Dhe mos thoni që asnjë nga këto s’është e vërtetë

Admin Anëtarësuar : 06 Dec 2007 Mesazhe : 1804

Autori/a është Anonim. Kjo “Letër” më erdhi me email, njëra nga ato që pasohen miqësisht. Është një letër drejtuar të lindurve në fillimvitet ‘80. Një udhëtim pas në shtegun e kujtimeve.
Qëllimi i kësaj letre është drejtesia që duhet t’i kthehet një brezi. Brezit që na përket ne, të lindurve në fillim të viteve ‘80 (një vit më shumë një vit më pak nuk ka rëndësi). Ne që shtëpitë e blera nga prindërit tanë i shohim sot të kushtojnë tridhjetë apo dyzet herë më shumë. Tani që ka hyrë në modë financimi nëpërmjet bankave jemi aq të zgjuar sa ta kuptojmë që kush guxon ta blejë këtë shtëpi do paguaj interesat ndaj bankës të paktën deri sa ai vetë të jetë bërë gjysh…
Luftën partizane, ne, nuk e kemi bërë, as zbritjen në Hënë nuk e kemi parë, nuk kemi jetuar miqesinë me popullin rus ose kinez dhe kujtesa jonë historike fillon pak a shumë me Botërorin USA 1994. Duke qenë se nuk kemi bërë ndertimin e hekurudhave dhe aksionet e zboret shpesh na thonë që s’dimë se cfarë është lodhja…askush nga ne nuk mërzitet se na thonë edhe që nuk kemi ideale sepse lexojmë shumë më pak libra se prindërit tanë. Gjithësesi e kuptojmë politikën shumë më mirë se prindërit tanë (të paktën ne nuk shkojmë më per të votuar).
Të shumtën e rasteve Plaku i Vitit te Ri nuk na sillte cfarë deshironim, por sot e kësaj dite me te mëdhnjte na perserisin se ne i kemi patur të gjitha, edhe pse janë ata më te vegjëlit se ne që me të vertete i kanë te gjitha (por atyre asnjeri nuk ju thotë gjë).
Jemi brezi i fundit që luajtëm me peta, me karroca me kuzhinjeta, e ka kush e ka, pas-spres dhe në të njejtën kohë te parët që mesuam të luajmë me Play-station, Nintendo (kush nga ne nuk i ka urryer te paktën një herë mustaqet e Mario Bross.)dhe në të njëjtën kohë të parët qe panë kukllat me ngjyra në televizor dhe shkëmbyen makinat Turbo.
Kemi veshur pantallona të gjëra, të ngushta, kauboj , të grisura dhe të zhubrosura (sepse moda kështu urdheronte). Tutat e para që kemi veshur ishin blu me vija te bardha por në rrugë s’para i vishnim edhe pse ishin te rehatshme sepse kjo donte te thoshte se ti ishe fshatar.
E kemi kaluar shkollën fillore duke shkuar atje edhe të shtunën ndërsa për të ndejtur pak vonë darkave në fundjavë u shpiknim prindërve se do flinim tek shokët. Ende nuk e kemi kuptuar se ku në fund të fundit përfundonim pasi edhe shokët e tjerë perdornin të njejtin justifikim ndaj prindërve të tyre. Nejse, në fund të fundit mbetemi ata që per te fundit u conim lule mësuesve për 7 mars dhe të parët që u conim dhurata të shtrenjta që t’na kalonin klasen. Shkonim në shkollë për Shën Valentin dhe nuk bënim mësim duke bredhur rrugëve single. Kemi aplikuar si studenta jashtë shtetit dhe kemi parë sesi mund të bëhesh arkitekt, historian dhe mjek me provime të blera.
Etiketa që kemi patur pas shpine ka qenë ajo e “Brezit te shthurur” dhe për shumë kohë kemi qenë viktima te telenovelave dhe telebingove. Ngushëlloheshim pak duke pare Beverly Hills (atehere, se po ti shohesh tani vë duart në kokë). Disi më të rritur u ndiem kur filluam të ndiqnim Dawson Creek (edhe pse nuk e kuptonim pse pikërisht ky personazh ishte kryesori në film)
