm socialistët ish-komunistë që ka akoma në krye të PS, por edhe vetë babain e tij, duke i quajtur "lecka të qelbura", që duhen djegur, mbasi nuk shërbejnë as për banjot publike.
Edi Rama, krytari i PS, "ushtari" i Berishës që është tallur me socialistët
Edi Rama, i cili që nga koha kur është bërë kryetar i Bashkisë së Tiranës, organizon çdo vit festë me rastin e Konferencës së Pezës të vitit 1942, në manifestin e tij "demokratiko-berishian" të vitit 1991 e quan "Konferencën e Pezës", si "mbledhjen ku u hodhën bazat e regjimit të ardhshëm komunist". Atë që për PS-në është zyrtarisht “Lufta Nacional-Çlirimtare”, Edi Rama e quan në këtë dokument, si Luftë Civile të përgjakshme, shkaktare e së cilës ishte Partia Komuniste Shqiptare e drejtuar nga jugosllavët. Enver Hoxha, përmendet me emër si përgjegjës kryesor për luftën civile, me synim marrjen e pushtetit. Ndërsa Kongresi i Përmetit quhet si legalizim i fitores së komunistëve në luftën civile dhe që i mohoi të drejtat popullit shqiptar. Në këtë libër të Edi Ramës dhe Ardian Klosit ata që për PS-në që sot e drejton Edi Rama janë dëshmorët e Luftës Antifashiste Nacional-Çlirimtare dhe në nder të të cilëve Edi Rama ve kurora me lule çdo 5 maj dhe 29 nëntor, quhen gjaku i rremë në themel të kolltuqeve të pushtetarëve komunistë. Në hyrjen e librit të tyre “Refleksione“, Edi Rama dhe Ardian Klosi shkruajnë: “U ulëm të zbërthenim mitologjinë e 28 mijë dëshmorëve. Gjaku i rremë në themel të kolltuqeve nisi tërmetin“.
Edi Rama në 12 qershor 1991: PPSH jashtë ligjit, PS vazhdim i partisë kriminale
Pra, Edi Rama del kundër mënyrës se si u bë transformimi i PPSH në PS, duke u ndryshuar emri dhe kërkon që PPSH të nxirret jashtë ligjit si organizatë kriminale dhe pastaj të krijohet PS si një parti e re e majtë. Pas të gjitha gjasave se e lanë jashtë skemave politike. Në gazetën “Zëri i Popullit” të datës 27 janar 1991 është botuar artikulli “Pse çuditet Edi Rama?”, me autor A.A (pseudonim i Musa Ulqinit), ku thuhet për Edi Ramën: “I shkreti! E gënjen mendja se historia i ka hapur portat për të, se piedestalin e ka gati dhe… mjafton që të ngjitet mbi të. Por lavdia nuk është si gripi që t’ i kujtdo”.
Kur u krijua PD, Rama pështyu idealin komunist të babait dhe u bë pjesë e komunistit Sali Berisha
Kur u krijua Partia Demokratike, në trajtat e një fronti të gjerë antikomunist, të gjithë ata që u identifikuan me grupin e saj udhëheqës, ishin medoemos elementë me prejardhje nga shoqeria civile, qe madje ndiheshin krenare per kete. Pa e vene ne dyshim rolin qe mund te kene luajtur ish agjentet e sigurimit, spiunet e vendeve fqinje, provokatoret e ndryshem, korrupsioni, ose Sali Berisha vete ne shperberjen dramatike te Partise Demokratike, mua me duket se vete modelimi i kesaj partie si "shoqeri civile
e ardhur ne pushtet" provoi te ishte fatal per mbijetesen e saj. Ne ate kohe pedagog i Institutit te Larte te Arteve, Edi Rama ishte nje nga me aktivet ne promovimin e nje stili te ri te te berit politike, por duket se hyri shume shpejt ne konflikt me Berishen dhe me klanin e tij nga njera ane, dhe me Ismail Kadarene nga ana tjeter, per te perfunduar faktikisht i izoluar. Bashkepunimi i tij krijues me nje tjeter "rebel te pavarur", Ardian Klosin, nuk pati ndonje ndikim te ndjeshem ne ngjarjet politike te fillimit te viteve nentedhjete, por u fiksua me pas ne faqet e librit qe te dy e shkruajten se bashku, me titull "Refleksione", e qe i lexuar tani nuk mund te mos te te lere pershtypjen se te dy keta U DETYRUAN te mbeten ne anen tjeter te lumit, ende eksponente full-time te shoqerise civile, ne nje kohe qe koleget e tyre dhe shoket e armeve nje dite prej ditesh u gdhine ministra dhe ambasadore, e ndoshta ia enderruan vetes edhe nje jetegjatesi politike à la Rita Marko (pa perjashtuar ketu vilat ne Dhermi). Natyrisht, programi politik i çiftit Klosi-Rama ishte nje utopi, si i dale drejtperdrejt nga skena e nje shfaqejeje te teatrit alternativ; madje nuk ishte fare program politik, por thjesht paraqitje letrare e nje konstelacioni deshirash politike. Konsolidimi i pushtetit prej Berishes, ne ate kohe, dukej shume me realist sesa thirrjet e intelektualeve per nje opozite te tipit "te gjithe kunder te gjitheve". Mirepo erdhi momenti kur edhe Berisha vete iu dorezua endrres jugamerikane, u shnderrua ne nje caudillo bombastik, dhe i rrahu oponentet neper sheshe, pa kursyer ketu edhe Edi Ramen, të cilëin e shpërbleu me levë kokës.
Edi Rama në krye të PS, politikë dhune dhe dredhie si e Enver Hoxhës
Në kujtimet e Enver Hoxhës, Myslim Pezës etj, për periudhën e Luftës së Dytë Botërore, del gjithandej emri i Dem Xhepës, si njeriu që bëri të mundur njohjen e Enver Hoxhës me Myslim Pezën, çka më pas çoi në bashkëpunimin e tyre për Konferencën e Pezës etj.Emri i Dem Xhepës ka hyrë në folklorin tiranas, dhe kujtohet edhe sot me shprehje si «Ç’ ke që m’ec kështu shtrembt, sikur ke flejt me Dem Xhepën!». Në librin e Agim Mustës dhe Mexhit Kokalarit «Kush ishte Enver Hoxha» thuhet për Enver Hoxhën: «Ai ka qenë dylber i Ali Qoraliut dhe i Dem Xhepës. Kur vendosi diktaturën Ali Qoraliun e pushkatoi pa gjyq kurse Dem Xhepën e hodhën nga shkallët e godinës së Sigurimit dhe vdiq pas disa javësh». («Kush ishte Enver Hoxha», Shtëpia botuese «Apollonia», Tiranë 1996, f. 14) Enver Hoxha shkruan në librin me kujtime «Kur lindi Partia»: «Dy a tri herë tok me Esatin e me Myslimin kemi shkuar tek kafja e Dem Xhepës». («Kur lindi Partia», Shtëpia botuese «8 nëntori», Tiranë 1981, f. 57) Enver Hoxha, me mënyrën e vet dinake të të shkruarit të kujtimeve, duke e ditur që pas vdekjes së tij kontaktet e tij me Dem Xhepën do të përfoleshin me sarkazëm, e përmend shkarazi këtë fakt, duke e menduar këtë si mënyrën më të mirë për t’ua mbyllur gojën njerëzve. Por atë të vërtetë që e fsheh Enver Hoxha, e zbulon Myslim Peza, në kujtimet e veta, të botuara pas vdekjes së Enver Hoxhës, në vitin 1987. Enver Hoxha thotë në kujtimet e veta për njohjen e tij me Myslim Pezën: «Me Babën, siç e thërritnin Myslimin fshatarët e Pezës, u njoha nëpërmjet mikut dhe shokut tonë besnik Esat Dishnicës, që më 1939, para se të vendoseshin në Tiranë». («Kur lindi Partia», Shtëpia botuese «8 nëntori», Tiranë 1981, f. 56-57) Por Enver Hoxha nuk thotë se ku u njoh me Babën dhe kush e prezantoi me Babën mikun e vet Esat Dishnicën. Dhe për këtë gjë na ndriçojnë kujtimet e Babës. Myslim Peza shkruan për kthimin e tij në Shqipëri nga Jugosllavia, pas largimit të Zogut: «Mbas 9 vjet mërgimi politik u ktheva me mall të madh në ardhe, në dy javë të korrikut 1939...Atë mëngjes korriku dola bashkë me Dem Xhepën nga shtëpia e tij. E kisha mik të vjetër Demin, prej njëzet e pesë vjetësh; mik besnik, atdhetar, antizogist në kulm, e kisha me prova besnikërinë e tij. Për shkakun tim Demi kishte hangër dy vjet burg në Gjirokastër. Prej andej ai më pat çue një njoftim shumë të randësishëm, që më shpëtoi jetën. Dy ditë më parë Demi më kishte pritur me taksi në pikën kufitare të Zvezdës në Korçë. Kishim dalë pra atë ditë në kafen e Demit për të takue miq e shokë».