Kemi qarë per Lady Oscar, jemi zgërdhier me arushin Tao Tao dhe me aventurat e Nils Holgersonit, kemi ëndërruar te kishim një skuadër si ajo e Holly dhe Benjit dhe jemi futur në dilemat më të thella rreth cështjes nëse Mila dhe Shiro në fund fare shkojnë në krevat apo jo. Jemi gjenerata që kemi parë Ardit Gjebrenë të paraqitet si këngëtar dhe më vonë ta shohim vecse tek Miss Albania dhe jemi ne qe kemi parë e bërë këngët e para rrep shqiptare (e ka kush guximin ti dëgjojë përsëri?)
Jemi të parët që mësuam të punojmë si kamarjer nëpër lokale dhe jemi po neve që i kthyem këto lokale në shtëpi të dytë (ose më mirë të parë pasi ende sot kush rri më shumë se disa orë në shtëpi). Jemi ata që prenotonim ditëlindjet nëpër disko dhe ata që merrnin parfum me vete pasi kur dilnim prej andej qelbeshim era duhan. Jemi brezi që i pari shijoi pub-et e hapura që në 10 të mëngjesit dhe ata që ende nuk e kuptojnë ku është ndryshimi në Shqipëri mes pub-it dhe diskos. Filluam ne ti pinim cigaret e para hashash dhe të gjithë na tregonin me ndot si mallista, ndersa sot nqs nuk je ekspert bari askush nuk të perfill më.
Gjithmone na kujtojnë se c’ka ndodhur para se ne të lindnim, sikur brezi jonë nuk ka asnjë djeni për ngjarjet historike.
Jemi të parët që i pamë prindërit tanë të fusnin para nëpër firmat piramidale dhe mesa duket jemi po ne që u habitëm (ata e moren me qejf) sesi mund të fitohen kaq shumë lekë pa punuar fare. Për faj të më të medhenjve, ata që na përsërisin se ne nuk lexojmë aq sac duhet, përjetuam ‘97, pamë sesi digjej atdheu jonë dhe mësuam që i trembim kaq shumë popujt e tjerë sa shpesh herë na lenë të mbytemi në det. Ishim ende të vegjël dhe na përsërisnin se paraja can kudo kur na dhanë makinat e para dhe filluam të falsifikojmë patentat.
Mësuam se cfarë është terrorizmi por asnjëri nga ne nuk e mban mend rënien e Murit të Berlinit. Pamë sesi Bill Clinton shkëmbente pikpamje gojore me segretaren e tij dhe sesi një popull që aq shumë na ngjante përzihej nga vendi i vet. Brezi jonë e ka parë dhe në disa raste na kanë derguar në luftë pasi ushtarët në këto vende thuhet se marrin rroga të mira. Kemi ulëritur edhe ne se Europa është e mrekullueshme por e kemi parë edhe të vështirë kur nëpër ambasada e kufinj kemi kaluar netë të tëra pasi kompiuterat ishin të prishur.
Jemi brezi i fundit qe shijam kasetat qe kur prisheshin i rregullonim me stilolaps dhe brezi pare që u hodhëm me krahëhapur nëpër Cd e internet. Hanim hamburger dhe ne për të parët mësuam sesi mund të ndryshojë emri edhe pse shija është po ajo (sufllaqe, doner etj.). Kemi pirë aq shumë Cola dhe ishim në që shpikëm poncin me qumësht (kishte një ngjyrë portokalli shumë te lezetshme). Jemi ne që dilnim nëpër lokale vetëm me lekët për kafe dhe përsëri ne qe ndiheshim të pasur kur këto lekë na mjaftonin për të marrë nje biter. Përsëri ishin ne të fundit që shijam shëtitjet rreth bulevardit dhe të parët që provuam bukosjen nëpër lokale. Brezi jonë u edukua me cigare slims (ato te hapurat) dhe jemi brezi i fundit që përdor ende shkrepsen për ta ndezur.