(Myslim Peza: «Kur dhashë besën», Shtëpia botuese «8 nëntori», Tiranë 1987, f. 11) Pra, Dem Xhepa ka qenë miku më i mirë i Myslim Pezës, njeriu më besnik i tij, që ka «ka hangër burg» për të (se çfarë «ka hangër» Baba nga Dem Xhepa për t’ia shpërblyer, merret me mend), që doli për ta pritur Babën në kufi me taksi, kur u kthye nga mërgimi në Jugosllavi. Prej doganës Myslimi shkon jo në shtëpinë e vet në Pezë, por në shtëpinë e Dem Xhepës në Tiranë, ku rri dy ditë, dhe ditën e tretë del në kafenenë e Dem Xhepës, në Rrugën e Dibrës, për t u takuar me miqtë. Kafeneja e Dem Xhepës ishte qendra e grumbullimit të homoseksualëve në Tiranë, aty gjeje ashikë dhe dylberë, aty merreshin vesh thashethemet për çiftet mashkullore që krijoheshin e prisheshin, aty shkonin zhigolotë meshkuj në kërkim të qejflinjve të vjetër e të pasur që kërkonin dylberë. Pikërisht në kafenenë e Dem Xhepës Enver Hoxha është njohur me Babë Myslimin. Dhe ç’është më e bukura, por që Enver Hoxha nuk e thotë, ai ka qenë me Esat Dishnicën në takimin e parë që ky i fundit ka pasur Babën, kur ka qenë Dem Xhepa ai që e ka prezantuar tek Babë Myslimi Esat Dishnicën.

Edi Rama, nudisti që po "zhvesh" dhe po përdor edhe PS
Lëvizja antifashiste komuniste në Shqipëri, ashti sin ë kohën kur filloi në kafenë e rrugës së kavajës me PD e Berishës dhe të edi ramës e Co, paska filluar në kafenenë e Dem Xhepës, mes këngëve të dylberëve dhe vetë Dem Xhepa ka një kontribut të madh në Konferencën e Pezës, se ndërmjetësoi në njohjen e Enver Hoxhës me Myslim Pezën! Curzio Malaparte ka qenë ai që e ka analizuar atë fenomen të çuditshëm të Luftës së Dytë Botërore, të angazhimit të homoseksualëve në lëvizjet komuniste, si dhe në rezistencën e antifashiste. Curzio Malaparte, në librin e vet me përsiatje nga Lufta e Dytë Botërore, "Lëkura" shkruan: «Gjithçka është vënë në veprim, në këtë luftë të tmerrshme e të çuditshme, me qëllim fitoren, gjithçka, edhe pederastia, e cila prandaj meriton respektin e çdo njeriu liridashës. Disa moralistë ndoshta nuk do të jenë të këtij mendimi, por s’mund të kërkohet që të gjithë heronjtë të kenë pastërti morale dhe të jenë të një seksi të përcaktuar mirë. Nuk ekziston një seks i detyrueshëm për heronjtë e lirisë.
E çfarë sakrificash nuk është i zoti të bëjë një pederast për çështjen e madhe të lirisë". (Curzio Malaparte: «Lëkura», Shtëpia botuese «OMSCA-1», Tiranë 2002, f. 144-145) Homoseksualët u bënë antifashistë që në vitin 1934 kur Hitleri në atë që u quajt «Nata e thikave të gjata» vrau Ernst Remin që ishte homoseksual dhe spastroi shumë homoseksualë në poste të larta, duke i pushkatuar pa gjyq. Curzio Malaparte ka qenë ai që e ka analizuar atë fenomen të çuditshëm të Luftës së Dytë Botërore, të angazhimit të homoseksualëve në lëvizjet komuniste, si dhe në rezistencën e antifashiste. Curzio Malaparte shkruan se madje në Luftën e Dytë Botërore shërbimet sekrete britanike dhe amerikane u mbështetën tek homoseksualët për të krijuar grupe klandestine të rezistencës antifashiste në Europë, duke i gjetur homoseksualët shumë të përshtatshëm për veprimtari ilegale antifashiste: "Homoseksualët siç dihet përbëjnë njëfarë vëllazërie ndërkombëtare, një shoqatë të fshehtë, të drejtuar nga ligjet e një miqësie të dashur e të thellë, që nuk është në mëshirën e dobësive dhe të paqëndrueshmërisë proverbiale të seksit". Kështu që homoseksualët nuk do ta tradhtojnë kurrë njëri-tjetrin. Malaparte shton se shërbimi sekret i aleatëve perëndimorë «kishte ditur të përfitonte nga dobësitë e pederastisë, për ta bërë një vegël të mrekullueshme lufte». (Curzio Malaparte: «Lëkura», Shtëpia botuese "OMSCA-1", Tiranë 2002, f. 144) Curzio Malaparte, i cili prej vitit 1943 ka qenë oficer ndërlidhjeje i qeverisë antifashite italiane pranë shtabit të trupave britaniko-amerikane në Itali, tregon se ka qenë një pederast aristokrat francez me lidhje të shumta në Europë, ai që ua dha këtë mendim shërbimeve sekrete britaniko-amerikane: «Mendimi i formimit të çetave të homoseksualëve kishte qenë një mendim i Zhorzhit, e atij i takon merita që organizoi në të gjitha viset e pushtuara, madje edhe në Gjermani, atë rrjet të rinjsh bukuroshë, që i kanë bërë shumë shërbime dhe shërbime fort të vlefshme çështjes fisnike të lirisë europiane...Por gjenerali i famshëm Donëven (shefi i OSS, shërbimit sekret amerikan gjatë Luftës së Dytë Botërore-K. M.), krahu i djathtë i të cilit ishte bërë Zhorzhi, për gjithçka që kishte të bënte me çetat e homoseksualëve, kishte ditur të përfitonte nga dobësitë e pederastisë, për ta bërë një vegël të mrekullueshme lufte». (Curzio Malaparte: «Lëkura», Shtëpia botuese «OMSCA-1», Tiranë 2002, f. 144) Një oficer amerikan i thotë Malapartes: «Po nis të besoj që pederastët janë të vetmit që kanë fituar luftën». (Curzio Malaparte: «Lëkura», Shtëpia botuese «OMSCA-1», Tiranë 2002, f. 151) Malaparte thotë se kjo lidhje e homoseksualizmit me politikën dhe antifashizmin ndodhte edhe në krahun komunist, ku shumë njerëz «ishin dhënë pas pederastisë, duke menduar se ishin dhënë pas komunizmit». (Curzio Malaparte: «Lëkura», Shtëpia botuese "OMSCA-1", Tiranë 2002, f. 144) Sigurisht që edhe Kominterni e përdorte përparësinë që sillte pederastia për të organizuar lëvizje klandestine. Kjo duket qartë në lidhjen e Enver Hoxhës dhe Esat Dishnicës me Myslim Pezën, me anë të Dem Xhepës. Kjo duket dhe nga fakti që Kominterni çoi në Shqipëri një homoseksual serb, Miladin Popoviçin, të cilin Myslim Peza e kishte njohur kur kishte qenë emigrant në Jugosllavi, për të krijaur dhe drejtuar Partinë Komuniste Shqiptare. Myslim Peza thotë për ditën pasi takoi Enver Hoxhën: «Të nesërmen u nisa me Dem Xhepën në Pezë». (Myslim Peza: «Kur dhashë besën», Shtëpia botuese «8 nëntori», Tiranë 1987, f. 14) Dhe pas Myslim Pezës dhe