Brezi jonë që vit pas viti shpreson tek kualifikimet e kombëtares shqipëtare dhe që preferon të ndjeki kampionatin italian pasi ai shqipëtar është i gjithi i shitur. Të parët që provuam turpin e të qenit shqipëtar por jemi përsëri në që bëhemi si grifsha nëse dikush prek nderin e vendit tonë.
Të fundit që pushimet e verës i shijonim nga qershori në shtator dhe të parët që e kuptuan se vera e vërtetë është 15 ditët e para të gushtit. Të parët që pane Durresin e pushtuar nga vëllezerit kosovare gjatë verës dhe të fundit që i mbajnë mend kabinat prej kompesate në plazhërat e Jugut. Të fundit që mbajtëm përparësen në fillore dhe të parët qe e kuptuam se veshja e bukur dhe sidomos makina të japin tjetër pamje përpara një vajze.
Po ti kthejmë sytë prapa pyesim veten si kemi mbijetuar vallë? Nuk kemi patur celulare dhe msn. Iknim në shkollë me canta plot me libra dhe askush nuk na jepte më shumë se nje byrek 200 leksh në drekë. Mjeti jonë i komunikimit ishte telefoni i shtëpisë dhe kur e bllokonim për orë të tëra të paktën një herë në muaj kishte sherr në shtëpi për faturën telefonike. Ndonjëherë mbyteshim me ëmbëlsira por nuk ndiheshim mbi peshë dhe as që e kishim idenë se c’ishte dieta. Më e shumta që mund të ndodhte ishte qe dikush te ishte pak topce, po puna merrte fund atje. Nga e njëjta shishe pinim 15 veta dhe asnjeri nuk u infektua ndonjëherë. E vetmja gjë që ndodhte ishte që ti hidhnim morrat njëri tjetrit në shkolla e kopështe por mamate rregullonin gjithshka me ato krehrat e tmerrshëm. Kur lidheshim me dikë, pak si me turp, ecnim rrugës dorë për dore,ndonjëherë edhe putheshim, edhe pse po t’na shihte ndonje vëlla ose baba thuhej se do t’na vriste. Po ja që mbetëm gjallë dhe të dashuruar…dikush sot edhe është martuar.
Counter strike e mësuam kur brezat e rinj kishin lojrat më të zhvilluara elektronike. Nderkaq ne jemi rritur me kompiterat me marshën e zezë dhe butonin e kuq (më lojë e shpifur!). Nuk kishim as 200 kanale televisive, as dolby surround, as dvd e as wireless po gjithsesi kënaqeshim dhe bënim me të vërtet pallë. Nuk kishim fiksimin e adoleshentëve të sotëm për veshjet firmato por ama kur bënim dashuri zhveshur as që na shkonte në mend se moda është kaq e rendësishme. Djemtë ishin gjithmonë si të fortë por kur dashuroheshin bëheshin më të urte e të ëmbël se qengji. Kurse vajzat na torturonin duke i ndjekur kudo, vetëm për një qëllim: ti propozonim pak dhe t’ju ofronim një kafe.
Kemi patur liri, dështime, suksese dhe përgjegjsira…pak e nga pak edhe ne jemi rritur!
Ti je njëri prej nesh? Urime atëhere!
Sot papritur u bëre i madh! Dërgoja bashkëmmoshatarve të tu këtë letër, te gjithë bashkë kënaqemi më shumë.
"Peshku pa uje"

Anëtarësuar : 18 Jan 2008 Mesazhe : 36

Eh çme bere te hidhem ne kujtime e te ndjehem nostalgjik.

anetaret me aktiv Anëtarësuar : 08 Dec 2007 Mesazhe : 220

Kushdo qe ta kete shkruar e ka shkruar shume bukur.