Dem Xhepës në Pezë do të shkonin dhe Enver Hoxha, Miladin Popoviçi etj. Ndoshta ka qenë Dem Xhepa ai që ka sugjeruar vargun e parë të këngës partizane «Ato maja rripa-rripa», sipas proverbit me shumë kuptim «Atje poshtë në ato rripa, herë ma hipe herë ta hipa». Kontributin e Dem Xhepës në luftë e përmend dhe Haxhi Lleshi në kujtimet e veta. Ai shkruan për Myslim Pezën: "Disa herë i dërgova letra e të holla me korrierët Mysli Jashari, Ramë Dumani, Nuz Majtara, Kadri Demiri, Lilë Bushati e Fadil Verzivolli që natën e ditën kalonin kufirin ilegalisht e ndonjëherë edhe me pasaportë. Siç mora vesh prej tyre, në shumicën e rasteve letrat ia lexonte Esat Dishnica në kafe të Dem Xhepës ose në shtëpinë e Ismail agë Petrelës pastaj i digjnin që të mos binin në dorë të armikut». (Haxhi Lleshi, “Vite, njerëz, ngjarje”. Këtë traditë të madhe antifashiste majtiste të Dem Xhepës, Enver Hoxhës, Myslim Pezës sot e ndjekin Edi Rama, mjaftistët etj. Në sajë të Edi Ramës sot Partia Socialiste, është rikthyer në traditën e Dem Xhepës, Enver Hoxhës dhe Myslim Pezës, duke u shndrruar në Parti Homosocialiste. Homoseksualizimi është bërë sot vlerë e së majtës shqiptare. Edi Rama në zgjedhjet vendore të shkurtit 2007, zgjodhi si imazhin e vet të fushatës hebreo-amerikanin Arthur J. Finkelstein, themeluesin dhe pronarin e kompanisë “Arthur J. Finkelstein and Associates”, që e asistoi Edi Ramën dhe PS-në në fushatën elektorale. Arthur Finkelstein, shefi i kompanisë që asistoi fushatën elektorale të Edi Ramës në zgjedhjet e fundit vendore, është një homoseksual i deklaruar, i cili në prill 2005 e pranoi publikisht që, katër muaj më parë, në dhjetor 2004, ishte martuar me mashkullin me të cilin bashkëjetonte prej një kohe të gjatë, në një ceremoni martese të zhvilluar në Massachusetts të SHBA-ve. Dhe për herë të parë për këtë gjë nuk shkroi ndonjë gazetë e çfarëdoshme por vetë gazeta “Neë York Times”, e cila në 9 prill 2005 botoi lajmin sensacional se hebreo-amerikani Arthur J. Finkelstein, 59 vjeç, para katër muajsh, pra në dhjetor 2004, ishte martuar në mënyrë sekrete me një mashkull disa vjet më të ri në moshë, me të cilin bashkëjetonte prej 40 vitesh, gjë të cilën Finkelstein e pranoi publikisht. Pra, z. Finkelstein bashkëjetonte që në moshën 19 vjeçare me një mashkull më të ri në moshë, pra që kur kishte filluar bashkëjetesa kishte qenë i mitur, çka do të thotë se z. Finkelstein është pedofil. Zoti Finkelstein, i cili deri në momentin e bërjes publike të këtij fakti pati drejtuar fushatat elektorale të shumë politikanëve të njohur në SHBA-të dhe në Izrael, u bë një person i padëshiruar për politikanët e shquar, dhe tashmë klienti i tij politik ka mbetur Edi Rama. Arsyen e zgjedhjes të këtij njeriu na sugjeron një shkrim i Edi Ramës i botuar në vitin 1997, në revistën “Përpjekja” të sponsorizuar nga Fondacioni “Soros”. Në këtë shkrim Edi Rama thotë se gjatë një udhëtimi që kishte bërë jashtë vendit në fillim të viteve ’90, kishte takuar disa emigrantë shqiptarë që punonin si pederastë me pagesë në një stacion treni. Edi Rama thotë se u drejtoi pyetjen: “Po kryesisht bëni punën pasive apo aktive?”(Edi Rama, «Lule shqipo lule djalë», «Përpjekja», nr. 9, Tiranë 1997, f. 41) Njëri nga ata i përgjigjet: “E di si, ja mendoje vetë, a është më mirë ta lësh bythën aty e të fluturosh me mendje ku të të dojë ***** dhe të fusësh paratë në xhep apo të lodhesh duke shtyrë *** me **** e në fund të fundit të marrësh po ato para?!” ?”(Edi Rama, «Lule shqipo lule djalë», «Përpjekja», nr. 9, Tiranë 1997, f. 41-42).

Veteranët propozojnë për Edi Ramën titullin "Nderi i Kombit", kur ai është tallur me luftën e tyre dhe me vlerat e kombit
Veteranët, që sot e propozojnë Edi Ramën për titullin “Nderi i Kombit” të shohin sesi Edi Rama tallet me dëshmorët duke perifrazuar në titull vargjet e këngës së njohur partizane “Lule Sofo, lule djalë”. Edi Rama nuk e thotë nëse e ndau atë natë “tek mullari”, dilemën « ta lësh bythën aty e të fluturosh me mendje ku të të dojë bytha… apo të lodhesh duke shtyrë *** me loqe», por me siguri që kjo ka qenë e njëjta dilemë me atë që e ka torturuar mikun e vet Arthur J. Finkelstein. Për një marrëdhënie mes njerëzish që e shqyrtojnë së bashku këtë dilemë, dëshmon kjo letër sa mallëngjyese, aq edhe e dyshimtë, që Edi Rama i shkruan Blendi Gonxhes kur ky ishte në Greqi, letër që Edi Rama ka pasur kurajën kompromentuese ta botojë në librin e vet “Refleksione”: “I nderuari Gonxhe, kriza e personalitetit tim besoj se është fare e lexueshme përderisa unë po merrem me një figurë kaq të hepuar si ti. Hepimi yt që mbi të gjitha është mungesë personaliteti, sidoqoftë nuk e balancon aspak zbrazëtinë time të plotë përpara jetës… Megjithatë zotrote mos kujto se erdhi dita të jetosh kryelartë në një kohë që unë ende marr frymë mbi të njëjtën botë ku zvarritesh edhe ti”. (Edi Rama dhe Ardian Klosi, “Refleksione“, Shtëpia botuese “Albania“, Tiranë 1992, f. 163) Pas të gjitha gjasave, ky që i shkruan këto, duhet të jetë ai “që shtyn”. Edhe shoqëria civile pranë Edi Ramës duket qartë se e ka homoseksualizmin vlerë të saj. Lëvizja «Mjaft» u vu në qendër të një skandali publik vitin e kaluar kur u publikuan fotografi të një orgjie mjaftistësh, ku meshkujt ishin veshur si femra. Shefi i «Mjaft» Erion Veliaj atëherë, në një konferencë shtypi u shpreh se këto ishin party normale ku kishin marrë pjesë dhe diplomatë të huaj. Nga kjo shqiptarët kuptuan vetëm që këto gjëra janë normale për mjaftistët, që i kanë thënë mjaft edhe moralit tradicional. Sa për diplomatët e huaj pjesëmarrës, ata me siguri duhen të kenë qenë holandezë, se Holanda, «sodoma» e Europës, është ajo që financoi Lëvizjen «Mjaft» që nga krijimi i saj. Po vitin e kaluar qytetarët e Tiranës ishin shumë të indinjuar me një grup transvestitësh dhe homoseksualësh, që kur u detyruan të largohen nga gropa e Hajdin Sejdisë prapa Pallatit të Kulturës ku i bënin orgjitë deri më atëherë, kur kjo u vendos të mbyllej nga qeveria, kishin filluar t’i bënin orgjitë në qendër të Tiranës, në trotuarin e rrugës mes Pallatit të Kulturës dhe Hotel “Tiranës” duke tmerruar njerëzit që kalonin me familjet e tyre. Arrestimi i këtyre sodomianëve nga policia u bë pas protestave të mëdha të qytetarëve. Çuditërisht OJQ-të, mes tyre dhe “Mjaft”, që nuk kishin reaguar përballë protestave qytetare kundër këtyre orgjive publike, reaguan kur policia veproi për t’u dhënë fund këtyre gjërave të papranueshme. Me sa duket Edi Rama dhe mjaftistët e tij, që promovojnë homoseksualizmin, janë kukulla të komanduara me fije nga dora që drejton një plan për të cilin Curzio Malaparte shkruan: «Qysh prej shumë kohësh, para ngjarjeve të vitit 1939, ishte dukur që rinia evropiane i bindej një parulle, që ishte viktimë e një plani, e një programi të përgatitur qëkur e të drejtuar me qëllim djallëzor nga mendja e një njeriu pa cipë e pa ndërgjegje. Mund të thuhej se ekzistonte një plan pesëvjeçar i homoseksualizmit për shthurjen e rinisë evropiane". Është interesante se, pikërisht në kohën që Curzio Malaparte shkruante dhe botonte këtë libër, filozofi Karl Popper shkruante dhe botonte librin e vet “Shoqëria e hapur dhe armiqtë e saj” (1945). Në këtë libër Popper paraqiste pikërisht një plan të llojit për të cilin flet Malaparte, për degjenerimin e rinisë europiane dhe botërore. Në këtë libër, Popper, duke bërë një paralele historike na thotë se madhështia e Athinës së Lashtë arriti kulmin atëherë kur Sokrati dhe sofistët u deklaruan luftë të gjitha normave morale tradicionale dhe filluan të nxitin të rinjtë që të jepen pas veseve, duke përfshirë edhe homoseksualizmin, për të qenë të lirë.
SOT